نام کتاب : برای دیگری

نویسنده : ana23 کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

فصل اول

«ترنم»

پشت ميزم نشسته بودم و کاغذ آ چهار زير دستمو خط خطي مي کردم. کاري که خيلي بهم آرامش مي داد. هنوز ذهنم مشغول نت هاي نصفه و نيمه اي بود که از صبح انگار بين زمين و آسمون مونده بود و يا به قول پولاد وسط الهام شدن منصرف شده بود! تقه اي به در خورد که باعث شد سرمو بلند کنم.

- بفرماييد.

آقاي بهزاد دم در ظاهر شد. مرد قد بلندي که کم و بيش چهره ي ترسناکي داشت. موهاي بلند و کم پشتي که در وسط سرش کاملا طاس بود، ريش بلندي هم داشت که رگه هاي خاکستري درونشون خيلي به چشم ميومد. به احترامش بلند شدم: بفرماييد آقاي بهزاد.

- سلام خانوم شکيبا، بشينيد خواهش مي کنم.

از پشت ميز کنار رفتم و تعارف کردم روي صندلي سمت ديگر اتاق بنشيند.

- خب خانوم شکيبا حال و احوال شما؟

- خوبم ممنون. سفر خوش گذشت؟

متفکر دستي به ريش بلندش کشيد: بله خانوم خوب بود، جاي شما خالي. اومدم هم يه عرض ادبي بکنم هم يه خواهش کوچيک داشتم.

- اين چه حرفيه؟ راستش من بايد ميومدم، منتها آقاي عبدي به من نگفتن شما کي بر مي گردين فرهنگسرا و اين شد که ديگه ...

- خواهش مي کنم دخترم. راستش برنامه اي که قرار بود دي ماه اجرا بشه يه خرده جلو افتاده، يعني ديروز گويا تماس گرفته بودن و روزشو تغيير دادن.

با هر جمله اي که آقاي بهزاد مي گفت من به جلز و ولز مي افتادم! فکر اون همه کار عقب افتاده دقيقه به دقيقه حالمو بدتر مي کرد!

- اين شد که طبق معمول مزاحم شما شديم و مي خوايم اجراهاي شما رو بيشتر کنيم، شايد به جاي دو تا از اجراهاي گروهي برنامه ي شما رو بذاريم.

- اما آقاي بهزاد من در حال حاضر کار آماده اي ندارم، يعني داشتم به طور گروهي با خانوم صدر روي يه برنامه کار مي کردم؛ اما اين که چقدر توانايي داشته باشيم کار رو آماده کنيم ...

- تا يه ماه ديگه خوبه؟

نيم خيز شدم: يعني سي روز؟

- بله ديگه.

- آخه آقاي بهزاد ...

- خانوم شکيبا من به شما اعتماد دارم، مي دونم رو سفيدم مي کنيد ...

به صداي خش دار بهزاد گوش کردم. صداي اعصاب خردکنش حالا براي من اعصاب خردکن تر از هر زمان ديگه اي بود! البته اگه منم روزي سه تا بسته سيگار نفله مي کردم، وضعم بهتر از اين نمي شد!

- خب خانوم شما گزارش برنامه هاتون رو آماده کنيد که تا قبل از رفتن به من تحويل بديد.

قبل از اينکه بتونم مخالفتي بکنم بهزاد از جاش بلند شد و با گفتن «با اجازه» به سمت در رفت. همون لحظه بود که حس کردم مي تونم از ريش زشتش آويزونش کنم، مرتيکه ي بي تفاوت! انگار مي خواستم انشا بنويسم! «تا قبل از رفتن من تحويل بديد!» پوفي کشيدم و به صندلي تکيه زدم. حالا علاوه بر بقيه ي کارام، اين ليست بلند و بالا هم به کارام اضافه شد.

***

ورقه اي که با خط خرچنگ و قورباغه پر کرده بودم توي کاور گذاشتم و به دست نهال سپردم: خب خودت مي دي بهش ديگه نه؟

نهال هنوز سرشو بين دستاش گرفته بود و بدون توجه به من دينگ دينگ مي کرد.

- خوبه ترنم؟ دينگ دينگ دينگ ...

- بسه تو از امروز صبح اعصابت خورده ها!

- نمي دونم اين يه تيکه اش نمي شه.

ورقه ي نت رو پس زدم: اينو بده به بهزاد من ديگه برم.

- باشه برو. برو الان بوق ماشين از جا در مياد!

خنديدم: خيلي خب حالا.

و دو تا يکي پله هاي فرهنگسرا رو پايين پريدم.

زانتياي مشکي که زير درخت چنار پارک شده بود، چراغ زد. دست تکون دادم و به سرعت از خيابون رد شدم.

روي صندلي نشستم: سلام! چقدر سر و صدا مي کني؟ به جرم برهم زدن آرامش عمومي آخر سر دستگيرت مي کنن ها!

پولاد لبخند زد و ترمز دستي رو پايين داد.

- چيه؟ حوصله نداري؟

- هان! چي؟

- هيچي. اصلا توي باغ نيستي.

- يه سر رفته بودم خونه ي آبا.

داغ دلم تازه شد. آبا، مادر پولاد، هميشه براي من حکم مصيبت رو داشت. قيافه ي درهم بر هم و هميشه عصبانيش جلوي چشمم رژه مي رفت.

- خب؟

- هيچي يه خرده باهام حرف زد.

خنده ي عصبي کردم: احيانا بهت نگفت من خيلي بي فکرم؟ به زندگيم نمي رسم و ... و ... و ...

- نه همچين حرفي نزد.

- خب خدا رو شکر! چي گفت؟ اين بار بدتر گفت؟

- ترنم! مامان من اصلا نمي خواد بين ما رو بهم بزنه، امروز فقط يه خرده گله مند بود که چرا بهش سر نمي زني!

گله مند! بذار تا دنيا دنياست از دست من گله مند باشه! ترجيح مي دادم تا عمر دارم نفرينم کنه اما يه ساعت باهاش رو در رو نشم.

- شنبه تولد پيناره. يه سر بريم اونجا؟

معلوم بود خودش به تنهايي بريده و دوخته!

- تو که برنامه هات رو ريختي، مگه نظر منم مهمه؟

- ترنم!

صداش ناخودآگاه بلند شده بود.

- چيه پولاد؟ چرا داد مي زني؟ مگه دروغ مي گم؟ هميشه وقتي فيلت ياد هندوستان کرد پا مي شي مي ري، بعد به مدت يه هفته منو هي مي کشوني خونه ي مادرت!

غرولندي کردم و صورتم رو بر گردوندم. پولاد شاکي شد: مي دوني اين چند روز اصلا نمي شه باهات حرف زد؟

- خب تو که مي دوني چرا حرف مي زني؟

چشم غره اي بهم رفت و هر دو سکوت کرديم. هميشه همين بساط بود! سرمو به پشتي صندلي تکيه دادم و چشمامو بستم.

کليد انداختم و وارد خونه شدم. پولاد با بي حوصلگي کيفش رو روي مبل انداخت و روي کاناپه ولو شد.

- ترنم سرم درد مي کنه يه قرص بهم مي دي؟

امروز از اون روزايي بود که از دنده ي چپ از تختش پايين اومده بود! به سمت آشپزخونه رفتم و چراغ رو روشن کردم.

- دست فيروزه درد نکنه چه آشپزخونه اي برام درست کرده!

به جاي جواب پولاد صداي تلويزيون و اخبارگو بلند شد. پوفي کشيدم و از جعبه ي توي کابينت رديف اول يه قرص استامينوفن برداشتم.

- پس شنبه بريم؟

شيش متر بالا پريدم: چرا مثل جن ظاهر مي شي؟

بي تفاوت قرص رو برداشت و يک ليوان آب رو يک نفس سر کشيد.

- خب؟

- پولاد وقتي گير بدي ول کن نيستي!

- بريم؟

- مي ريم، باشه!

لبخندي زد و از آشپزخونه بيرون رفت. بايد روي کاراي درخواستي بهزاد کار مي کردم؛ حوصله نداشتم، خسته بودم و حالا فکر ملاقات با آبا و پروانه و پينار مثل خوره به جونم افتاده بود.

***

گوشه ي دامن رو بالا گرفتم و از ماشين پياده شدم. پولاد که از صبح زيادي خوش اخلاق شده بود، مدام لبخند مي زد. زنگ رو زد و من پشت سرش وارد خونه ي ويلايي شدم.

آبا که از شوق ديدن پسرش مثل فشنگ تا دم در اومده بود ابرويي بالا انداخت و گفت: خوش اومدين ترنم خانوم! چه عجب از اين ورا.

نفس عميقي کشيدم و گفتم: ما که هميشه مزاحم شما مي شيم آبا خانوم!

لبخند کج و کوله اي زد و رو به پولاد گفت: چه خوب شد اومدي پولاد جان، بلکه بري يه چيزي به اين پينار بگي، از صبح رفته توي اتاقش در نمياد. خسته شدم از بس رفتم در اتاقش.

پولاد دوباره خنديد: چرا مامان؟

- نمي دونم.

دوباره من فراموش شدم. نرم نرمک پشت سر آبا وارد سالن خونه شدم و با چشم دنبال يه مبل خالي گشتم.

پروانه و سهيل روي مبل نشسته بودن و طوري پچ پچ مي کردن انگار داشتن سر مسايل مهم اف بي آي بحث مي کردن! سري تکون دادم و روي يکي از مبلا نشستم. پروانه، خواهر بزرگ تر پولاد، خانه دار بود و دو سه سال پيش بالاخره بعد از بيست سال انتظار توي سن پنجاه سالگي راهي خونه ي بخت شده بود!

پولاد وارد اتاق شد. انگار برخلاف تصور آبا حتي حرف زدن هاي او هم نتيجه نداده بود. با سهيل سلام و احوالپرسي کرد و کنار خواهر و شوهر خواهرش نشست. با حرص روي مبل هاي ناراحت جا به جا شدم و به ديفن هاي گوشه ي اتاق که سر به سقف گذاشته بودن خيره شدم.

- بفرماييد ترنـم خانوم!

نگاهم به سمت ليوانايي که توي دست آبا کم و بيش مي لرزيدن، برگشت.

- دستتون درد نکنه آبا خانوم، زحمت کشيدين.

و يک ليوان برداشتم. براي اينکه حرفي زده باشم گفتم: پينار نمياد؟

- مياد، فعلا که قهر کرده.

- چرا؟

آبا که بدش نميومد ماجرا رو براي من تعريف کنه، به پروانه اشاره کرد که سيني رو دور سالن بچرخونه و خودش کنار من نشست.

- چي بگم ترنم خانوم؟ از يه پسري توي دانشگاهشون خوشش اومده. ديروز با خانوادش اومده بودن اينجا. عقايدشون به ما نمي خوره، منم بهش گفتم نه. آدم که از يه سوراخ دو بار گزيده نمي شه!

همين بود؛ تمام هدف آبا از ريختن زندگي پينار روي دايره فقط همين يه جمله ي زهرآلود آخر بود. شروع به آهنگ خوندن توي ذهنم کردم! تنها کاري که آرومم مي کرد. آبا ببخشيد زير لبي گفت و بلند شد؛ نفس راحتي کشيدم!

فصل دوم

«پولاد»

خسته پشت ميز نشستم و دستامو روي صورتم گذاشتم. گوشيم چند بار زنگ خورد، لرزيد و بعد خاموش شد. بي تفاوت ته کيفم پرتش کردم و از جا بلند شدم.

- خسته نباشيد استاد.

- استـــاد ...

حوصله ي صداي کشدار هيچ کدوم رو نداشتم. اين صداي اعصاب خرد کني که مثل مته توي مغزم فرو مي رفت.

صداي دختر ديگري بلند شد: نشنيد.

- ولش کن بابا. خيلي حوصله ي اخلاقش رو داريم؛ خدا رو شکر شرش کم! الان با رحمتي جون کلاس داريم ...

- خفه! رحمتي ...

بقيه اش رو نشنيدم. وارد دفتر شدم و کيفم رو با همون حالت طلبکارانه روي صندلي انداختم و از اونجايي که ساعت بعد کلاس نداشتم گوشيم رو بيرون آوردم و به صفحه ي چشمک زنش خيره شدم. يه پيام از طرف محمد اومده بود و يه تماس ناموفق از طرف پينار.

شماره ي پينار رو گرفتم. نمي خواستم روي حرف آبا حرفي بزنم، اما مي دونستم داره يه خرده سخت گيري مي کنه. صداي ضعيف پينار همراه با همهمه ي خيابون توي گوشم پيچيد.

- الو؟

- سلام خوبي پينار؟ چه خبر؟

- پولاد وقت داري مي خوام باهات حرف بزنم.

- خب بگو.

با لحن کلافه اي گفت: قول داده بودي با مامان حرف بزني! پس چرا هنوز پاشو کرده توي يه کفش که نمي تونم اسم ساسان رو بيارم.

اين خواهر کوچيکه هم برامون دردسر شده بود! کم با ترنم مشکل داشتم.

- خب مي دوني که حرف مامان هميشه يکيه. ديروز خيلي باهاش حرف زدم پينار، اما شايد يه چيزي مي دونه ...

متنفر بودم از اين استدلال هاي بي خود خودم! از اين شونه خالي کردنا، از وظايف برادري که بعد از فوت بابا محکم تر شده بود و من هميشه ازشون فراري بودم.

- پينار خودت سعي کن حلش کني. هر دو تاتون حرف هم رو بهتر مي فهميد.

مهران وارد دفتر شد و با تکون دادن سر سلام کرد.

- پينار من بايد برم، شب با مامان حرف مي زنم.

تماس رو قطع کردم: مگه کلاس نداشتي؟

- چرا اين ورقه ها رو نمي دونم کجا گذاشتم.

و قفسه ي مخصوص خودش رو باز کرد. يه خروار ورقه روي زمين روان شد.

- اگه يه دستي به سر و کول اون کمد بکشي حتما ورقه هات رو پيدا مي کني.

آهي کشيد و روي زانوهاش نشست تا ورقه ها رو جمع کنه.

***

نگاهي به ساعت انداختم. نزديک ده بود. دوباره با نگراني شماره ي فرهنگسرا رو گرفتم. کسي جواب نمي داد. شماره ي ترنم رو شايد براي بار هزارم گرفتم، اگر دست خودم بود از پشت سيماي تلفن صاحب صداي «مشترک مورد نظر در دسترس نمي باشد» رو خفه مي کردم.

فيروزه خانوم يه ليوان چايي روي ميز گذاشت: بيا بخور پسرم.

و بعد با ترديد اضافه کرد: شام براي خانوم گذاشتم توي يخچال؛ گرم کنم؟

با حرصي که فقط مي تونستم سر فيروزه خانوم خالي کنم گفتم: امشب کار داره، دير مياد.

- خب پس من برم؟

- زنگ بزنيد آژانس فيروزه خانوم. خوب نيست دير وقت پياده برگردين.

ليوان چايي رو برداشتم و بدون اينکه از پيرزن بنده خدا خداحافظي کنم، وارد اتاق مطالعه شدم. اتاقي که به لطف شغل تدريس من کلاس خصوصي هم به شمار مي رفت. روي صندلي راحتي نشستم و کمي عقب و جلو کردم. تمام شهر و چراغاي نارنجي و زردش از پنجره ي بلند و قدي معلوم بود، اما فکر من فقط دور و بر ترنم مي پلکيد. حرفي نزده بود، نگفته بود دير مياد، دير کرده بود و من دوباره نگران بودم! چايي رو بدون فکر مزه مزه کردم. تمام دهنم از حرارت چايي سوخت. ليوان رو دوباره توي دستم گرفتم و کمي به سمت جلو خم شدم. هنوز هم از ماشين ترنم خبري نبود. آهي کشيدم و به صندلي تکيه زدم.

***

غلتي زدم و با نگراني نيم خيز شدم. ترنم هنوزم نيومده بود. خواب به چشمام حروم شده بود. تلفنو برداشتم و دوباره شمارش رو گرفتم.

- الو؟

سعي کردم تن صدام رو پايين نگه دارم: کجايي ترنم؟

- خسته ام پولاد زودتر بگو.

عصبي داد زدم: يعني چي؟ الان کجايي؟

- دارم شام مي خورم، اگه زحمت بکشي از رختخواب بياي بيرون!

با عصبانيت گوشي رو پرت کردم. آبا چي مي گفت، کبوتر با کبوتر باز با باز! يا يه همچين چيزي؟ بالاخره منظورش يه چيزي توي همين مايه ها بود. چشمامو روي هم فشار دادم، مي دونستم دنگ و دونگ اون پيانو رو حتما يه ساعت ديگه در مياره، براي همين بايد از وقتم حداکثر استفاده رو مي کردم!

خميازه اي کشيدم و در کمد لباسا رو باز کردم.

- ترنم؟

- هوم؟

دست از آرايش کردن برداشت و نگاه پرسشگري از درون آينه بهم انداخت.

- اون شلوار مشکي رو کجا گذاشتي؟

دوباره مشغول شد: نمي دونم.

با توپ پر گفتم: يعني چي؟ پس کي مي دونه؟

- از فيروزه بپرس اتو کرده کجا گذاشته؟

- مگه تو خانوم اين خونه نيستي؟ هان؟ مگه فيروزه بايد اينجا لباس بشوره و رخت جا به جا کنه؟

ترنم صندلي رو پس زد و گفت: پولاد چرا اين جوري مي کني؟

ناخودآگاه بحث رو به جايي که مي خواستم رسوندم: ديشب کجا بودي؟ چرا دير اومدي؟

- کار داشتم، گفتم که بهزاد بهم کار سپرده!

- نبايد يه زنگ بزني؟

- پولاد وقت نشد. با بچه ها تمرين داشتيم!

تقريبا داد زدم: ساعت ده شب؟ ساعت ده شب با کدوم خرايي تمرين مي کردين؟ اين بچه هاي شما زندگي ندارن؟

ترنم هم عصباني شد: بسه ديگه! نرفته بودم جشن و مهموني که! سرکار بودم. مگه تو با شاگرداي رنگ و وارنگت مي ري سرکلاس من نق مي زنم؟

- من فرق مي کنم!

ديگه پي قضيه رو نگرفت و همين منو خيلي عذاب مي داد. بي تفاوتيش و اينکه هيچ وقت در جريان کاراي خونه نبود.

قبل از اينکه از در بيرون بره گفتم: چيه باز مي خواي مثل ديروز از صبح تا شب پيانو بزني؟

تاثير خودش رو گذاشت: بسه پولاد! بسه، اين کار منه! من از اول هميني که الان هستم بودم.

چشمامو بستم. راست مي گفت، هميشه همين بود و من عاشق «همين» شده بودم!

***

«ترنم»

خسته و عصبي دستامو حرکت دادم. بيشتر از يه موسيقي ملايم شبيه يه تيکه آهنگ ناموزون و خش دار بود. سرم رو بين دستام گرفتم و بي خيال شدم. صداي در بلند شد: سلام.

با ديدن صورت خندان نهال ناخودآگاه خنده ام گرفت: سلام. خوبي؟

- خوف خوفم.

- چي شد؟ درست شد؟

- آره راه افتاد، خيلي خوب شد ترنم.

- با بهزاد حرف زدي؟

- آره مي گه اگه بتوني تا فردا ارايه اش بدي خوب مي شه.

- تا فردا؟

- خب آره ديگه. چقدر مي خواي لفتش بدي؟

روي صندلي نشست: ترنم ديشب کي رفتي؟

- نزديک يازده بود.

- خب تو که تو خونه مي توني کار کني و بهزادم که کاري باهات نداره.

- نمي تونم نهال. اينجا راحت تر کار مي کنم. بيشتر تمرکز دارم.

شونه هاش رو بالا انداخت و ورق ها رو از زير دستم قاپيد.

***

صداي زنگ تلفن سکوت آشپزخونه رو شکست. پيشونيم رو ماساژ دادم و بدون اينکه سرم رو بلند کنم دکمه ي اتصال تماس رو زدم.

- الو؟

- الو ترنم؟

صداي مامان بود که توي گوشي پيچيد.

- ترنم خوبي؟ پولاد خوبه؟

خيلي وقت بود با مامان حرف نزده بودم. جالب بود که توي اين مدت حتي يه بار دلتنگش نشده بودم. مادري که برام مادري نکرده بود و تمام مدت درگير جر و بحث بود؛ جر و بحث با آقاي شکيبا! پدري که حتي صدا کردنش برام عذاب بود.

- الو ترنم صداي من مياد؟

با بي ميلي کاغذ زير دستم رو خط خطي کردم: بله مامان.

- خوبي دخترم؟

- خوبم، مرسي.

کلافگي از تک تک کلماتم مي باريد. کاش زودتر سر و تهش رو هم مي آورد.

- پولاد چطوره؟

- پولادم خوبه، درگير کاراشه.

- هنوز تدريس مي کنه؟

- بله.

- تو خودت خوبي؟ خبراي خوشي اون ور آب نيست؟

نفسم رو پر سر و صدا بيرون دادم. خبراي خوش! يه موجود کوچولو و بي گناه که مي خواستن وارد دنياي بي رحم آدما بشه. آبا کم بود، مامان خودمم رگ مادربزرگيش بالا زده بود.

- نه مامان، هنوز نه.

- مي دوني چند سال گذشته؟

- مامان! زنگ زدي آمار بگيري يا حال احوال کني؟

ساکت شد. خودکار رو با فشار روي کاغذ فشار دادم. جوهر روي کاغذ نتام پس داد. فحش بي صدايي دادم.

- ترنم مي خوام يه خبري بهت بدم.

- چي؟

- يه ليوان آب بذار دم دستت.

حوصله ي مقدمه چيني هاي مامان رو نداشتم، با اين وجود از شير يه ليوان آب ريختم.

- خب؟

- ديروز ...

کم کم نگران شدم ...

- چي شده مامان ؟ براي ترنج اتفاقي افتاده؟

- نه ... ترنج خوبه!

صداي مامان شکست، پاها و دستام شل شده بود.

- گوشي رو مي دم بهش.

- نه، مامان اول خودت ...

صداي فين فين ترنج توي گوشي پيچيد: الو سلام ترنم.

بي حاشيه گفتم: چي شده ترنج؟

- قول مي دي به خودت مسلط باشي؟

- د بگو ببينم! مامان حالش بده؟ مريض شده؟ خودت چي؟

- نه ما خوبيم.

- خــــب!

- راستش در مورد باباست.

روي صندلي ولو شدم، بابا! هه.

- زود بگو.

- بابا ديروز تموم کرد.

صداي هق هق ترنج گوشي رو پر کرد! داشت براي پدرش گريه مي کرد! خنده ي عصبي سر دادم. بابا، بابا رفته بود! تموم شده بود! نمي تونستم حرفي بزنم، آقاي شکيباي بزرگ!

- خب تو ... چرا گريه مي کني؟

خنده بين کلماتم وقفه انداخت.

- خوبي ترنم جونم؟ خودت رو ناراحت نکنيا! بابا ناراحتي قلبي داشت.

داشت دلداريم مي داد. نمي دونست اينا همش دعاهاي خودم بود! نفريناي خودم بود! و چه لذتي داشت انتقام گرفتن از مردي که حالا دستش از اين دنيا کوتاه بود!

پولاد از بالکن وارد آشپزخونه شد و نگاه پرسشگري بهم انداخت. همچنان مي خنديدم؛ با ايما و اشاره پرسيد: کيه.

ترنج همچنان از پشت خط حرف مي زد: ترنم عزيزم، نمي خواي بليت بگيري بياي اينجا آبجي؟ مامان دلتنگته، مي گه هواي غربت گرفته است!

با حرص گفتم: ببينم از کي تا حالا هوا گرفته شده؟ بعد از رفتن شکيبا؟

- خب بهش حق بده!

از جا بلند شدم و دور تا دور آشپزخونه رو با قدماي بلند طي کردم. پولاد با نگراني روي صندلي نشست.

- واسه چي بهش حق بدم؟ به خاطر گريه واسه مردي که جونش رو به لبش رسونده بود؟

- ترنم باشه ... نيا ...

- من بايد برم، سرم شلوغه کار دارم ترنج.

بدون خداحافظي گوشي رو قطع کردم و روي ميز انداختم.

صداي خنده ام فضاي آشپزخونه رو پر کرد.

- چي شده ترنم؟

- هيچي، بريم سر کار و زندگيمون!

پولاد با نگراني همچنان به من زل زده بود.

- خب چي شد؟ نمي گي؟

- در مورد پدرم بود.

- خب؟

- نمي خوام در موردش حرف بزنم، کار دارم!

و بي حرف از اتاق بيرون رفتم.

***

«پولاد»

آهي کشيدم و از جا بلند شدم. بذار هر جور که دلش مي خواست رفتار کند. مي دونستم از پدرش دل خوشي نداره. کلا با خانواده ي ترنم رابطه ي خوبي نداشتيم و چند سالي بود به سوئد رفته بودن و از اونجا خبراي ضد و نقيضي به گوشمون مي رسيد که ترنم هيچ وقت در موردشون کنجکاوي نمي کرد و خيلي هم حرف نمي زد. از بچگي با پيانو بزرگ شده بود و فقط عاشق آهنگ زدن بود. خودش مي گفت سر و صدا و جر و بحثاي مامان و باباش رو هميشه با صداي پيانو خفه مي کرده و بعدها جاي خالي ترنج رو با همين صدا پر مي کرده. بعضي اوقات فکر مي کردم اون تيکه آهن قراضه از من براش مهم تره، اما خيلي زود اين افکار رو پس مي زدم. نگاهم به آينه افتاد، لحظه اي از فکر و خيال در اومدم و به تصوير خودم توي آينه خيره شدم. دستي ميون موهام که رگه هاي جوگندمي داشت، بردم.

- ديگه داري پير مي شي پولاد خان!

آهي کشيدم: نه، هنوز خوبه!

با ديدن صورت خندون ترنم توي آينه به سمتش برگشتم: کجا مي ري؟

- دارم مي رم بيرون کار دارم. مي خوام نهال رو ببينم در مورد اين کارا با هم حرف بزنيم.

- شب زود برگرد.

- قول نمي دم، اما اگه قرار شد دير بيام بهت خبر مي دم.

دهنمو باز کردم حرفي بزنم، اما در رو بهم زد و از خونه بيرون رفت.

خسته شده بودم از «اين قول نمي دما!» از اين «بايد برم کار دارم!» کلا از اسم کار خسته شده بودم. هر چقدر من سعي مي کردم وقتم رو آزادتر بذارم و زمان بيشتري به ترنم و خونه و زندگيم اختصاص بدم، انگار اون درست عکس من قدم بر مي داشت. هر روز از من دورتر و به کارش نزديک تر مي شد. صداي تلفن با سه چهار تا زنگ اعصاب خردکن باعث شد به هوا بپرم.

قبل از فيروزه خانوم که با يه سبد رخت چرک داشت وارد سالن مي شد، جواب دادم: - الو؟

- سلام پولاد جان.

- سلام آبا، حال شما؟

روي مبل ولو شدم. خدا رو شکر ترنم رفته بود والا تا آخر شب سر همين زنگ زدناي مکرر آبا جر و بحث داشتيم.

- خوبم مادر، شما خوبين؟ ترنم خانوم خوبن؟

نمي دونم چطور روابط بين اين عروس و مادر شوهر هميشه همين طور مونده بود. ترنم خانوم! مامانت! هميشه همين بود و اصلا عوض نمي شد.

- ترنم هم خوبه. الان داشت با مامانش صحبت مي کرد.

صداي مامان کاملا تغيير حالت داد و خيلي بي تفاوت پرسيد: حالشون چطوره؟

- خوب بودن، سلام رسوندن.

- چه عجب!

- هميشه حالتون رو مي پرسن!

- خب ديگه، چه خبر پسرم؟

- خبري نيست. شما با پينار حرف زدين؟ بالاخره رضايت داد بياد بيرون؟

- والا هنوز پاشو کرده توي يه کفش و ول کن نيست، تا ببينيم چي مي شه.

- پروانه چي؟ پروانه خوبه؟

- خوبن. فردا بليت دارن مي رن ترکيه.

- خب به سلامتي.

از اين نوع آمار گرفتن از خانواده بيزار بودم، اما مامان هميشه بهم زنگ مي زد و مي خواست منو در جريان آخرين اخبار قرار بده. به قول پينار اين قدر که با من درد دل مي کرد، با دخترش که بغل گوشش بود حرف نمي زد.

- خب مامان من نيم ساعت ديگه کلاس دارم. بايد برم، فعلا.

- باشه برو پسرم.

گوشي رو گذاشتم. گاهي اوقات به اين دروغاي مصلحتي متوسل مي شدم. به پشتي صندلي تکيه زدم و ياد اولين روزي افتادم که پام به اون فرهنگسرا باز شده بود.

***

صداي داد آبا بلند شد: پولاد! تلفن با تو کار داره. 

نگاهي به صفحه ي خاموش موبايلم انداختم و غرولندي کردم. بعد از کلاس صبح، با حال سرماخوردگي، حسابي خسته بودم و حوصله ي دستوراي تيتر وار آقاي رسولي رو نداشتم. از اتاق بيرون رفتم. مامان روي زمين نشسته بود و با پروانه پچ پچ مي کرد. احتمالا بازم براي من يکي از دختراي فاميل و دوست و آشنا رو نشون کرده بودن. به اين وضع عادت داشتم. يکي از تفريحات مامان و پروانه محسوب مي شد و منم دلم نمي خواست اين خوشي رو ازشون بگيرم. جالب اينکه سليقه ي ما سه تا کوچک ترين وجه تشابهي بهم نداشت! مامان از دختراي چاق و با قيافه ي خيلي معمولي خوشش مي اومد و فقط همين دو تا رو ملاک قرار مي داد. اما من به خيال خودم فکرم بازتر بود و معياراي ديگه اي داشتم که اگه با مامان در موردشون حرف مي زدم سرم بالاي دار مي رفت. پروانه هم بعضي اوقات طرف مامانو مي گرفت و بعضي اوقات طرف منو. با اين فکر و خيال ها گوشي رو برداشتم.

- بفرماييد. 

- سلام پسرجون!

با شنيدن صداي رسولي آه از نهادم بلند شد. اين پسرجون هيچ وقت معناي خوبي نداشت. يا ساعت کلاسام اضافه مي شد يا از اون فوق العاده هاي وقت گير نصيبم مي شد. 

- بفرماييد آقاي رسولي؟

- راستش به موبايلت زنگ زدم خاموش بود اين شد که شماره ي خونه رو از دفتر گرفتيم.

با بي حوصلگي گفتم: بله متوجهم، گوشيمو خاموش کرده بودم. 

- خواستم بگم فردا موسسه تعطيله.

کم مونده از خوشحالي بال در بيارم. نمي دونستم به چه مناسبتي تعطيل کرده بودن، اما خب کمتر پيش ميومد و منم اصلا تمايلي نداشتم توي کار مسئولين موسسه فضولي کنم!

- در عوض فردا که جلسه ي ويژه داريم کلاسا رو توي فرهنگسرا تشکيل مي ديم. 

عين بادکنک سوزن خورده از عرش سقوط کردم!

- کدوم فرهنگسرا؟

- نزديک موسسه، خيابون سوم ... 

با بدني کوفته تر از قبل خداحافظي کردم و همون شب دوباره با سرماخوردگي که تشديد شده بود به خواب رفتم. شايد همين اتفاق بود که زندگي منو عوض کرد. يه توفيق اجباري!

***

آبا با ليوان شير گرم و يه ليوان از اون دوا درمون مخصوص خودش، بالاي سرم ايستاده بود و به محض اينکه چشممو باز کردم يه جرعه از شير و يه جرعه از اون دواي تلخشو توي حلقم ريخت. همون طور که قطرات شير رو از روي چونه ام پاک مي کردم غرولندي کردم: مادر من بذار از خواب بيدار شم بعد!

- نه بخور پولاد! از بچگي همين طور بودي؛ واسه همين اين قدر ضعيف شدي و هي سرما مي خوري.

حالا شايد آخرين باري که سرما خورده بودم سال پيش بود!

- آبا! ديرم شده. شما جوشونده ها رو درست کن من از آموزشگاه که برگشتم همه رو يه جا مي خورم.

هول هولکي حاضر شدم و به سمت در رفتم. آبا همچنان پشت سرم غر مي زد و از بدي روزگار و جوون هاي اين دور و زمونه مي گفت.

گچ رو روي تخته شکوندم و با حرص به در خيره شدم. اين بود اون محيط آروم آموزشي؟ صدايي که از پشت در ميومد حسابي روي مخم بود.

- يکي پاشه بره بگه يه خرده آروم تر.

فوري يکي مثل برق از پشتم رد شد. به تمريني که نصفه نيمه ولش کرده بودم خيره و روي صندليم ولو شدم. 

- خب آقاي ابراهيمي شما بياين ادامه ي اينو بنويسين.

چشمامو بستم که شمس با سر وارد کلاس شد.

- آقا مي گن امکانش نيست.

- با کي حرف زدي؟

و با دست دنبال قوطي قرصا گشتم.

- همون خانومي که داشت سر و صدا مي کرد ... پيانو مي زد. 

- خيلي خب بشين. 

از جام بلند شدم و به سمت در رفتم. همون طور که قرصو مي خوردم به سمت در اتاقي که سر و صداها از پشتش بلند مي شد راه افتادم. تقه اي به در زدم. صداي عجيب و غريبي از پيانو خارج و بعد خاموش شد.

- بفرماييد.

وارد شدم؛ ترنم پشت پيانوش نشسته بود و با کنجکاوي صورتم رو مي کاويد. 

نمي دونم چرا به تته پته افتاده بودم. يه خرده صدامو صاف کردم.

- خانوم، شما شرايط ما رو درک نمي کنيد؟ بچه ها احتياج به آرامش دارن.

- شما چي؟ شما شرايط منو درک مي کنيد؟

بي خيال شدم؛ يکي به دو کردن نداشت که! 

- خيلي خب خانوم، من با شما بحثي ندارم. خواهش مي کنم يه خرده آروم تر. امروز از صبح ما به جاي اينکه درس بخونيم آهنگ گوش داديم.

ترنم که آروم تر شده بود لبخندي زد و گفت: باشه چشم، سعي مي کنم. 

و من شايد نفهميدم که اون لبخند از اون لبخندهاي زندگي عوض کن بود. لبخندي که خيلي ساده منو براي دو ماهي که توي فرهنگسرا تدريس مي کردم هر روز به اون اتاق مي کشوند.

***

«ترنم»

از نهال خدافظي کردم و از ماشين پياده شدم. هنوز فکرم درگير کاراي عقب افتاده ام بود. آسانسور رو که زدم فيرزوه خانوم از آسانسور پياده شد. 

- اِ فيروزه خانوم هنوز نرفتين؟

- نه دخترم. ماشين تا همين الان گير نميومد.

دستمو به سمت کيفم بردم و سه تا اسکناس ده تومني بهش دادم. 

- بفرماييد اين فعلا باشه پيشتون. جمعه هم بياين.

نگاه مرددي بهم انداخت. 

- راستش خانوم جمعه نمي تونم بيام؛ بايد برم خونه ي پسرم. 

- پنج شنبه چي؟

- پنج شنبه ميام. 

***

کليد انداختم و وارد خونه شدم. پولاد روي مبل خوابيده بود. کيفمو روي مبل انداختم و رو به روش نشستم. بغضي که از صبح به گلوم فشار مي آورد، بالاخره داشت بالا مي اومد. به صورت پولاد که با بي خيالي خوابيده بود خيره شدم. چقدر آروم بود.

صداي ترنج توي گوشم پيچيد.

- بابا ديروز تموم کرد. 

نه! نبايد گريه مي کردم. نبايد براي اون مردي که خون من و مامان و ترنجو بيست سال توي شيشه کرده بود اشک مي ريختم. از پذيرايي بيرون رفتم و وارد اتاق مطالعه شدم. پيانو جلوم قد علم کرد. پشتش نشستم؛ يکي از آهنگا رو برداشتم و دستامو روي کليدا حرکت دادم. اما نمي شد؛ انگار تمام انرژيم تحليل رفته بود. نمي تونستم. بغض کردم و گوشه ي ديوار پناه گرفتم. صداي دادش مرتب توي گوشم بود.

- تو اين بچه ها رو اين جوري کردي. خفه شو هيچي نگو ...

صداي ناله هاي مامانم توي گوشم مي پيچيد. هق هق عجيبي از گلوم خارج شد. اما از همه ي اينا گذشته، پدرم بود. پدري که اين پيانو رو برام خريده بود. خودش اولين بار بهم ياد داده بود چطور دستامو روش بذارم؛ چطور کليداي مختلف رو لمس کنم. سرمو تکون دادم. نه، من سال ها نفرينش کرده بودم. اگر مرده بود حتما منم سهم بزرگي توش داشتم. گريه ام گرفت؛ گريه کردم؛ براي مردي که بزرگ ترين ضربه رو به من زد. ضربه ي روحي که هيچ وقت درمان نمي شد.

***

«پولاد»

با صداي گريه از خواب پريدم. نمي دونم چي شده بود که خوابم برد. صداي گريه ي ترنم باعث شد مثل برق گرفته ها از جا بپرم. مثل ديوونه ها پله ها رو بالا دويدم. 

پشت پيانوش نشسته بود و گريه مي کرد.

- ترنم؟

صورتش رو بر گردوند. چشمهاي مشکيش پر از اشک شده بود. سعي کرد ميون اشکاش بخنده. رو به روش نشستم. 

- ترنم، عزيزم چت شده؟

انگار منو نمي ديد. البته به اين حالتش کم و بيش عادت داشتم. هميشه وقتي چيزي ناراحتش مي کرد اين طور مي شد.

- پولاد، پولاد ... به نظرت از دست من عصباني مي شن؟

با حوصله چهار زانو روي زمين نشستم: کيا؟

- مامانم و ترنج.

- چرا از دستت عصباني بشن؟

- من نمي خوام حرفامو پس بگيرم اما ... به نظرت به خاطر من مرد؟

هول کردم، درست و حسابي که حرف نمي زد.

- کي مرده؟ ترنم کي مرده؟

با بغض سرشو روي شونه ام گذاشت و هق هق گريه رو سر داد: پولاد بابام مرد!

با بهت و ناباوري آروم نوازشش کردم: کي فهميدي؟

- مامانم صبح بهم گفت. 

- پدرت ديگه عمرشو کرده بود، خودتو اين جوري اذيت نکن.

داشتم دنبال دلداري هاي خوب اين موقع مي گشتم اما چيزي به ذهنم نمي رسيد. ترنم هنوز گريه مي کرد.

دوباره سرشو بلند کرد و نگاه پرسشگرش رو به من دوخت. 

- خيلي ازش متنفر بودم؛ هنوزم ازش متنفرم!

آروم شونه هاشو توي دستم گرفتم: ترنم! ترنم! حالت خوبه؟ چرا اين جوري مي کني؟

کم کم نگرانش شدم؛ صورتش سفيد شده بود و با دو سه تا جوش قرمز روي پيشونيش، تقريبا قيافه ي عجيب و غريبي پيدا کرده بود. 

- پولاد من نفرينش کردم؛ هزار بار نفرينش کردم.

دوباره بغضش شکست. 

صداي هق هق گريه اش اتاقو پر کرد.

***

رو به روي آقاي رسولي نشستم. 

- بفرماييد آقاي رسولي با من کاري داشتين؟

- بله بشين پولاد. بشين باهات حرف دارم. 

پشت ميز نشستم و به رسولي که نسبتا هيکل ريزه ميزه اي داشت و توي پرونده ها دنبال ورقه اي مي گشت زل زدم؛ اما فکرم پيش ترنم بود. شب تب کرده بود و من با ضرب و زور خونه نگهش داشته بودم. فيرزوه خانوم هم که از صبح اومده بود و سفارشات لازم رو دريافت کرده بود. 

- پولاد حواست اينجاست؟

- آخ، بله بفرماييد آقاي رسولي.

- اين پرونده رو ببين. 

و ورقه اي به دستم داد. 

- خب؟

- يه کنفرانس کوچولو داريم که ساري برگزار مي شه.

داشتم فکر مي کردم کنفرانس کوچولو دقيقا چه مدل کنفرانسيه که دوباره گفت: منم تو رو به هيئت علمي پيشنهاد کردم.

شش متر از جا پريدم. 

- من؟

- بله. شما!

- اما آقاي رسولي ... راستش تو اين شرايط فکر نکنم بتونم برم مسافرت.

- چطور مگه؟

- پدر زنم ديروز فوت شدن؛ فعلا درگير يه سري مسائل خانوادگي هستيم. 

ابروهاي پيوندي رسولي در هم گره خورد. با وجود اينکه ترنم خيلي سفت و سخت گفته بود اصلا قصد رفتن به سوئد رو نداره؛ اما منم اصلا حوصله ي شمال رفتن نداشتم!

- خب آقا ... باز شما ...

براي اينکه از مخمصه نجات پيدا کنم گفتم: من بازم سعي مي کنم برنامه هامو جور کنم. تا آخر هفته بهتون خبر بدم خوبه؟

- بله، عاليه. از طرف منم به خانومتون تسليت بگيد.

- خيلي ممنون. پس فعلا آقاي رسولي، من خبرشو حتما بهتون مي دم. 

سري تکون داد و پشت کامپيوتر قراضه اش نشست. از دفتر بيرون زدم و شماره ي خونه رو گرفتم. 

- الو؟

- سلام فيروزه خانوم. حال ترنم چطوره؟

- رفتن سر کار!

سيخ سرجام ايستادم. 

- گذاشتين بره؟

- يکي تماس گرفت و بعد از اون خانوم راه افتادن.

ترنم واقعا درک نمي کرد.

- خيلي خب، ممنون فيروزه خانوم. 

و گوشي رو قطع کردم. ترنم واقعا درک نمي کرد يا خودشو به اون راه مي زد؟

***

- سلام.

صورت ترنم با ترنمي که ديشب ديده بودم از زمين تا آسمون فرق مي کرد. شاد و خوشحال. انگار بالاخره کارش درست شده بود.

- من به تو نگفته بودم نياي سر کار؟

- پــولاد بي خيال. 

- آخه تو چرا اين جوري مي کني؟ الان حالت خوبه؟

- اگه حالم بد بود که نمي اومدم. کارام درست شد. اتفاقا خوب شد که اومدم. 

- نمي خواي به مامانت زنگ بزني؟ شماره رو به آبا دادم تماس بگيره.

- چرا؟

- خب، ترنم پدرت فوت شده. وظيفه است.

- نمي خوام حرفي ازش توي زندگيم باشه خب؟

- آخه مگه مي شه؟ تو چرا اين جوري مي کني؟ خودت دوست نداري بري چرا مانع بقيه مي شي؟

- پولاد مسخره است. همه ي اينا مسخره ست!

و سرشو به شيشه تکيه داد. عصباني شدم.

- معلومه که مسخره ست! اين که شب و روز پاي اون پيانو مي شيني مسخره ست! اينکه پدرت مرده و براي تو مهم نيست بازم مسخره ست. اينکه توي اين زندگي کوفتي من يه بار دستپخت تو رو نخوردم ديگه آخرشه! 

مات و مبهوت بهم زل زد. صدامو يه خرده پايين تر بردم: ترنم، من از اول بهت گفتم با کار کردنت مشکلي ندارم؛ اما تو ديگه با کار به اينجام رسوندي. نذار به جايي برسه که نذارم بري سر کار.

از چشماش فقط تعجب و يأس هويدا بود. 

- نگران نباش؛ اون جوري زندگيمون خيلي دووم نمياره! من شوهر مي خوام نه آقا بالاسر! تو خونه ي پدري کم بهم امر و نهي نشده که اينجا هم تو پتک بگيري دستت و هر وقت من خواستم پيشرفت کنم دو تا بکوبوني توي سرم. زندگي من اينه. همين بوده، همين هست، همين خواهد بود آقاي پولاد شايق! هميشه هم همين مي مونه! اگر فکر مي کني خيلي برات سخته مي توني تمومش کني!

حالا نوبت من بود شوکه شم. اين ترنم ... نه نمي شناختمش. ترنمي که حالا دم از طلاق و جدايي و تموم کردن زندگي مي زد اون ترنمي نبود که من دوستش داشتم. صد در صد هنگ کرده بودم. فقط به چشماي مشکيش زل زدم و سکوت کردم. ذره اي پشيمون نبود. شايد کابوس مي ديدم؛ يه کابوس مزخرف!

- شنيدي؟ حالا تصميم با خودته من همينيَم که هستم. همينم مي مونم. کارم! زندگيم! خانواده ام! 

سکوت کردم. بايد مي رفتم. هر دوتامون بايد فکر مي کرديم. دستامو دور فرمون حلقه کردم و نفسمو پر سر و صدا بيرون فرستادم. صبر و تحمل هم حدي داشت. نگاهمو به نور چراغ هايي که روي زمين خيس مي رقصيدن دوختم و سکوت کردم.

***

«ترنم»

از اتاق بيرون اومدم. موهامو از شر کش راحت کردم و دورم ريختم. نمي خواستم جر و بحثم با پولاد زياد طول بکشه.

- پولاد؟

جواب نداد. غر زدم: اَه بچه ننه. دوباره قهرش گرفته!

- پولاد؟

چراغ پذيرايي رو روشن کردم. خبري از پولاد نبود. يعني نصفه شبي کجا رفته بود؟

شماره ي موبايلش خيلي روون روي شماره گير تلفن نقش بست. «دستگاره مشترک مورد نظر خاموش مي باشد.»

يعني پولاد کجا رفته بود؟ شماره ي خونه ي آبا رو گرفتم. شايد پولاد خان باز هواي مامان جونش به سرش زده بود. صداي خواب آلود پينار توي گوشي پيچيد. 

- الو؟ 

صداي آبا هم توي پيش زمينه مي اومد.

- کيه پينار اين وقت شب؟

پينار کلافه تکرار کرد: الو؟

- سلام پينار خوبي؟

- اِ ترنم خانوم شمايين؟

- آره منم، چه خبر؟

با لحن مشکوکي جواب داد: خبري نيست. شما خوبيد؟ پولاد خوبه؟

پس پولاد خونه ي آبا هم نرفته بود. 

- زنگ زدم حالتون رو بپرسم؛ ببخشيد دير وقت مزاحمتون شدم.

- نه بابا اين چه حرفيه، پس فعلا.

گوشي رو گذاشتم و نفس عميقي کشيدم. پس پولاد کجا بود؟ عادت نداشت شب از خونه بيرون بره؛ به خصوص که مي دونست من حسابي از تاريکي مي ترسم. با ترديد دفترچه ي تلفن رو برداشتم و شماره ي دوست صميمي دوران دبيرستان پولاد، محمد رو پيدا کردم. دو سه تا شماره ي اول رو گرفتم و منصرف شدم. پولاد بچه نبود؛ نبايد زياد نگرانش مي شدم؛ بر مي گشت. شماره ي ترنج رو گرفتم و روي مبل مچاله شدم. 

- الو؟

- سلام.

- واي ترنم خوبي؟ حالت خوبه؟

- آره خوبم شما خوبين؟ مامان؟ 

- اي بد نيستيم؛ مامانم خوبه، داره در به در دنبال بليت مي گرده. احتمالا بر مي گرده. 

- تو چي؟ تو نمياي؟

- من اينجا درس و کار دارم، نمي شه که ول کنم بيام.

مکالمم با ترنج نيم ساعت طول کشيد. ولي هر چي به اين در و اون در مي زدم و ازش مي خواستم جزييات مراسمي رو که براي بابا گرفته بودن بگه، باز هم حرفامون ته کشيد و تماسو قطع کردم. به همون حالت موندم. جرات نکردم چراغو خاموش کنم! از بچگي ترس از تاريکي باهام بود و همون قدر که بزرگ شده بودم اين ترس هم بزرگ شده بود. چشمامو روي هم فشار دادم و سعي کردم بخوابم.

تمام استخوان هام درد گرفته بود. غرولندي کردم و دستي به گردن بيچاره ام، که از شدت درد يه وري شده بود کشيدم. همون طور که به خودم کش و قوس مي دادم و صداي مفاصلم رو در مي آوردم نگاهي به ساعت بالاي شومينه انداختم. نزديک هفت بود. صداي برخورد ظرف و ظروف و شير آب از آشپزخونه مي اومد. حتما فيروزه باز هم زودتر از هشت اومده بود. آهي کشيدم و به ياد آوردم که پولاد ديشب دير وقت از خونه بيرون رفت.

- پولاد؟

جوابي نشنيدم. از جا بلند شدم و به سمت آشپزخونه رفتم. با خيال راحت پشت ميز نشسته بود و چاي مي خورد. فيروزه خانوم هم توي بالکن رخت پهن مي کرد. صندلي رو پيش کشيدم و سعي کردم به اعصابم مسلط باشم. از بين دندوناي کليد شده ام زمزمه کردم:

- کر شدي؟ 

لبخندي روي لبش نشست. و با چشم اشاره کرد که فيروزه خانوم جديدا سمعک خريده! دستي به موهاي در هم رفته و نامرتبم بردم. 

- خيلي خب. پولاد خان ديشب با قدوم مبارکتون خونه رو به مقصد کجا ترک کردين؟ 

لبخندي زد که هر سي و دو تا دندوناش رو به نمايش گذاشت. 

- حالا اين شد حرف حساب! عرضم به حضورتون که ديشب ساعت ده يازده به من اطلاع دادن المپياد يه هفته افتاده جلوتر؛ براي برنامه ريزي و بقيه ي امور بايد بهمن رو مي ديدم.

دوباره با خشم پرسيدم: خب اينو نمي تونستي بهم بگي؟

با بي تفاوتي جرعه اي چاي پايين داد و مثل بچه هاي معصوم ليوان خالي رو به سمتم گرفت: خب الان مي گم. يه چايي ديگه لطفا.

- امري باشه؟

صداش رو پايين برد و تقريبا پچ پچ کرد: نمي تونم پيرزن بدبختو از رخت پهن کردن بندازم بياد به من چايي بده که؛ خجالت بکش ترنم!

هر چند کلامش رگه هايي از شوخي داشت اما احساس کردم اين جمله ي آخر رو کاملا جدي ادا کرده بود. از جا بلند شدم و دو تا ليوان چايي ريختم. همون طور که شکر رو توي ليوان خودم خالي مي کردم گفتم: خب از اونجايي که من بچه ي خوبيم مي خوام همين الان بهت اطلاع بدم که کارم بيشتر از معمول طول مي کشه. 

-دوباره؟ 

-بله دوباره! تاريخ اجرا نزديکه، بايد با گروه تمرين کنيم. 

- اين گروه لعنتي کي منحل بشه خدا مي دونه. 

هر چند تن صداش خيلي پايين بود اما تک تک کلمات حرص آلودش رو تشخيص دادم. چرا هيچ وقت با شرايط کاري من انس نمي گرفت؟ چرا بايد همه چيز رو هزار و يک مرتبه توضيح مي دادم باز هم نمي فهميد؟ من واقعا حال هزار و دومين مرتبه رو نداشتم. بنابراين با خمير نون مشغول بازي شدم و در سکوت، زيرچشمي رفتن بي خداحافظيش رو تماشا کردم. فيروزه خانوم که از رخت پهن کردن فراغت پيدا کرده بود دستي به کمرش کشيد و وارد آشپزخونه شد. سعي کردم تمام حواسم رو معطوف حرکاتش کنم. طوري روي سبد زرد رنگ تمرکز کرده بود و مواظب بود آبش نريزه که انگار مسئله ي لاينحل رياضي رو حل مي کرد. شايد پولاد اين طوري دوست داشت؛ آبا هم همين رو مي خواست. دوباره ذهنم درگير ملاقات هاي گاه و بي گاهم با آبا، و زخم زبون هايي که هيچ وقت از زدنشون کوتاهي نمي کرد شد. هيچ وقت آب ما با هم توي يه جوب نمي رفت؛ هميشه با هم مشکل داشتيم. شايد چون من از تصوير عروس ايده آل آبا کيلومترها فاصله داشتم. طلاق مادر و پدرم هم معضل ديگه اي بود که آبا رو از همون اول در مورد وصلت با اين خانواده بدگمان کرده بود. هزاران بار با خودم فکر کرده بودم چطور مي تونم رضايت آبا رو جلب کنم؛ اما نه من آدمش بودم و نه روحيات آبا برايم ملموس بود. فيروزه خانوم با اجازه اي گفت و رو به روم نشست. از بچگي مراقبم بود و واقعا دوستش داشتم. دو دختر و سه تا پسر داشت و بعد از فوت شوهرش به سختي خرج زندگيشو در مي آورد. به خاطر همين ازش خواسته بودم بعد از مهاجرت مامان و ترنج به سوئد، توي خونه ي ما مشغول به کار بشه و هميشه حقوق بيشتري بهش مي دادم. گاه گداري هم به قول خودش وام مي گرفت. بي اون که خودم متوجه شده باشم چشمام روي چين و چروک صورتش که سنش رو خيلي بيشتر نشون مي دادن، ثابت مونده بود.

-وقت داري دخترم؟ 

سري تکون دادم. فيروزه ادامه داد: دخترم من نمي خوام توي زندگيت دخالت کنم؛ يعني اصلا به من ربطي نداره؛ اما حس مي کنم يه خرده داري کارت رو با زندگي خصوصيت قاطي مي کني. چون واقعا برام مثل دخترم هستي اينو مي گم؛ اگر زهراي من هم خيلي سرش توي کار بود اين حرفا رو بهش مي زدم؛ پس اصلا بد برداشت نکن. چون فعلا مادرت نيست؛ اين به ذهنم رسيد که نکنه خداي نکرده، زبونم لال واسه زندگيت مشکلي پيش بياد! حس مي کنم پولاد خان اين روزا از دستت دلخوره. 

زندگي من به خودم مربوط بود؛ شرايط کاري من رو هم آبا ديده بود و هم پولاد. هميشه اين طور بود و هميشه اين طور مي موند. لبخند مضحکي به چهره ام نشوندم: نه، پولاد اين روزا با کارش به مشکل خورده؛ اينه که يه خرده ناراحته.

بعد از گفتن اين جمله از جام بلند شدم و به سمت در رفتم. نگاه فيروزه رو تا آخرين لحظه روي خودم حس مي کردم. 

***

- ببينم تو کجايي؟

به سختي نگاهم رو از ورقه هاي زير دستم گرفتم و سرم رو بلند کردم. بعد از نطق فيروزه به سختي روي کارم متمرکز مي شدم. ورقه ها رو روي ميز شيشه اي هل دادم و رو به نهال که هنوز هم منتظر جواب بود گفتم: مي توني اينا رو برام تموم کني؟ اين روزا اصلا حالم خوب نيست. 

پشت چشمي نازک کرد و با لبخند مضحک و لحن کارآگاهانه اي پرسيد: ببينم خبري شده؟

فوري جبهه گرفتم: چه خبري؟ چرا شما امروز اين طوري شدين؟

لب هاش رو جمع کرد و ورقه ها رو برداشت: خيلي خب سرکار خانوم! من اينا رو تموم مي کنم و سعي مي کنم اخلاق سگي امروزتون رو ناديده بگيرم!

به زور لبخندي روي صورتم نشاندم: دستت درد نکنه.

نهال متفکر با ورقه ها مشغول شد. از اتاق بيرون زدم. خدا خدا مي کردم با آقاي بهزاد رو به رو نشم؛ اما از شانس بد من بهزاد که به استقبال يکي از مهموناش رفته بود درست جلوم سبز شد. 

- خوب هستين خانوم شکيبا؟

به سختي لب گشودم و با مشقت گفتم: به مرحمت شما.

- کارا تموم شد خانوم؟ به نتيجه رسيدين؟

من که فقط تيکه ي آخر جمله اش رو شنيده بودم گيج پرسيدم: با چي؟

بهزاد خودش رو از تک و تا ننداخت: با نت هاي معلق توي سرتون!

لبخندي زدم: بله. کارا تموم شد. يعني فقط بايد بريم براي اجرا. 

دستي به ريش بلندش کشيد و عينکش رو با دست مخالف روي بيني اش جا به جا کرد. 

- الان کجا تشريف مي بريد؟

از رييس بازي بيزار بودم. از ما بين دندون هاي کليد شده ام زمزمه کردم: مي رم سر صحنه ي اجرا. 

بهزاد خودش رو از جلوي راه کنار کشيد و کلاه شاپوي هنري اي که روي سرش گذاشته بود، به نشونه ي احترام بلند کرد: بفرماييد خانوم. 

به زحمت توي تاريکي راهم رو پيدا کردم و روي صندلي هاي کشويي نشستم. صحنه خاموش و خالي بود. سرد و بي روح، درست مثل زندگي من! به خودم نهيب زدم؛ بايد از شر اين افکار خالي و پوچ راحت مي شدم، به جاي اينکه خودم رو بيش از پيش درگيرشون کنم! من اصلا همچين آدمي نبودم. ترنم شکيبا هيچ وقت اين قدر خودش رو درگير مسايل جزيي و بديهي نمي کرد. اما شايد همين جزييات ذره ذره بزرگ شده بودن! آه کشيدم. صداي زنگ موبايلم که ريتم ملايمي با پيانو بود و هميشه بهم آرامش مي داد بلند شد. دستم رو براي فشردن دکمه ي قرمز پيش بردم، اما با ديدن شماره ي پولاد منصرف شدم. 

- الو؟

- سلام. 

گلوم رو صاف کردم: سلام چه خبر؟

- وقت داري ترنم؟

- اوهوم.

- خواستم بگم امروز براي خودت برنامه نريزي، ساعت هشت ميام دنبالت. 

باشه اي گفتم و مکالمه رو قطع کردم. از اون روزايي بود که نه من و نه پولاد حوصله ي حرف زدن نداشتيم. شايد هم من فقط در شرف ديوانه شدن بودم؛ شايد اين افکار فقط به قول نهال در نتيجه ي يه تغيير بزرگ بود! ناليدم: خفه شو! 

بايد مي رفتم و به کارام مي رسيدم. هر کاري که من رو از شر اين افکار، که جلوي چشمام رژه مي رفتن خلاص مي کرد. 

***

رو به روي پولاد نشستم: خب چه خبر؟

دستاشو دور فرمون حلقه کرد و اين قدر فشار داد که بند بند انگشتاش به سفيدي مي زدن. با نگراني پرسيدم: طوري شده پولاد؟

مختصر جواب داد: نه، چطور مگه؟

روي صندلي راحت تر نشستم و از حالت شق و رق در اومدم: نه هيچي ... آخه ...

- کارات تموم شده؟

- آره فقط مونده برنامه ها رو هماهنگ کنيم براي اجرا. 

لبخند زد و مستقيم به جلو خيره شد. 

- بريم پارکي جايي؟

جدي جدي داشتم نگران مي شدم: پارک اين موقع شب؟ 

و بعد دوباره با نگراني افزودم: حالت خوبه؟ اتفاقي افتاده؟

پشت چراغ قرمز کامل به طرفم چرخيد: نه چرا بايد اتفاقي افتاده باشه؟ ما که صبح همديگر رو ديديم. 

- خب ... نمي دونم. 

دوباره از اون لبخندهاي مليح زد و ماشين رو به حرکت در آورد. نفس عميقي کشيدم و سعي کردم تمام حواسم رو معطوف جدول هاي رنگي کنار خيابون کنم.

وارد پارک شدم. انگار جدي جدي به سر پولاد زده بود. شکايتي نکردم و دستم رو توي دستش گذاشتم. دستش محکم دور انگشت هاي ظريفم فشرده شد. لبخند زدم. شايد همه چي درست مي شد؛ شايد مي شد بعد از گذشت اين چند سال باز هم راهي بود که اين افکار رو پس بزنم. خانواده هاي چند نفري، زير آلاچيق ها نشسته بودند. بچه هاي کوچيک دنبال هم مي دويدن و جوون ترها زير نور چراغ هاي نارنجي و سبز پارک بدمينتون و واليبال بازي مي کردن. روي نيمکت نشستيم. 

- تا حالا اين جوري بيرون نيومده بوديم نه؟

- چه جوري؟

نگاهي بهم انداخت: خب اين طوري! 

- آره. 

نگران پولاد شده بودم. بالاخره گفتم: کارت خوب پيش مي ره؟

دستي ميون موهاش برد: چطور؟

- حق ندارم بپرسم کارت چطور پيش مي ره؟

- خب مثل هميشه. 

بقيه ي زماني که کنار هم نشسته بوديم و متفکرانه به بازي بچه ها نگاه مي کرديم در سکوت گذشت. فقط من زير زيرکي گهگاهي به پولاد نگاه مي کردم. بالاخره از بازي بچه ها دل کند و به نيم رخ من خيره شد. سنگيني نگاهش رو روي خودم حس مي کردم: اون يکي خيلي خوشگله نه؟

شايد اين جمله رو فقط براي شکستن سکوت عذاب آوري که بينمون قد علم کرده بود به زبون آوردم؛ اما پولاد با دقت صورت بچه ها رو که بيشتر پسر بچه هاي بين پنج تا ده ساله بودن زير ذره بين گرفت. 

- کدومشون؟

به دختري که کنار سرسره ايستاده بود و پشتش به ما بود اشاره کردم. دختر نازي بود. موهاي مجعد و روشني داشت که از زير کلاه قرمزش بيرون ريخته بود. کاپشن پفي و سفيدي به تن داشت و شلوار جين تيره اش را داخل چکمه هاي سياهش فرو کرده بود. 

- آره.

صداي پولاد رنگ و روي حسرت داشت. سعي کردم افسوس صداش رو ناديده بگيرم، اما دست بردار نبود.

- به نظرت چند سالشه؟

- نمي دونم شيش سال؟ پنج سال؟

- بزرگ تر نيست؟

- فکر نکنم. 

- چرا اونجا ايستاده؟

کلافه به پولاد که انگار تازه موتورش روشن شده بود رو کردم و گفتم: منتظره نوبتش بشه. 

- نه؛ نگاه کن اگر منتظر بود نوبتش بشه پيش اون نرده بون مي ايستاد. الان هر کي مياد مي ره بالا، سرسره هم که اصلا شلوغ نيست. 

- پولاد چرا روانشناسي کودکان نخوندي؟

- بذار برم ببينم چي شده!

ناباورانه بهش خيره شدم: کجا مي ري؟

اما دير شده بود ناچار بلند شدم و فقط از سر کنجکاوي پشت سرش رفتم. 

- چي شده عمو جون؟

دخترک که تازه صورت اشک آلودش رو ديده بودم، فين فيني کرد و به طرف پولاد برگشت. 

- مامانمو گم کردم!

پولاد لبخند مهربوني زد: خب بذار ببينم؛ بيا بغل عمو تا مامانتو پيدا کنيم. 

دخترک اعتراض کرد: نــه!

پولاد دستش رو از دور کمر دختر برداشت: چرا؟

- مامانم گفته ... «دوباره هق هق کرد» با غريبه ها ... جايي ... نرم.

- خب بريم مامانتو پيدا کنيم.

و بعد ذوق زده اضافه کرد: خب اصلا بيا برو بغل خاله!

روي دختر باز شد. تا به خودم بيام دختر شيش ساله ي سنگين توي بغلم جا گرفته بود. پولاد جلوتر مي رفت و با صداي بلند از دختري که گفته بود اسمش مهتابه سوالاتي مي پرسيد: خب مامانت چي پوشيده بود مهتاب خانوم؟

مهتاب که به طرف پولاد چرخيده بود و حسابي توي بغلم بد دست شده بود گفت: يه مانتوي سبز و شلوار مشکي و روسري مشکي!

- خب ببين اصلا اينجا مي بينيش؟

نچ صدا داري کرد. مي خواستم به پولاد بگم اگر مي ديد که الان اين جوري توي بغل من وول نمي خورد!

- خب دقت کن ديگه!

- دقت کلدم!

پولاد خنده ي شادمانه اي سر داد که سراغ نداشتم. رو به من کرد: بريم نگهباني.

چشم غره اي بهش رفتم که نارضايتيم رو بهش نشون بدم. 

پولاد قدم هاي بلند بر مي داشت و منم هن هن کنان دنبالش مي رفتم. بالاخره جلوي در نگهباني متوقف شد.

با حرص به پولاد که بي تفاوت نشسته بود نگاه کردم: نمي خواستي بچه رو به مادرش بدي؟

- چرا!

- پس چرا اون قدر لفتش دادي که خودش به حرف اومد؟

- بچه ها دهن لقن!

- نمي فهمم پولاد!

- ول کن عزيزم حالا که گذشت. 

- اما تو به نظر مي اومد دوست داري نگذره!

برخلاف انتظارم، پولاد واکنش نشان داد: معلومه که دلم نمي خواست. 

احساس کردم ابروهام شيش متر بالا پريدن. با تعجب به پولاد که از عصبانيت لب پايينش را مي جويد خيره شدم و سعي کردم به خودم مسلط بشم: چرا؟

- چون اون بچه ... اون بچه توي بغل تو ... خيلي قشنگ بود! بهترين عکسي بود که تا حالا ديده بودم.

خفه شدم. واقعا غير از سکوت کاري از دستم ساخته نبود. من مقصر بودم يا اون؟ شايد اون فقط محکوم به تحمل کردن من بود؛ اما نبايد اين طور به زخمم نمک مي پاشيد. نبايد!

- تقصير من نيست که نمي تونم بچه دار شم. 

- چون سعي نمي کني تقصير توئه!

- نمي خوام سعي کنم، مي فهمي پولاد؟ من دلم نمي خواد براي يه موجود کوچيک و نق نقوي بي خود که قراره تمام زندگيم رو مختل کنه سختي بکشم!

- بعضي اوقات فکر مي کنم واقعا تو آدم نيستي! فکر مي کنم قلب نداري. همه ي دخترا از بچگي مامان بازي مي کنن به اميد اينکه بچشون رو بغل کنن و صورتش رو ببوسن؛ اما تو چي؟ تو با يه بيماري ساده ي قابل درمان قيد همه چي رو زدي! بعيد مي دونم حتي اگه اين مشکلو نداشتي تا الان بچه دار شده بوديم!

- خب ازم جدا شو! من نمي تونم برات قشنگ ترين تصاوير زندگيتو رقم بزنم! تو با اين عقايد عهد بوقي بايد با فيروزه ازدواج مي کردي. به درد من نمي خوري. من و تو دنيامون جداست!

کم نياورد؛ با صداي بلندتر از صداي من فرياد کشيد: عقايد مدرن تو، تمام زندگيمون رو تحت تاثير قرار داده. مرده شور اين زندگي و اون کار لعنتي تو رو ببرن.

- وقتي حرفات ته مي کشن شروع مي کني از کار من گفتن. مگه من به معلم بودن تو شکايت مي کنم؟ مگه به اينکه هر روز دختراي رنگ و وارنگ اون آموزشگاه مزخرفو مي بيني اعتراض مي کنم؟

- خفه شو ترنم! خفه شو. همينم مونده بخواي بگي از اون دخترا خوشم مياد! دختراي رنگ و وارنگ! منظورت اون بچه هاي ده سالست؟

اگر ساکت نمي شدم محال بود اين بحث پاياني داشته باشد. من نمي خواستم مادر باشم. مادر بودن براي من ثقيل بود. خارج از تصورات و برنامه هام بود. اما پولاد ... انگار تمام زندگيش منتظر بچه بود. با عصبانيت جلوي در خانه متوقف شد. عاجزانه به طرفش چرخيدم: ببينم پولاد ... بيا فراموشش کنيم. 

دستي ميون موهاش برد، دوباره التماس کردم: خواهش مي کنم، من تحملشو ندارم. نمي خوام اين جوري ادامه بديم. 

- جدا بشيم؟

- نمي دونم ... نمي دونم!

- ترنم، يه خرده به خودمون وقت بديم چطوره؟ يه مدت هر جر و بحثي ممنوع! بذار به همين مشکلات فکر کنيم و حلشون کنيم. الانم برو بالا دير وقته.

- کجا مي ري؟

- خونه ي آبا، يه مدت اونجا مي مونم. تو هم زنگ بزن نهال بياد پيشت. اگر هم دوست داشتي مي گم پينار بياد. 

- نه، اگر خواستم بهت زنگ مي زنم. 

و بعد با شک پرسيدم: به آبا چي مي گي؟

اخمي روي پيشانيش نشست: مي گم رفتي پيش مادرت! منم نخواستم تنها باشم.

بدون خداحافظي از ماشين پياده شدم. سنگين بودم و قدم هام بي حال و سست بود. وارد مجتمع شدم و با خودم فکر کردم کجاي کار اشتباه بود؟

***

دو روز از قراري که با پولاد گذاشته بودم مي گذشت. يک بار هم زنگ نزده بود. من هم با فيروزه هماهنگ کرده بودم دو سه روزي نياد. با نگراني حال و احوال کرده بود و به اون هم دروغ ساختگي پولاد را تحويل دادم. بنده ي خدا چقدر برام خوشحال شد! اما مهم نبود؛ در اين مدت به هيچ نتيجه اي نرسيده بودم. حتي مغزم هم هيج راهي بهم پيشنهاد نمي کرد. دعواهامون همگي اتفاقي شروع مي شدن و بچگانه ادامه مي يافتن. نه من آدم ناسازگاري بودم و نه پولاد؛ اما انگار کنار همديگر عين دو قطب موافق آهنربا عمل مي کرديم. مونده بودم چطور اين مدت طولاني کنارش زندگي کردم. اما بدون اون هم خونه بيش از حد خالي و سوت و کور بود و باعث مي شد فکر کنم نبودنش برام گرون تر از بودنش تموم مي شه. بالاخره روز سوم در حالي که از شدت بي حالي و با احتمال سرماخوردگي از جام بلند شدم تلفن زنگ زد. ذوق زده دستمو به سمت تلفن پيش بردم.

- الو؟

- سلام ترنم خانوم! پارسال دوست امسال آشنا. 

با شنيدن صداش اشک توي چشمام جمع شد. نه، بايد مي گفتم بچه ننه ي دوست داشتنيم برگرده؛ بدون اون نمي تونستم دووم بيارم. 

- خوبي؟

- خوب اينجا همه چي بر وفق مراده شما اصلا نگران نشيا!

- خودت گفتي زنگ نزنم!

- هوا چطوره اونجا؟

لاي پتو خزيدم: اينجا زيادي سرد شده. 

- برف مياد؟

با بغض زمزمه کردم: نه فقط بارون!

- کي بر مي گردي؟

- فردا.

- جدي؟

- آره.

و بعد صداش از اون حالت شوخ و شنگ خارج شد و اين ترس رو به دلم انداخت که شايد در مقابل کسي اين طور صميمي باهام حرف زده! چقدر احمق بودم.

- بعدا زنگ مي زنم ترنم فعلا. 

قبل از اينکه حرفي بزنم تماس قطع شد و من موندم و دنياي شک و ترديد.

***

خانوم شکيبا! شما اصلا حواستون به من نيست!

- ببخشيد آقاي بهزاد. 

- چيزي شده خانوم؟

حتي اگر چيزي شده بود بايد به اون مي گفتم؟ به بهزادي که فقط حکم رييسم رو داشت؟

- طوري نيست. مي شه اجازه بدين من کار خودمو بکنم و در نهايت با هم همفکري کنيم؟

- خانوم اگر مشکلي هست من حاضرم پدرانه بهتون کمک کنم. 

اشک توي چشمانم دويد. به خودم نهيب زدم: اين قدر شکننده نبودي ترنم؛ ساکت باش و محکم! اما انگار نمي شد. انگار نگاه مهربان بهزاد ذوبم مي کرد. نگاهي که آرزو داشتم پدرم به من بکند؛ اما او نگاه مهربانش را نه نثار من مي کرد و نه نثار مادرم؛ نه نثار ترنج! نگاهش براي ويولت بود. زني که از اسمش تنم مي لرزيد. دلم نمي خواست بچه دار شوم؛ مي خواستم توجه ي پولاد تماما مال من باشد و بس. مي ترسيدم کودکم بدبخت شود؛ مشکلي پيدا کند هر چند کوچک، و من از کمک کردن بهش عاجز باشم. بهزاد بلند شد و رفت. نفسم را پر صدا بيرون فرستادم. از اين رفتن غير منتظره اش ممنون بودم. 

چند دقيقه اي به همون حال نشستم تا اينکه موبايلم لرزيد و اسم نهال، و بعد از چند ثانيه صورت خندونش روي صفحه نمايانگر شد. حال حرف زدن نداشتم، اما خيلي وقت بود تماس هاش رو جواب نمي دادم و دلم نمي خواست از دستم دلگير شود. 

- الو؟

- سلام خانوم خانوما! پارسال دوست امسال آشنا!

اين جمله را از زبان پولاد هم شنيده بودم. ناخودآگاه با ياد آوري آخرين تماس پولاد آه کشيدم.

- چي شد؟ بادت خالي شد؟

- نه، خوبي نهال؟

- عالي! فهميدي چي شد؟ آرش ديروز اومده بود ...

بقيه ي حرفاشو نشنيدم. وقتي به خودم اومدم که پشت خط جيغ و ويغ مي کرد: ببينم تو گوشت با منه؟

- اوهوم!

- کاملا مشخصه!

- خب بيا فرهنگسرا. 

- اونجايي؟

- آره. بهزاد گفت مرخصي گرفتي.

- بيا بيرون امروز حس و حال کار کردن نيست. ميام همون دور و برا. 

- من که نمي تونم مرخصي بگيرم!

- چرا نمي توني؟ تو که کلي مرخصي داري.

شايد نهال حق داشت. از صبح دست و دلم به کار نمي رفت. نمي خواستم کوچک ترين خللي در کارم وارد شود. 

روي تکه کاغذ مربوط به مرخصي ساعتي امضاي بد شکلي زدم. نگاهم روي ورقه سر خورد، خط کج و کوله ام بدجوري به چشم مي اومد. بي توجه ورقه را قاپيدم و کيفم رو هم روي شونه ام انداختم و به سمت در اتاق رفتم. از اونجايي که قدرت رويارويي با بهزاد رو نداشتم؛ به سمت اتاق اميني رفتم و سعي کردم سريع فيصله اش بدم. پيرمرد بي حس و حالي بود که از تمام دنيا يه امضاي ساده پاي همين ورقه هاي مرخصي مي زد و لبخند بي جوني هم چاشنيش مي کرد. امروز هم کمي به من لطف کرد و حالم رو پرسيد. امروز که اصلا حال و حوصله نداشتم!

***

سي بار يک قطعه رو اجرا مي کردم و نمي شد. يک بار ديگه سعي کردم و باز هم همخوني نداشت. نمي شد! نت ها کنار هم رديف نمي شدن. عصباني ورقه هاي روي ميز رو به دو طرف پرتاب کردم. پنج روز بود؛ پنج روز بود که پولاد نه زنگ زده بود و نه خبري داده بود، کم کم من نگران مي شدم. اين درست نبود. ما که بچه نبوديم! نهال در حالي که به مخلفات يخچال دستبرد زده بود، روي صندلي ننويي ولو شد: آقا تشريف ندارن؟

دروغکي گفتم: نه، رفته مشهد!

- مشهد چرا؟

- مامانش رو برده.

چشماش گرد شد: چرا؟

- خب آبا مي خواست بره حرم. به قول خودش دلش هواي حرم کرده بود.

- تو هم گذاشتي بره؟

- خب آره. نکنه مي خواستي ببندمش به تخت و نذارم بره؟

- خاک بر سرت ترنم! واقعا خاک بر سرت، با اين وضعيت زندگيت محاله بهتر بشه.

عصبي و با حرص تقريبا داد زدم: ببخشيد زندگي من چشه؟

- هيچي! ولي تا وقتي زير سلطه ي آبا جون تشريف داري هيچ پخي نمي شي.

صندلي رو با سر و صدا عقب کشيدم و با تشر گفتم: پاشو برو حاضر شو؛ زيادم حرف نزن!

- چشم!

***

شال رو دو بار دور گردنم پيچيدم و لبخندي به صورت خودم توي آينه زدم. باورم نمي شد ترنم شکيبا اين قدر رنگ پريده رو رنجور بشه، حتي براي پولاد!

- کجايين خانوم شکيبا؟

با ديدن بهزاد همون لبخند زورکي رو مجدد مهمون لبام کردم و با گفتن الان ميام به سمت سن رفتم.

***

احساس آرامش مي کردم. درست مثل هر وقتي که کنسرت تموم مي شد و من لبخند رو روي لب مخاطب ها و برق تحسين رو توي نگاهشون مي ديدم و خودم ده برابر ذوق زده مي شدم. تعظيم کوتاهي کردم و نگاهم با آقاي بهزاد که با شادماني دست مي زد و انتهاي سالن ايستاده بود، تلاقي کرد. لبخندي زدم که از همون فاصله ي دور تشخيص داد و لبخندش رو پر رنگ تر کرد.

قطرات عرق رو روي پيشونيم پاک کردم. اين بار ترنم توي آينه لبخند مي زد و از صميم قلب شاد بود. مي خواستم به پولاد زنگ بزنم و بگم فکرامو کردم. مادر نهال پزشک زنان خوبي بود و حتما مي تونست به زندگي ما يه فسقلي پر سر و صدا بده که اين رضايت توي نگاه پولاد هم هويدا بشه.

نهال با شادماني وارد شد.

- گل کاشتي!

- مرسي. راستي ترنم پولاد زنگ زد من گفتم سر کنسرتي، قطع کرد!

آه از نهادم بلند شد. حتما اين بار هم از دستم عصباني مي شد. نفس عميقي کشيدم و با خداحافظي از نهال و آقاي بهزاد از سالن بيرون زدم.

بلافاصله شماره ي پولاد رو گرفتم بعد از چند بوق کشدار و طولاني که کم کم مايوسم مي کردم، بالاخره جواب داد: سلام.

نفس عميقي کشيدم، حالش خوب بود؟! چرا صداش اين قدر گرفته بود؟ مريض شده بود؟ با نگراني سلامم رو خوردم: خوبي؟

خنديد: آره!

بي توجه به خنده اش ادامه دادم: صدات گرفته.

- يکم سرما خوردم، همين.

- بيا بعد هي بگو خونه ي مامانت خوش مي گذره!

و روي صندلي ماشين جا خوش کردم. بايد مي گفتم پولاد برگردد؛ عصبي لب پايينم رو گاز گرفتم. چرا اين طوري شدم؟

- کنسرت خوب بود؟

- جات خالي بود پولاد. جات توي خونه هم خاليه.

دوباره خنديد: مطمئني؟

- خيلي پولاد! خيلي آقاي بدجنس!

صدام شکست. اشکام سرازير شدن و از کنترلشون وا موندم.

- در مورد بچه چي؟ به نتيجه رسيدي؟

بيش از پيش لب پايينم رو گاز گرفتم؛ يعني از من فقط بچه اي که مي تونست داشته باشه براش مهم بود؟ خودم مهم نبودم؟ اين واقعيت که لحظه به لحظه بيشتر به روم پوزخند مي زد، عصبيم مي کرد و مقدمات دعواي ديگه رو فراهم.

- بچه؟

- خب آره، قرار بود به بچه فکر کني!

- پولاد خب کم کم در موردش به نتيجه مي رسيم؛ تو فعلا برگرد. ما نبايد اين جوري دور از هم زندگي کنيم و مثل اون وقتا دزدکي با هم حرف بزنيم.

- اگر برگردم زير بار بچه نمي ري.

- پـــولاد! مي خواي عصبانيم کني؟

- نه، چرا خانومي؟ فقط مي خوام باهات اتمام حجت کنم که بعدا به مشکل نخوريم.

- اتمام حجت؟! من برات مهم نيستم؟ ناراحتي و نگراني من برات مهم نيست؟ تو اگه بچه مي خواي يه سر بزن بهزيستي اونجا يه عالم بچه ريخته و يکي رو بردار بيار تک و تنها بزرگ کن؛ نه اينکه به من بدبخت فقط به شکل يه بچه توليد کن نگاه کني و بس!

گوشي رو قطع کردم. تازه فهميدم چطور شد. دوباره با هم بحث کرديم. دوباره دعوا کرديم. خدايا پس اين اتفاقات کي سر مي رسيدن؟!

خونه سرد بود. ژاکتم رو از روي دسته ي مبل برداشتم و روي شونه هام انداختم. بدون اينکه لباسامو تعويض کنم جلوي تلويزيون نشستم و با عوض کردن کانال ها سرگرم شدم. هيچ برنامه ي جالبي نداشت. يه سي دي توي دستگاه گذاشتم و روي مبل دراز کشيدم. به آرامش نياز داشتم، به مهر و محبتي که جديدا پولاد هم از من دريغ مي کرد.

با چشم هايي که از فرط گريه بهم چسبيده بودن و به سختي باز مي شدن، دستم رو به طرف تلفن بردم. ترنم شکيبا اين قدر خفيف شده بود؟! مي خواستم به نهال زنگ بزنم و در مورد بچه از مادرش سوال کنم، اما شخص پشت خط پيش دستي کرد و تلفن در دستم زنگ زد.

- الو؟

- سلام خانوم جان، خوبي ترنم جان؟

با صداي فيروزه آروم شدم و لبخندي روي لبم نشست: سلام فيروزه خانوم شما چطورين؟

- چه بگم مادر؟ دل نگرونت بودم اين مدت؛ همش با خودم کلنجار مي رفتم زنگ بزنم حال و احوالي کنم.

- خب زودتر زنگ مي زنيد فيروزه خانوم ما که اين حرفا رو با هم نداريم.

- مي دونم دخترم. خواهر زاده ام الان خيلي وقته دنبال کار مي گرده؛ مي گم اگه شما ديگه منو نمي خواين، بگم اون بياد.

- اين چه حرفيه فيروزه خانوم؟ ما فقط مي خواستيم يه مدت تنها باشيم و فکر کنيم، نه اينکه شما رو نمي خوايم.

- خب دخترم منم خسته شدم. نه اين ها، ولي به شما حق مي دم. بهار هم جوون تره و هم جون دار تر.

فوري جبهه گرفتم: نه اصلا فيروزه خانوم ما به شما عادت کرديم. اصلا محاله بذارم. از اين به بعد به جاي اينکه برين خونه و خسته شين همين جا بمونين ما که اين همه اتاق داريم.

- نه مادر. باشه، پس من کي بيام؟

- از فردا اول وقت بياين، منتظرتونم.

- باشه مادر، پس فعلا.

تماس قطع شد و من بي حال روي مبل ولو شدم. فيروزه بايد مي اومد. اين جوري تنهايي دق مي کردم. همين مونده بود بهاره ي جوون و جون دار رو توي خونه راه بدم. بدنم مور مور شد! افکار پليد رو پس زدم و سعي کردم بخوابم. در اين موقعيت واقعا کاري بهتر از اين از دستم بر نمي اومد.

***

به نيم رخ پولاد خيره شدم. چنان محو يکي از اين نشست هاي خبري بود که انگار در مورد مهم ترين مسئله ي زندگيش تصميم گيري مي کردند.

تلويزيون رو خاموش و صدايم رو صاف کردم: خب خونه ي مامان جونت چي کارا کردي؟

- ترنم، تو اقتصاد سرت نمي شه؟

- نــچ!

- کاملا معلومه! حتي اگر از نظر مالي بدبخت بشيم.

- من پرسيدم خونه ي آبا چي کارا کردي؟

- به زندگيم رسيدم؛ خب چي کار کردم؟ کلي بردمش خريد. بنده ي خدا خيلي وقت بود مي خواست اين پرده هاي اتاق پينار و آقاجون رو عوض کنه و فرصت نمي شد باهاش برم.

- پس حسابي کيف کرده، نه؟

- تو چي کار کردي؟

- فکر کردم!

وقتش بود در مورد بچه صحبت کنم؟ واقعا از مشاجره ي بعدي وحشت داشتم. نمي خواستم کوچک ترين بهانه اي دست پولاد بدهم و از طرفي نمي خواستم بابت اين ضعفم به خواسته هايي که خلاف نظر من بود، برسد.

- کنسرت تموم شد. يه آهنگ جديد هم نوشتم.

- خوبه.

با يادآوري آخرين آهنگم لبخندي روي لبم جا خوش کرد. پولاد بعد از روشن کردن تلويزيون دوباره محو تماشاي برنامه ي اقتصادي مورد علاقه اش شد و من هم بدون اينکه لحظه اي ذهنم رو درگير صورت کشيده ي کارشناس اقتصادي کنم به تلويزيون زل زدم. پولاد ديروز تماس گرفته بود و ساعت پرواز رو پرسيده بود و امروز صبح هم راس شش دم در خونه بود. همه چيز تموم شده بود، کابوس سر اومده بود و حالا من بايد از نو همه ي جورچين هاي زندگيم رو رديف مي کردم؛ بدون اينکه بترسم يا بهراسم. همه چيز درست مي شد؛ شايد با يه قطعه ي تازه ي ديگه و شايد حتي با ما دو نفر!

***

- همين يکي رو بدين به من لطفا.

شاگرد قناد که جوانکي شونزده هفده ساله بود، نگاه گنگي بهم انداخت. يک ربع بود که با هم سر و کله مي زديم و منظورم رو نمي فهميد. براي خريدن يک کيک و يک جعبه شيريني و دو تا دونه شمع ناقابل يک ساعت علاف شده بودم.

- آقا اين يکي.

و از در مصالحه وارد شدم: اين که شکلاتيه. دورش توت فرنگي داره!

آهاني گفت و دست دراز کرد. بالاخره به مقصود من رسيد و کيک رو از يخچال خارج کرد.

***

سرايدار سالخورده ي مجتمع به محض ديدن من دستشو بلند کرد: خانوم شکيبا!

کوله بارم رو به زحمت روي دو تا دست جا به جا کردم.

- بفرماييد آقاي داوودي.

- خانوم، راستش ...

کمي با کاغذ قلم هاي زير دستش ور رفت و گفت: شما شارژ چهار ماهتون عقب افتاده!

شارژ خونه! دستي به سمت کيفم بردم و با عذرخواهي زير لب، مبلغي رو که مي خواست آماده کردم. بايد بيشتر حواسمو به خونه مي دادم. گل از گل داوودي شکفت. دفتر و دستکش رو رو به راه کرد: خب خانوم امروز چندمه؟

- نوزدهم.

محال بود تاريخ امروز از خاطرم برود، تولد پولاد بود! بهونه ي خوبي براي آتش بس موقت که البته هنوز هم از روز برگشتش برقرار بود.

- مرسي خانوم لطف کردين.

- آقا داوودي کي بايد اين پول ماهانه رو بديم؟

- اول ماه.

- هر ماه چقدره؟

دستي ميون موهاي کم پشتش برد: هفتاد و پنج تومن.

- باشه ممنون.

- بيام کمکتون خانوم؟

و قبل از اينکه من رضايت بدم بدو بدو از پشت پيشخوان سنگي و کوتاه ميز پذيرش کنار اومد و بسته هاي شيريني رو از دستم گرفت.

داوودي همه ي بند و بساط رو تا توي آشپزخونه برد. فيروزه که سرگرم آشپزي بود با صداي بلند پرسيد: وا، ترنم خانوم من مي رفتم مي خريدم.

- نه ديگه من خودم خريدم!

سرکشي ظاهري به غذاها کردم. دل خوش کُنک ساده اي براي خودم. هميشه از غذا پختن نفرت داشتم. به نظرم وقت صرف کردن در آشپزخانه فقط تلف کردن فرصت هايي بود که ...

سرم رو تکون دادم؛ حالا که داشتم نقش يه زن ايده آل قرون وسطايي رو ايفا مي کردم بايد آشپزي رو هم ياد مي گرفتم.

- فيروزه خانوم به نظرتون چقدر طول مي کشه من ياد بگيرم دو سه تا خورشتِ خوب ياد بگيرم؟

چشم هايش را گرداند و اين طور برآورد کرد: خب دو سه هفته اي طول مي کشه.

لبخندي زدم و ليوان آبي که روي ميز بود تا ته سر کشيدم. دو سه هفته براي دو تا خورشت ساده! مگر مي خواستم آپولو هوا کنم؟!

- باشه، اين ميوه ها دست خودتون رو مي بوسه.

با لبخندش تا بالاي پله ها بدرقه ام کرد. پشت پيانو نشستم؛ فقط مانده بود همين يه دونه که اون هم خيلي زود تموم مي شد. بهترين کادوي تولد براي پولاد همين نت هاي به قول خودش غيرقابل فهم بود که قرار بود بهترين آهنگ زندگيش رو رقم بزنن. با پيانو مشغول شدم و شمارش ساعت ها از دستم در رفت.

***

دستگاه مشترک مورد نظر خاموش مي باشد.

حس مي کردم اين کلمات چون مته اي توي مغزم فرو مي روند. براي بار هزارم مصرانه تماس گرفتم. اما باز هم به جز اين جمله ي لعنتي بي قافيه چيزي تحويلم نمي داد.

شمع عدد سه آب شده بود و روي کيک ريخته بود، اما دست هايم بي حس توان برداشتن شمع نصفه نيمه رو نداشتن. يعني دوباره از اول؟ دوباره از کدوم مار خوش خط و خالي گزيده شده بوديم؟ شمع باقي مونده و روشن رو با فوت بي جوني خاموش کردم و از جا بلند شدم. خونه کاملا تاريک بود و فقط نور چراغ هاي خيابون که از پشت پرده ي توري منعکس مي شد، راه رو روشن مي کرد. وارد اتاق شدم و موهامو از شر گيره خلاص کردم. کادويش روي ميز بود. ساعتي که از خيلي وقت پيش خريده بودم، مي تونست يه جشن تولد انفرادي بگيرد. ورقه هاي نت رو که هنوز هم کامل نشده بودن توي کيفم انداختم و روي تخت دراز کشيدم، اما تمام حواسم پيش در و گوش هايم در انتظار شنيدن صداي چرخش کليد توي قفل بودند.

***

ورقه ها رو در انتهاي قفسه گذاشتم تا ديگه چشمم بهشون نيفته. پولاد شب هم نيومده بود! صبح با يک اس ام اس خشک و خالي گفته بود که براي کارش شب توي موسسه مونده! قيد آهنگم رو زدم؛ نمي خواستم هيچ وقت اجرا شود. مثل يک اشتباه بزرگ!

- خانوم شکيبا؟!

- سلام آقاي اميني، بفرماييد.

- خانوم شکيبا تبريک مي گم خانوم!

پيرمرد به وضوح ذوق زده بود. به تبعيت از اون لبخندي به چهره آوردم: چطور؟

- اين تقديرنامه براي شماست.

- تقديرنامه؟

- بله براي اجراي آخرتون.

- ممنون.

اما حتي يک تقديرنامه ي آب و تاب دار با امضاي هنري بهزاد و اميني نمي تونست حالم رو جا بياورد. حس عروسک خميري رو داشتم که له و لورده شده بود.

- ممنون آقاي اميني لطف کردين.

- خانوم شما براي فرهنگسراي ما يه افتخار بزرگ هستيد.

- شما لطف داريد به من.

- نه خانوم عين حقيقته ... کاملا!

باز هم لبخندي زدم تا تعارفات مرسوم رو کنار بگذارد و شر رو کم کند. بالاخره خداحافظي کرد و کنار رفت. کاغذ روغني تقديرنامه، روي ميز به حال خودش رها شد و من دوباره با خود انديشيدم ممکنه پولاد دروغ گفته باشه؟ اصلا از کجا اين افکار به مغز من خطور کرده بودن؟ پولاد هميشه با من صاف و صادق بود، اما الان يک حس آزاردهنده ي ناشناس توي سرم وول مي خورد و عين يک کرم مزاحم به افکارم جهت ديگه اي مي داد.

- به به خانوم افتخار بزرگ. هندونه ها رو بده به من سنگينه!

- نهال!

- چيه؟ گفتم الان با اين تقديرنامه ي زيبا و دوست داشتني توي طبقه ي هفتم بهشتي.

- روي ميزه.

- واي چه حالي دادن بهت. دروغ نگم ترنم اين اميني خاطرخواهت شده.

- چرا چرت و پرت مي گي؟

- وا خب مگه دروغ مي گم؟ مي خواي بگم پولاد بياد حالشو جا بياره؟

- لازم نکرده!

پولاد که خانه نمي آمد؛ حتي روز تولدش! تا حالا نشده بود شب خونه نياد و البته به جز اون پنج شش روز توافقي خودمون. يعني سرش جايي گرم بوده؟ با وحشت نيم خيز شدم و دوباره نشستم. نهال سوت مي زد و تقديرنامه رو توي قاب چوبي با کنده کاري نشان فرهنگسرا مي گذاشت. بالاخره کارش تموم شد و لبخندي به پهناي صورتش زد: ها ها! خانوم ترنم شکيبا ... دکتراي موسيقي ... اينم تقديرنامه تون!

و تقديرنامه رو روي قفسه هاي فلزي گذاشت. يعني پولاد شب رو جاي ديگري گذرانده بود؟ شايد با زن ديگري؟!

***

خسته وارد خونه شدم و کيف دستي رو گوشه ي اتاق رها کردم. پولاد روي مبل نشسته بود و در عالم خواب و بيداري فوتبال نگاه مي کرد. با ديدنش دوباره عصبي شدم. علف مسموم افکار بي سر و سامونم که از صبح به اندازه ي کافي عذابم داده بودن، حالا با سرعت و قدرت بيشتري توي سرم پخش و پلا مي شدن و خواب آلودگي پولاد هم بر همه ي تفکراتم دامن مي زد.

- ديشب کجا بودي؟

از خواب پريد و سيخ نشست سپس زمزمه وار و آروم گفت: فيروزه خونه است.

- خونه باشه به درک.

- يعني چي؟

- مي گم ديشب کدوم قبرستوني بودي؟

کم نياورد و صداشو بلند کرد: اين طرز برخورد يعني چي؟ جاي خسته نباشيدته؟ بايد مثل سگ جون بکنم و خونه هم غرغرهاي شما رو تحمل کنم؟

- از کي تا حالا شبا جون مي کنن؟

- مي گم کارم طول کشيد، مجبور شدم بمونم.

- امروز بيشتر مي موندي!

- ترنم! چي فکر کردي با خودت؟

پريشون روي مبل نشستم. برام اصلا مهم نبود که فيروزه حرفامون رو مي شنيد، برام مهم نبود که بغض گلومو فشار مي داد و تکلمم رو سخت مي کرد، برام مهم نبود و با صدايي که به شدت ضعيف شده بود و ديگر از ابهت اوليه اش خبري نبود، زمزمه کردم: من الاغ مي خواستم برات تولد بگيرم.

پولاد که معلوم بود ناراحت شده با حرص بلند شد: من سي و سه سال نه شمع فوت کردم نه کلاه بوقي روي سرم گذاشتم، اينم روش!

و به سمت بالکن رفت. لحظه اي بعد صداي کوبيده شدن در بالکن بلند شد. فيروزه که شال و کلاه کرده بود و آماده ي رفتن بود، کنارم نشست و با ترديد نگاهم کرد.

- خانوم، بعضي اوقات اين آقايون خسته ان. کار کردن، خسته ان! خب شما ... بعدا از دلشون در بيارين.

توي ذهنم به افکار املي اش خنديدم. مي خواستم از جون و دل براي اين زندگي مايه بذارم، اما هر بار اتفاقي مانع مي شد. انگار قرار نبود زندگي ما روي روال بيفتد.

- پولت روي کانتر آشپزخونه بود، برداشتي؟

- بله خانوم، برداشتم.

- زنگ بزنم آژانس بياد؟

- نه خانوم خودم مي رم.

ديگه نمي دونستم کدوم جمله ي معادل شرت رو کم کن رو به کار ببرم که خودش بلند شد و آهسته آهسته از خونه بيرون رفت.

***

حس آدمي رو داشتم که لبه ي مسير باريک زندگيش ايستاده. نه راه پس داشتم و نه راه پيش. در مدت يک هفته اي که در سکوت کامل گذشته بود، با تمام وجود احساس خفگي مي کردم. پولاد مي رفت و مي آمد؛ به موقع و بي تاخير! اما من ... اما من ترنم سابق نبودم. ترنم ساده ي سابق نبودم و تمام مدت خودخوري مي کردم. از زن هاي رنگ و وارنگي که ممکن بود سر راه پولاد سبز شده باشند، هراس داشتم. دل از پنجره کندم و چرخي زدم تا درست مقابلش قرار بگيرم. سيگاري بين دو انگشت سبابه و انگشت ميونيش گرفته بود و متفکرانه به لب هاش نزديک و سرانجام دور مي کرد. جلو رفتم و رو به رويش روي ميز چوبي نشستم.

- سيگار نکش!

انگار صدام رو نشنيد. خودم وارد عمل شدم و سيگار رو از دستش گرفتم.

- سيگار نکش پولاد، بهم بگو مشکل چيه! مي خوام کمکت کنم.

- مشکلي ندارم.

- پس چرا اين جوري مي کني؟

مظلومانه پاسخ داد: چي کار مي کنم؟

دستام رو حايل سرم کرد: چرا اين قدر از من فاصله گرفتي پولاد؟ حس مي کنم ديگه هيچ تسلطي روي زندگيم ندارم.

- روي زندگيت يا من؟

بغض کردم: روي تو! روي زندگيم! حس مي کنم شدم يه چيز اضافه توي خونه. مثل ... مثل يخچال خونه برات بي اهميتم.

خنده ي شادمانه اي سر داد و سيگار رو توي زيرسيگاري خاموش کرد. مات و مبهوت به رفتار عجيب و غريبش خيره شدم که دستي دور کمرم انداخت و وادارم کرد روي مبل کنارش بنشينم.

- جدي تو خودت رو شبيه يخچال مي بيني؟

غرولند کردم: مثال زدم.

دوباره خنديد: فهميدي چي شد؟

از اينکه قاب آهني دورش رو شکسته بودم احساس رضايت مي کردم، حتي اگر به بهاي يخچال بودن، بود!

- کم ترين تراز المپياد رو من داشتم. به خاطر همين براي ترم جديد تا الان ثبت نامي نداشتم. مگر اينکه به زور يه عده رو توي کلاسم بذارن.

به صورتش که به چند چروک کوچيک مزين شده بود، دستي نوازش گونه کشيدم.

- براي همين داري اين کوفتي رو مي کشي؟

سکوت کرد و لبخند ملايمي زد.

- خب هر کسي که هميشه توي اوج نيست. مي گن گهي زين به پشت و ...

- گهي پشت به زين.

شونه هام رو بالا انداختم.

- براي تو چي؟

خنديدم: براي من چي؟

- تو در مورد من چي فکر مي کني؟

با حالتي نمايشي کمي ازش فاصله گرفتم: اصلا ديگه دوستت ندارم. فکر کردي مي تونم با کسي که کم ترين تراز المپياد رو داشته زير يه سقف زندگي کنم؟ با يه همچين کودني؟

خنديد و دستي به صورتش کشيد.

- بي خيال پولاد! فوقش يه ترم با من مياي فرهنگسرا. يا مي شيني مگس مي پروني!

- خواهش مي کنم از اين کارا واسه ي من نتراش. مي رم يه مدرسه اي چيزي ...

- خب! ببين دنيا که به پايان نرسيده. جنابعالي هنوزم واسه من نابغه اي!

خيلي جدي جواب داد: تو که چيزي حاليت نمي شه!

حالا که آب از سرم گذشته بود از جا بلند شدم و شاکي گفتم: دست شما درد نکند؛ به من لطف داريد.

- نه منظورم توي رشته ي خودم بود.

در حالي که عقب عقب دور مي شدم، با خنده اي که به سختي قادر به کنترلش بودم گفتم: نه ديگه درستش نکن، حرفتو زدي!

احساس سبکي مي کردم. صداي فيروزه توي سرم منعکس شد: کار کردن، خسته ان، شما از دلشون در بيارين!

نفس عميقي کشيدم. زني که در آينه نشسته بود ترنم سابق نبود، نبود!

***

آفتاب از ما بين پرده ي کرم به داخل اتاق سرک مي کشيد و پلک هاي خواب آلودم رو از هم باز مي کرد. کش و قوسي به خودم دادم. ساعت نزديک ده بود. نيم خيز شدم و متحير دستي به صورتم کشيدم. يعني دير شده بود؟ پولاد با ليوان چاي در دست، وارد اتاق شد و انگار افکارم را خواند: نترس جمعه است.

نفس عميقي کشيدم و روي تخت ولو شدم.

- حساب کتاب از دستم در رفته؛ چندمه؟

تقويم رو به طرفم پرتاب کرد.

- امروز بريم بيرون؟

خميازه اي کشيدم و تقويم رو روي ميز پرت کردم که البته سرجاش بند نشد و افتاد.

- خب کجا مي خواي بريم؟

- بريم ... حالا مي ريم ... ببينيم راهمون به کجا مي خوره!

ابرويي بالا انداختم: مطمئن باشم؟!

- آره!

- خب پس يه صبحونه ي شاهانه منو مهمون کن، بعدا هم بريم ددر.

از جا بلند شد. کلمات کولي گرفتن، سرخوش و عيب نداره رو از زمزمه ي نامفهومش تشخيص دادم.

مردد نيم خيز شدم: پولاد؟

- هان؟

- مي گم اين راهمون که امروز به خونه ي مامانت نمي رسه؟

بلند بلند خنديد: نه نترس!

نفس راحتي کشيدم و ژاکتم رو از دسته ي صندلي برداشتم. همون طور که دست چپم رو توي آستينش مي کردم، بلند طوري که پولاد بشنود پرسيدم: فيروزه نيومده؟

- نه، امروز کار داشت. زنگ زد مرخصي گرفت.

شونه اي بالا انداختم و به زمزمه ي ريتم آهنگ مورد علاقه ام مشغول شدم.

***

- خب نمي گي اينجا کجاست؟

کليد رو داخل قفل چرخوند: حدس بزن.

- خونه ي مجردي؟

بعد از اداي اين کلمه تنم لرزيد. چه واژه ي بي خودي بود اين «خانه ي مجردي»!

- يه جورايي مي شه گفت.

کم مونده بود مثل بچه هاي لجباز پام رو روي زمين بکوبم.

- چــي؟!

- ديروز خريدمش.

- جدي؟

وارد خونه شدم، خونه ي نقلي و کوچکي بود حومه ي تهران. هر چند شهرک وروديش چندان چنگي به دل نمي زد، اما خود خونه جاي دنج و راحتي به نظر مي رسيد.

- ديروز خريديش؟

- ديروز، ديروزم که نه!

کيفم رو روي مبل انداختم. خودمم با ترديد روي مبل نشستم: چي مي گي؟ منظورت چيه؟

پرده هاي سبز رو از هم باز کرد و اجازه داد نور خورشيد وارد خونه بشه.

- نزديک يه ماه پيش يکي از دوستام پول لازم داشت ...

کنارم نشست و ادامه داد: فريبرز رو که يادته؟

سري به نشون تاييد تکان دادم و اشاره کردم که توضيح بدهد: گفت پول مي خواد و اين خونه هم ارث پدريش بود و فلان و بهمان. مي گفت مونده روي دستش و کسي نمي خره. جاي خوبيه؛ اينجا چند سال ديگه آباد مي شه. منم که اوضاع ماليم بد نبود، قولنامه کردم.

نگاهي موشکافانه به اطراف انداختم: خب پس چرا به من چيزي نگفتي؟

- فرصت نشد بگم ... اون چند روزي هم که توافق کرديم از هم دور باشيم پا شدم اومدم اينجا. يه دستي به سر و روش کشيدم و شد ترگل و ورگل.

- پس چرا گفتي رفتي خونه ي آبا؟

- ترنم! بيست سواليه؟ خب پيش اومد! حوصله ي غرغرهاي مامان جونم رو نداشتم.

از جا بلند شد و با گفتن يه دقيقه به سمت آشپزخونه رفت. آشپزخونه اپن نبود و مثل بقيه ي اتاق ها با در چوبي و قهوه اي سوخته از هال اصلي جدا مي شد. در رو بست و منم از جا بلند شدم و نگاهي به خونه انداختم. جاي خوب و دوست داشتني بود. موکت خاکستري جا به جا سوخته بود که البته شومينه ي هيزمي قديمي توي اين جرقه پراکني ها بي تاثير نبود. هنوز براي آتش درست کردن زود بود، اما کنار شومينه نشستم و چوب هاي آماده رو با دست کمي توش جا به جا کردم. تصور اين خونه با آتش روشن شومينه، پولاد خندان و ... سرم رو به شدت تکون دادم. تصويري رو که توي سرم شکل گرفته بود دوست داشتم، عاشقانه دوست داشتم، اما نمي خواستم قبول کنم. سعي کردم تصوير دختر کوچولويي که روي زمين نشسته بود و بازي مي کرد از تصوير قشنگ زندگيم حذف کنم؛ اما نمي شد. به موکت چسبيده بود و با عروسکش بازي مي کرد. موهاي فر و خرمايي رنگ داشت. لبخند عميقي روي صورتش نشسته بود. اگر يه خرده بيشتر توي عالم خيالاتم غرق مي شدم حتي صداي زير و نوک زبونيش رو مي شنيدم.

- کجا سير مي کنيد خانوم شکيبا؟

صادقانه گفتم: اينجا، درست همين جا.

- خب، حالا که اين قدر بهش فکر مي کني مي شه بگي نظرت چيه؟

- خيلي خوب شد اينجا رو خريدي. به گمونم اينجا رو لازم داشتيم.

- بريم قدم بزنيم؟

ناخودآگاه چيني روي پيشونيم نشست: ببينم، توي شهرک؟

- نه، بريم يه جاي خوب. همين بغل رو اگر بگيري و بري بالا ...

و دستش رو بالا برد و مسير مورد نظرش رو نشون داد.

- مي رسي به يه چشمه اي که صداي شر شر مي ده و ...

- خيلي خب، پس بلند شو بريم.

***

بعد از شش ساعت پياده روي خسته و آشفته وارد خونه شديم. پولاد مرتب غر مي زد و منم مي خنديدم.

- اگر الان تمام ماهيچه هات گرفته، فقط تقصير خودته.

روي مبل نشست و آخ آخ غليظي گفت: ببينم من بودم همش مي گفتم بريم بالاتر؟

- خب صداي چشمه قشنگ بود؛ مي خواستم خودشو ببينم. کلي هم که عکساي خوشگل گرفتيم ... اخم نکن!

- باشه، باشه خانومي. برو يه چيزي بيار بخوريم، گرسنگي الان منو از پا در مياره.

به سمت آشپزخونه رفتم. خيلي کوچيک بود، با يه ميز ناهارخوري چوبي که فضا رو تنگ تر مي کرد. يخچال قديمي هم هن هن کنان به صاحبانش التماس مي کرد، دست از سر کچلش بردارند!

در يخچال رو باز کردم و با ديدن کيک شکلاتي و دو شمع قرمز عدد سه، لبخندي روي لبم نشست. کيک همون کيک نبود، اما شبيه همون که بود. با دور چين قهوه. کيک رو بيرون آوردم و چاي دم کردم. نهايتا شمع ها رو هم روشن کردم. پولاد که در جريان بود، حرفي نمي زد. بالاخره صداش کردم و وارد آشپزخونه شد.

- چي خودت رو تحويل گرفتي آقا!

پشت ميز نشست و به رقص شعله هاي کوچک خيره شد. چراغ ها رو خاموش کردم و مقابلش نشستم: خب الان بايد تولدت مبارک بخونم؟

- آره، شروع کن.

چهار تا کلمه گفتم و فوري سر و تهش رو هم آوردم. پولاد با يه خنده ي گنده روي لبش شمع ها رو فوت کرد و آخرين عکس رو توي تاريکي مطلق ازش گرفتم.

- ترنم؟

- هوم؟

- مي گم ... يه ماموريت کاري برام پيش اومده.

کليد برق رو زدم و کيک رو به سمت خودم کشيدم.

- خب؟

- بايد برم اونجا. شايد يه دو سه روزي نباشم.

سرم رو بلند کردم، دو سه روز؟

- کار تو که هيچ ماموريتي نداره.

- يه همايشه که آقاي سهيلي الان بيست روزه کچلم کرده. بايد برم و به دور نهاييش برسم.

با بي ميلي کيک رو بريدم و دو تکه اش رو توي ظرف گذاشتم.

- کجا هست؟

- رشت.

فوري سرم رو بلند کردم:خيلي هم خوبه، منم باهات ميام. خوش مي گذره!

- اونجا حوصله ات سر مي ره. بايد بموني توي هتل، رشتم که به دريا نزديک نيست. منم از شيش صبح بايد برم تا شيش شب. ديگه تو مي خواي بياي چي کار؟ همه ي همکاراي من هستن که تو خوشت نمياد.

- خب ... تو خونه که بمونم حوصله ام بيشتر سر مي ره.

- عزيزم فقط دو روزه. فردا مي رم و پس فردا برمي گردم.

سري تکون دادم و مشغول کيک خوردن شدم. پنج شيش روز خونه نبود، مي تونستم دو روز طاقت بيارم.

***

- نهال، چرا هيچي به من نگفتي؟

نهال سرمست اين طرف و اون طرف مي رفت و با شادماني تند تند حرف مي زد و نمي ذاشت اظهار نظر کنم.

- يهويي جور شد. اين مدت اين قدر فکرم درگير بود که اصلا فرصت نشد بهت بگم.

- خب به سلامتي حالا تاريخ عقد کيه؟

- وقتي شنيدم بالاخره بابا رضايت داد، اون قدر ذوق زده شدم که نفهميدم!

- خاک برسرت! خب حداقل بپرس که روز عروسيت جا نموني.

- نترس، آرش حواسش هست.

صميمانه گفتم: واقعا برات خوشحالم نهال. اميدوارم زندگي خوبي داشته باشي.

انگار از لحن حسرت بار من متاثر شد. صندلي مقابلم رو پيش کشيد: تو چي ترنم؟

- فعلا که پولاد رفته يه همايش کاري رشت. فردا شب، دير وقت بر مي گرده.

- خب تو چرا باهاش نرفتي؟

دروغکي جواب دادم: دلم نمي خواست برم. يه عده مخ رياضي مي خواستن بشينن چرت و پرت بگن، به من نمي سازه.

- بيا خونه ي ما. بابا يه چند روزي نيست. انگار قبول کردن آرش براش سنگين تموم شده. خوب و خوش مي شينيم حرف مي زنيم، فيلم مي بينيم.

و با دست کاغذهاي روي ميز رو پخش و پلا کرد: اين کارا رو هم تموم مي کنيم.

- نه بايد برم خونه. اين چند وقته حالم خوب نيست، انگار استرس مردگي گرفتم.

- از کي؟ از امروز صبح؟

و دهنش رو کج و کوله کرد. سري تکون دادم، دقيقا از امروز صبح استرس مثل خوره به جونم افتاده بود.

***

جعبه شيريني روي صندلي عقب بهم دهن کجي مي کرد. انگار فرياد مي کشيد: ديدي؟! ديدي بالاخره مجبور شدي؟ بايد خيلي زودتر از اينا اين کار رو مي کردي!

مقابل خونه ي آبا متوقف شدم. خونه اي با نماي آجري قديمي که هيچ جاذبه اي برايم نداشت. لاي در سفيد رنگ نيمه باز بود. تقه اي به در زدم، شايد کسي در حياط مشغول آب دادن باغچه باشد، اما از اونجايي که جوابي نگرفتم وارد شدم. در خونه چهار طاق باز بود و صداي عجيب و غريبي از داخلش به گوش مي رسيد. صداهايي مثل شيون و ناله؛ شايد ... حس مي کردم استرسي که از صبح متحمل شده ام با تمام وجود در قلبم غليان کرده. با پاهاي سست و بي حال پيش رفتم. در حالي که مرتب با خودم زمزمه مي کردم: قوي باش! چي شده مگه؟ شايد عمو خان بزرگ، بزرگ ايل و طايفه مرده! مرتيکه ي فسيل. شايدم عمه خانوم که عين خيار پلاسيده شده بود، براي بار پنجم سکته کرده! تازه شم اگر اتفاقي افتاده باشه ...

لب به دندان گرفتم. وارد خونه شده بودم، صداي ضجه هاي آبا حالا واضح تر از قبل به گوش مي رسيد. پينار گوشه ي اتاق نشسته بود و صورتش خيس بود.

- پينار!

با حيرت سرش رو بلند کرد. با صداي من آبا که عين شير زخم خورده بود، قبل از اينکه متوجهش بشم به سمتم حمله کرد. در حالي که با فحش تير بارون شده بودم، سعي کردم خودم رو از دستش رها کنم. مي دونستم ... مطمئن بودم براي پولاد اتفاقي افتاده!

- چي ... شده؟

صدايم منقطع شده بود. نفس هايم به شماره افتاده بود؛ احساس دل پيچه مي کردم. مرتب صداي پولاد توي سرم پژواک مي شد. پس فردا بر مي گردم ... پس فردا برمي گردم ...

- دختره ي آشغال! عياش نمک نشناس! پسر من به خاطر تو گذاشت از خونه رفت. پسر من به خاطر تو ...

صدي داد پينار بلند شد: بس کن مامان؛ ترنم زن پولاده!

- بود ... زن پولاد بود!

صداي هق هق پينار بلند شد. مثل ديوانه هاي بلاتکليف بالاخره به حرف اومدم: مي شه بگيد چه خبره؟

پروانه مستاصل دستي به موهاي شرابي و بهم ريخته اش کشيد: آروم باش زن داداش!

داد زدم: نمي تونم!

صداي ياالله سهيل، شوهر پروانه باعث شد هيکل سنگينم رو از کنار در حرکت بدهم. انگار يک تن وزن داشتم.

سهيل با ناباوري گفت: ترنم خانوم.

با بغضي که بي وقت توي گلوم جا خوش کرده بود، رو به روش ايستادم: آقا سهيل شما به من مي گين چي شده؟ پولاد کجاست؟

- چيزي نشده خانوم.

آبا داد زد: چيزي نشده؟ چيزي نشده سهيل خان؟ چيزي نشده؟ اگر چيزي نشده چرا به من گفتين پولاد من، پسر من، چپ کرده؟

***

«راوي سوم ترنج»

مهلک بود، مثل بمب کشنده بود. دوباره سعي کردم.

- ترنم عزيزم، مي دوني چند ساعته اينجا نشستي؟

با پشت دست اشکامو پاک کردم: ببين همه رفتن ترنم! ببين همه رفتن؛ مامان، خاله، عمو، دايي. پاشو قربون شکل ماهت برم، پاشو الهي آبجي فدات شه. پاشو الان ...

و سکوت کردم. وقتي واکنشي نشون نمي داد حرف زدن بي فايده بود. الان بود که ايل و طايفه ي مغول از راه برسن و دوباره سر اين دختر بيچاره هوار بشن. مستاصل به مامان اشاره کردم. کمي جلوتر اومد و شونه هاي ترنم رو ماساژ داد.

- ترنم بلند شو.

بالاخره ترنم به حرف اومد: امروز چند شنبه است؟

- دوشنبه است عزيزم، بلند شو.

- بايد برم خونه، پولاد ديشب از رشت راه افتاده.

بغض دوباره راه گلوم رو بست. مامان با صدايي خفه و گرفته زمزمه کرد: آره مادرجون بريم.

ترنم بلند شد و با کمک مامان خاک برآمده و خيسي که با چند شاخه گل پوشانده شده بود، فاصله گرفت. قبل از رفتن روي زانوهام نشستم. صفحه ي مشکي کوچکي همراه با عکس پولاد نشون از صاحب جديد خونه ي خاکي داشت. در حالي که صفحه ي سياه از پشت پرده ي اشک تار شده بود، خوندم: «مرحوم پولاد شايق، فرزند محمد، تاريخ تولد نوزدهم آبان هزار رو سيصد و پنجاه و هفت، تاريخ وفات بيستم آبان هزار و سيصد و نود»

***

موهاشو از دور صورتش جمع کردم و کمي به سمت بالا گرفتم: بهت مياد ترنم، بذار اين جوري برات ببندمش.

حرفي نزد. به صورتش توي آينه نگاه کردم. پيراهن ساده و بلند مشکي پوشيده بود و موهاي روشنش صورت افسرده و رنجورش رو قاب گرفته بودند. انگار چندين سال پيرتر شده بود. صدايش لحظه اي از يادم نمي رفت: مياي اينجا ترنج؟ من حالم خوب نيست، اينا مي گن ... اينا مي گن انگار پولاد حالش خوب نيست. من نمي دونم بايد چي کار کنم! من خيلي ... خيلي تنهام!

و بعد از اون جمله روزه ي سکوت گرفته بود. نه خيلي مي خورد و نه مي خوابيد. مثل گمشده ي پريشون حالي خونه رو با قدماش متر مي کرد و من و مامان با استيصال نگاهش مي کرديم.

لاي در باز شد و سر نهال با صورتي که اثري از لبخند هميشگيش نداشت، از لاي در پيدا شد: نمياين؟ همه اومدن منتطر شمان.

فوري موهاي ترنج رو با کيليپس جمع کردم و گفتم: الان ميايم، همين الان.

ترنم اما هيچ علامتي از خودش نشون نداد. خستگي از سر و روش مي باريد. زير چشم هاش گود افتاده بود. صندلي چرخدار رو چرخوندم و جلوي پاش زانو زدم.

- ترنم خواهش مي کنم ازت. پولاد رفت، مي دونم سخته باور کني؛ اما خواهش مي کنم تمومش کن. اين جوري خودت رو از بين مي بري. خواهش مي کنم ازت!

گنگ و بي احساس نگاهم کرد و گفت: پولاد رفته رشت، پس فردا بر مي گرده.

با قدم هاي بلند از اتاق بيرون رفت. نفسمو پر صدا بيرون فرستادم: نه، ديگه بر نمي گرده!

***

گيج و منگ از خواب بلند شدم: تو خير سرت مي خواستي هواي اين دختر رو داشته باشي؟ کجاست؟

از خواب بلند شدم و کش و قوسي به خودم دادم: کي کجاست مامان؟

- ترنم!

فوري از جا بلند شدم. شب پيشش مونده بودم تا حواسم بهش باشه، اما از اونجايي که همه ي فاميل براي مراسم بعد از ختم خونه جمع شده بودن، به شدت خسته و خواب آلوده و بدون توجه به ترنم بينوا خوابم برده بود. با نگراني لب به دندون گرفتم: نمي دونم، خوابم برد.

مامان چرخي زد و در حالي که صدايش مي لرزيد، به سمت ميز تلفن رفت.

- اگه بلايي سر خودش بياره چي؟

- نمي دونم مامان جان! زنگ بزن به دوستاش، زنگ بزن به فرهنگسرا.

بغض آلود و مثل بچه هاي لجباز پاشو روي زمين کوبوند: به همه زنگ زدم ... به همه زنگ زدم؛ نيست آب شده رفته توي زمين.

دستي به پيشونيم کشيدم و بالاخره با به کار انداختن سلول هاي خاکستريم گفتم: شايد، شايد رفته بهشت زهرا.

مامان جستي زد و با سرعتي که نسبت به سنش ازش بعيد بود، از اتاق خارج شد. چند دقيقه بعد صداي بهم خوردن در بلند شد. با ترديد شماره ي ترنم رو گرفتم. به هر حال اينم تيري در تاريکي بود. صداي موبايلش درست از بغل گوشم بلند شد. گوشي رو خاموش و روي تخت انداختم. نگاهي به اطراف انداختم. اتاق خواب دنج و بانمکي داشت. رنگ بندي خوبي هم داشت. آدم رو خواب مي کرد. به رنگ ليمويي و ديوارها که به گل هاي ريز زرد و سفيد پر رنگ مزين شده بود، نگاه کردم و حسرت بار آه کشيدم. بنده ي خدا ترنم، بيچاره آبجي من!

وارد آشپزخونه شدم. فيروزه خانوم پشت ميز آشپزخونه نشسته بود. قاب عکس پولاد رو با اون روبان مشکي کنارش در دست گرفته بود و لبخند مي زد.

- سلام.

با شنيدن صداي من چرخيد: بيدار شدي ترنج جان؟ برو ببين اون بچه چشه! از شيش صبح رفته توي اتاق کارش.

- ترنم؟

- آره مادر پس کي؟

- خب مامان من کجا رفت؟

- مگه رفت بيرون؟

سريع از آشپزخونه بيرون رفتم: فراموشش کنيد.

ترنم پشت پيانو نشسته بود. دست هاشو با فاصله ي دو، سه سانت از شاسي هاي سفيد رنگ نگه داشته بود. لرزش دستاشو از همين فاصله مي ديدم، زمزمه کردم: ترنم!

برگشت طرفم: ت ... ت ... ت ... رنج، نمي ... تو ... نم ...

متحير به صورتش خيره شدم. به چهره ي غمگيني که سعي مي کرد صحبت کند، اما موفق نمي شد. ترنم لکنت گرفته بود؟ جلوش نشستم: عزيزم، عزيز دلم، عيب نداره. بيا کنار.

چونه اش مي لرزيد، اما چشماش خشک و بدون ذره اي اشک بود.

- گريه کني بهتر مي شي ترنم. حالت خوب مي شه.

دوباره سعي کرد: پو ... لاد دو ... دوست نـ ... نداره پيـ ... پيانو بزنم!

- چرا دوست نداره؟ دوست داره، باور کن داره.

با بغض از جاش بلند شد: پولاد ... پولاد ... به خاطر من ... مرد ... به خاطر اين رفت!

دست هاشو روي شاسي ها حرکت داد. صداي گوشخراشي از دل پيانو برخاست. ترنم گيج و سرگشته پيانو رو هل داد، اما غول عظيم مشکي ذره اي تکون نخورد.

دوباره سعي کرد، اما اين بار هم جز ناله ي دلخراش چيزي عايدش نشد. انگار تصميم ديگري گرفت با دست کليدهاي پيانو رو از جا در مي آورد.

- ترنم! چي کار مي کني؟ نکن ...

دستاشو گرفتم. اما قوي تر از اوني بود که فکر مي کردم. عاجز از حرکت دادن دستش دوباره پيانو رو هل داد. پايه ي لق پيانو طاقت نياورد و با صداي مهيبي روي زمين افتاد!

«ترنم»

افتاد، شکست، ويران شد! درست عين من، درست عين پولاد!

هق زدم. پولاد رفته بود. با وجود اينکه قول داده بود، با وجود اينکه گفته بود برمي گردد. اما تقصير من بود، تقصير من بود، همه چيز تقصير من بود و به خاطر من! پولاد به خاطر من مرده بود. تصوير پيکر خون آلودش از ذهنم پاک نمي شد. عين فيلمي که گير کرده باشد و مرتب صحنه اي رو تکرار کند. مي ديدمش، حتي واضح تر از عکس خودم توي آينه. لبخندهاش مرتب جلوي چشمم بود. حتي دلم براي زخم زبون زدن هاش، براي دعواهامون تنگ شده بود. براي بودنش، براي حس اعتمادي که داشتم، و حالا ريشه کن شده بود. حسي که تازه وجودش رو ... و شايد نبودش رو حس مي کردم. پيانو عين آلت قتاله، روي زمين افتاده بود؛ اما نشکسته بود. مثل ماشين پولاد درب داغون نشده بود، نسوخته بود. عين پولادي که صورتش، کاملا از بين رفته بود و حتي به اندازه ي من ويران نشده بود، خراب نشده بود!

- چ ... چــــکش مي ... خوام.

ترنج ناليد: ترنم تو رو خدا!

از جا بلند شدم و به سمت انباري رفتم. از ترس اينکه دوباره بلند شود، با چکش به جانش افتادم. ضربه زدم، به وسيله اي که روزگاري زندگيم بود و موقع تنهايي هام، تنها همدمم بود و الان بدترين دشمنم!

***

«سيزدهم آذر»

- خانوم شکيبا من واقعا متاسفم. به اطلاعتون برسونم فرهنگسرا تعطيل شد، با من تماس بگيريد خانوم.

- ترنم عزيزم، وسايلت رو جمع کردم خونه ي ماست. مي خواي برات بيارم؟

- ترنم چرا تلفن رو جواب نمي دي؟

- خانوم شکيبا اميني هستم به جا آوردين؟ خواهشا يه تماس با ما بگيريد.

- خانوم جان! خانوم جان! من هر چي زنگ مي زنم باز نمي کنيد. آقاي داوودي مي گه جايي نرفتين. خانوم جان من سکته مي کنم. خونه ي پسرم هستم، الان شماره اش رو يادداشت کنيد. خواهشا منو از حال خودتون بي خبر نذاريد.

«چهاردهم آذر»

طعم خيس اندوه و اتفاق افتاده

يک آه خداحافظ يک فاجعه ي ساده

خالي شدم از رويا حسي منو از من برد

يه سايه شبيه من پشت پنجره پژمرد

صداي در توي سرم پژواک مي شد، صداي التماس فيروزه، مامان و ترنج. صدايي که شايد براي خونه ي سرد و متروکه ي من زياد بود. براي دست هاي خون آلود من زياد بود.

اي معجزه ي خاموش يک حادثه روشن شو

يک لحظه فقط يک آه از جنس شکفتن شو

از روزن اين کنج خاکستري پرپر

مشغول تماشاي ويرون شدن من شو

«بيستم آذر»

به تصوير خودم توي آينه زل زده بودم. مات و مبهوت، بدون هيچ تحرکي. لباس سفيد بلندي پوشيده بودم. با کمربند نقره اي که تلالوي مات کننده اش از داخل آينه منعکس مي شد.

- چقدر اين لباس بهت مياد.

لبخند زدم. هدفم همين بود، صدايي که از پس خاطراتم سرک مي کشيد و منو از چنگال تنهايي رها مي کرد. نگاهم رو از کمربند گرفتم و سر بلند کردم. به تصوير خودم خيره شدم. به زني که شش سال پيش با همين لباس عروس شده بود و حالا بي هيچ ثمره اي از اين ازدواج، بيوه ي مردي بود که قرار بود امشب سالگرد ازدواجش را با او و بدون او بگيرد. اولين سالگرد تنهايي!

روي ميز ناهارخوري شش تا شمع بزرگ گذاشته بودم. تعداد زيادي کاغذ و عکس هم به روي هم خروار کرده بودم. براي جشن گرفتن تنهايي ام راه بهتري به ذهنم نمي رسيد. پشت ميز نشستم، پرده ي بزرگ سرسرا رو کشيدم. برف مي باريد، اولين برف سال، اولين برف تنهايي من!

پشت شيشه برف مي بارد

پشت شيشه برف مي بارد

در سكوت سينه ام دستي

دانه اندوه مي كارد

مو سپيد آخر شدي اي برف

تا سرانجامم چنين ديدي

در دلم باريد اي افسوس

بر سر گورم نباريدي

چون نهالي سست مي لرزد

روحم از سرماي تنهايي

مي خزد در ظلمت قلبم

وحشت دنياي تنهايي

- شب کي برمي گردي پولاد؟

- دوشنبه صبح مي رسم، شب بعد از شام راه ميفتيم.

زمزمه کردم: دير کردي پولاد، دير کردي!

اولين کاغذ رو توي سوسوي اولين شمع آتش زدم.

در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد

رفته اي اينك، اما آيا

باز بر مي گردي؟

چه تمناي محالي دارم

خنده ام مي گيرد!

کاغذ دوم، مدرک هايي که زماني بهشون مي نازيدم. الان تک تک خاکستر مي شدند و ذره ذره پوچ!

***

دستاش رو دور دستام حلقه کرد: يخ مي بندي.

خميازه اي کشيدم: بيدار شدي؟

- آره.

- پولاد ببين اينجا چقدر قشنگه! عين يه نقاشي.

و به کوه ها و تپه هاي برفي اشاره کردم. اولين باري نبود که براي اسکي کردن به اينجا مي اومديم. البته پولاد اسکي مي کرد و من نگاه مي کردم. از ارتفاع مي ترسيدم و از همه بدتر اينکه با اون چوب هاي بزرگ اصلا تعادل نداشتم. 

پرده رو انداختم. دوباره اينجا اومده بودم. اينجا اومده بودم تا خودمو عذاب بدم ... يا نه! شايد هم فقط مي خواستم پولاد رو ببينم؟ از وراي برف سفيد رنگ؛ اونجا ايستاده بود و بهم لبخند مي زد. از فکر و خيال بيرون اومدم. ترنج باز هم عاجزانه زنگ زد، اس ام اس فرستاد.

- الو؟

- کجايي؟

- اومدم اسکي کنم.

- مگه تو اسکي بلدي؟

- آره ... يعني مي خوام ياد بگيرم.

***

از اون بالا همه چيز کوچک تر از اندازه ي واقعيش بود، اون قدر کوچک تر که انگار اصلا اهميت نداشت. به برف سفيدي که احاطه ام کرده بود، نگاهي انداختم و با چوب اسکي بلند، برف پودري رو جا به جا کردم. حس مي کردم درد و اندوهي که توي قلبم ريشه کرده، به بزرگي اين کوهستان و به سردي برفه؛ طوري که تمام وجودم رو ذره، ذره منجمد مي کرد. تمام وجودم و تمام قلبم رو.

قطره اي اشک از چشمم چکيد. قطره ي گرم آرام آرام پايين اومد. گونه هاي گل انداخته ام رو طي کرد و به لب هاي خشک شده ام رسيد. لب زيرينم رو فرو بردم. سعي کردم بغضم رو قورت بدم؛ اما قوي تر از اين ها بود. حالا وقتش بود. چوب رو کمي به سمت عقب مايل کردم و سعي کردم آرام آرام از سراشيبي پايين بيام. 

اما همه چيز خيلي سريع اتفاق افتاد؛ سريع تر از اوني که انتظار داشتم. کوهستان جلوي چشمم وارونه شد. حس مي کردم در حال فرو رفتن و نابود شدنم. اشک هام شدت گرفت و تنها چيزي که بر لبم جاري شد اسم پولاد بود.

دستي محکم بازوم رو چسبيد. به سختي روي پام ايستادم و دوباره نشستم؛ صداي هق هقم در ميان صداي خش خش چوب هاي اسکي روي زمين، و فرو ريختن برف گم مي شد. چشم چرخوندم تا فرشته ي نجاتم رو تشخيص بدم.

نفسم لحظه اي قطع شد. کمي طول کشيد تا به خودم مسلط شم. پلک زدم و او محو شد؛ درست عين يک خيال، چيزي که واقعا بود!

- خوبين خانوم؟ 

خوب نبودم، خيلي وقت بود که خوب نبودم.

***

شير آب گرم رو باز کردم. جريان آب آروم آروم روي پوست سرخ و سرمازدم جاري شد. نفس عميقي کشيدم و به ديوار تکيه دادم. صداي مامان و ترنج از اتاق بغلي ميومد. مامان مرتب از دستم شکايت مي کرد و ترنج سعي در آرام کردنش داشت.

- مامان بهش حق بده، يادته خودت چقدر عذاب کشيدي؟ تازه تو ... تو از بابا خيلي ضربه خورده بودي. ترنم ... ترنم جوونه.

و من جوون بودم؛ يه جوون بيوه.

چرا رفتي پولاد؟ چرا رفتي و گذاشتي همه بهم ترحم کنن؟ 

صدايي توي سرم پژواک شد. صدايي که توي ختم پولاد شنيده بودم و متوجه نشدم متعلق به چه کي بود: بنده خدا از اين به بعد بي سرپناهه. تو اين جامعه که همه گرگ شدن خيلي سخته، خيلي.

باز هم بغض بهم غلبه کرد. مي خواستي بي سرپناهيم رو ببيني؟ دوست داشتي بري و منو اون قدر حقير و وابسته به خودت ببيني؟ ببين چقدر بهت وابستم! حالا برگرد. حالا برگرد پولاد، همه چي عوض شده، من عوض شدم، ترنم عوض شده!

آينه دوباره بخار گرفت. دستم رو بالاي گوشه هاش گذاشتم و سعي کردم آينه رو از ديوار جدا کنم: دِ برگرد لعنتي! ببين عوض شدم. مي خواي توي خونه بشينم و کهنه ي بچه عوض کنم؟ اين کار رو مي کنم! مي خواي کار نکنم؟ من که ديگه هيچ کاري نمي کنم. ببين چقدر بدبختم پولاد! آينه با صداي مهيبي روي زمين افتاد؛ خون از سر انگشتام جاري شد و صداي هق هقم بلندتر.

***

جلوي تلويزيون نشسته بودم و به برنامه ي خبري مورد علاقه ي پولاد نگاه مي کردم. با وجود اينکه چيز زيادي از ميزگرد اقتصادي دستگيرم نمي شد؛ اما انگار نگاه کردن بهش آرومم مي کرد. بالاخره تيتراژ نهايي برنامه نواخته شد. سرم رو به پشتي صندلي تکيه دادم و در همون حال تلويزيون رو خاموش کردم. صداي پچ پچ مامان، که بعد از قطع شدن تلويزيون بلندتر و واضح تر شده بود حواسم رو به خودش جلب کرد: حالا تو نمي توني يه ترم مرخصي بگيري؟

ترنج شکوه کنان گفت: نه مامان من ترم پيشم نرفتم.

- مي خواي تنهاش بذاري؟

- شما كه اينجايين. فيروزه هم هست.

- اون به تو احتياج داره. 

حس مي کردم گونه هام داغ شدن. من به هيچ کس احتياج نداشتم؛ ترنم شکيبا هيچ وقت به هيچ کس احتياج نداشت. جز يک نفر؛ و ديدن مجدد اون يک نفر انگار ديگر امکان پذير نبود.

از جا بلند شدم و به سمت آشپزخونه رفتم. مامان با ديدن من ساکت شد. شمرده شمرده و آروم توضيح دادم: مي تونين برين به کار و زندگيتون برسيد. شماها هيچ وقت کنارم نبوديد؛ اين دفعه هم بهتون نيازي ندارم. 

مامان ناباورانه زمزمه کرد: ترنم!

صدايم بلندتر شده بود و هيچ کنترلي روي اشک هايي که دوباره روي صورتم روان شده بودند، نداشتم. 

- هان؟ چيه؟ دروغ مي گم؟ وقتي عروسي مي کردم کجا بودي؟ نبودي! فقط زنگ زدي و گفتي مبارک باشه عزيزم. گفتي حال روحيت خوب نيست! مي دوني چقدر آرزو داشتم با هم بريم خريد کنيم؟ لباس عروس بخريم. دلم مي خواست منم مثل دختراي ديگه جهيزيه ي رنگ و وارنگ داشته باشم. مامانم کنارم باشه و مرتب در مورد لباسم و مدل موهام و آرايشم و هزار تا کوفت و زهرمار ديگه نظر بده. اصلا همه ي اينا به درک! ميومدي. بعد از اينکه همه ي کارامو خودم دست تنها کردم، ميومدي؛ تا آبا و دختراش اون قدر بهم زخم زبون نزنن. ميومدين که بفهمن آره منم مامان دارم، يه خواهر دارم. منم آدمم! روز عروسي يه گردنبند گردنم مينداختي و گورتو گم مي کردي. اصلا گردنبند پيشکش؛ ميومدي مي ديدي چه حالي داشتم. منِ خر تمام مدت توي اون سالن لعنتي دنبال تو مي گشتم. اميدوار بودم بياي؛ شده ثانيه ي آخر بياي و منو ببيني. الانم بهت احتياجي ندارم. برو به حال روحي خرابت برس! برو به گشت و گذار دوستانه ات، دوره هات، استخر، شنا و مديتيشن برس! مي دوني چيه؟ آبا راست مي گفت؛ زني که واسه ي يه اتفاق ساده اين قدر حال روحيش خراب شه که واسه ي عروسي دخترش نياد؛ لياقت مادر بودن نداره!

به ضرب از آشپزخونه بيرون رفتم؛ در اتاقم رو محکم به هم کوبيدم و پشت در نشستم. همش حقيقت بود. خاطرات اون روز دوباره جلوي چشمم جوون گرفت.

***

- اينو بخريم؟

حالم گرفته بود و اصلا حوصله ي پولاد رو نداشتم. اگر اون قدر اصرار نمي کرد، محال بود براي خريد بيرون بيام.

- مي خوام ساده باشه پولاد. بيست بار گفتم. 

- چيه؟ دل و دماغ نداري؟

صادقانه گفتم: نه!

شونه اي بالا انداخت و لبخند شيطاني زد.

- يه لحظه بيا!

خيابون شلوغ رو از نظر گذراندم. 

- کجا؟

حرفي نزد. فقط دستم رو محکم گرفت و به سمت يکي از کوچه پس کوچه هاي متروکه و تاريک برد.

- ترنم يه چيزي مي پرسم راستشو بهم بگو.

نگاهم مرتب از روي صورتش مي گريخت، يک جا بند نمي شد. 

- پشيمون شدي؟

بغض کردم. خودم هم نمي دونستم. براي فرار از نگاه خيره و منتظرش به کفشام خيره شدم. با نگراني انگشت هايم رو توي کفش تکون مي دادم و حرکت خفيف روي کفش رو با وسواس نگاه مي کردم؛ انگار قرار بود اتفاق خاصي بيفته.

صبر پولاد ته کشيد. دستش رو زير چونه ام گذاشت و صورتم رو بلند کرد. 

- اگر پشيمون شدي بهم بگو.

- نه.

- پس چي شده؟

- بذارش به حساب استرس!

- استرس مردگي گرفتي؟

اشکي از گوشه ي چشمم جاري شد: پولاد من، من حس مي کنم خيلي تنهام. باورم نمي شه دارم عروس مي شم. من هيچ وقت، هيچ وقت توي بچگي به اين مسايل فکر نمي کردم. يعني اصلا برام مهم نبود. اما الان ... الان دلم تور عروسي مي خواد؛ لباس بلند مي خواد؛ ساقدوش مي خوام.

لب هايش به نشانه ي لبخند به طرفين کشيده شدند، اما فوري سر جاشون برگشتن. انگشت اشاره اش رو پيش آورد و قطره اشکي رو که از گوشه ي چشمم راه گرفته و تا روي گونه ام پيش اومده بود رو پاک کرد: گريه نکن ترنم؛ من هميشه اينجام؛ هيچ وقت تنها نيستي. قول بديم؟

سرمو تکون دادم. انگشت کوچيکش رو پيش آورد و عهد بستيم. و من براي اولين بار به آغوش گرم و حمايت گرش پناه بردم.

- پينار مي شه ساقدوشت؛ دوست داشتي مي گم اون دختر خالمم بياد.

فوري ازش فاصله گرفتم و اخمي ميون ابروهام نشست: دختر خالت؟ به خدا پولاد اگر بگي اون بياد من نميام.

قهقهه اي زد و بلند شد. در حالي که به سرعت توي کوچه مي دويد؛ من هم بلند شدم و دنبالش رفتم.

***

پلک زدم. همه ي اون تصاوير رويايي از جلوي چشمم پر کشيدن. قطره ي اشکي از چشم راستم سرازير شد؛ سر خورد، سرخورد؛ گونه ام رو طي کرد و عاقبت از چونه ام چکيد.

محکم به در مي کوبيد و با هر بار ضربه به در؛ تن من هم پشت در مي لرزيد.

- ترنم اين همه حرف زدي بذار منم حرف بزنم. منم حق دارم! مي گن يه طرفه به قاضي نرو. بيا درد منم بفهم؛ ببين من چي کشيدم. 

هق هق کردم. منم ظرفيتي داشتم. بيشتر از اين حد واقعا برام قابل تحمل نبود.

داد زدم: دست از سرم بردار!

- تو چي؟ تو کي کنار من بودي؟ دختر بزرگم کي دردمو فهميد؟

- توي تولد بيست سالگيم يه بليت هواپيما دادي که بريم سوئد! وقتي من نيومدم فکر مي کردم تو هم مادري و به خاطر من نمي ري اما ديدم نه! منو تنها گذاشتي و رفتي؛ يادته يا نه؟ اگر نمي رفتي اونجا بابا هيچ وقت اون زنو نمي ديد. اون وقت ديگه تنهات نمي ذاشت و تو از نظر روحي ضربه نمي خوردي.

دوباره صدام خفه و گرفته شد: دروغ مي گم؟ بگو دروغ مي گم يا نه!

صدايي از پشت در نشنيدم. حتي اشک هم نمي ريخت؛ گريه هم نمي کرد.

چشمامو بستم. دستم رو روي شقيقه هام فشار دادم و نفس عميقي کشيدم. آرامش از دست رفته ام، رفته رفته به وجودم بر مي گشت که صداي جيغ ترنج مانع شد:

- مامان! ترنم، مامان!

***

فيروزه که حالش از ما بدتر بود؛ با ديدن رنگ پريده ي ترنج زير لب زمزمه کرد: فقط فشارش افتاده، چيزي نيست.

مامان زير لب غرولند مي کرد و به زور جرعه جرعه آب قند رو پايين مي داد. 

لب زيرينم رو گاز گرفتم و سعي کردم به اعصابم مسلط باشم. کاري که خيلي سخت از عهده اش بر مي اومدم. بالاخره طاقت نياوردم: فيروزه زنگ بزن آژانس بياد.

من من کنان پرسيد: براي کي خانوم؟

- براي من!

- کجا مي خواين بريد؟

- خودم آدرس مي دم.

ترنج از جا بلند شد. دستش رو روي شونه ام گذاشت و فشار مختصري به شونه ام وارد کرد. چند قدم به جلو برداشتم و از مامان که هنوز هم عصبي و رنگ پريده بود، فاصله گرفتم. 

- نرو ترنم.

- بايد فکر کنم، مي خوام تنها باشم. 

- پس حداقل هر جا رفتي ما رو از حال خودت بي خبر نذار.

زنگ آيفون بلند شد.

بدون کلمه اي حرف در خونه رو پشت سرم بهم کوبيدم.

***

اينجا امن ترين جا براي من بود. حکم يه پناهگاه رو داشت. از سکوت و عظمتش متعجب بودم. دستم رو روي سنگ قبر کشيدم. و چقدر بي رحمانه بود اين واژه ي قبر!

چونه ام بناي لرزيدن گذاشته بود. صداي بهم خوردن دندونام رو مي شنيدم. قطعه ي پولاد کاملا خلوت بود؛ فقط پيرزني که هميشه اونجا مي ديدمش باز هم سر جاي خودش، سر قبر دختر جوونش، نشسته بود و به من توجه اي نشون نمي داد.

- با مامانم دعوا کردم.

دستام رو محکم بهم فشردم: هر چيزي رو که تمام اين مدت بايد بهش مي گفتم، گفتم!

- راستي پولاد کليد خونه رو کجا گذاشتي؟ يا شايدم من فقط خيال کردم رفتيم اون خونه؟ هان؟

باز هم سکوت و سکوت، اين بار با تمام قدرت. حس مي کردم از سکوت، قلبم فشرده مي شود و طاقتم تموم.

داد زدم: بلند شو لعنتي! دارم باهات حرف مي زنم! بايد جوابمو بدي.

پيرزني که کنارم نشسته بود با صداي داد من از جا پريد. صورت با نمک و گردي داشت و چند تار موي سفيد از زير روسري آبي رنگش بيرون زده بود. بلند شد و چادرش رو روي سرش مرتب کرد. 

- چيه دخترم؟

حس کردم زانوانم سست شدن و تحمل وزن بدنم رو ندارند. کم کم روي پاهام نشستم و سعي کردم هق هقم رو خفه کنم. 

پيرزن لبخندي زد و از توي کيف دستيش بسته اي شکلات در آورد، عين مادربزرگي که به نوه اش باج مي داد تا ديگر گريه نکند. 

لبخندي گوشه ي لبم جا خوش کرد. از مادربزرگم چند تصوير خاک خورده و قديمي يادم ميومد و نه بيشتر.

- برادرت بود؟

با اين حرف تيکه اي شکلات جدا کرد و به دستم داد. ازش گرفتم و تشکر کردم. 

- شوهرم بود؛ يعني شوهرمه!

به وضوح شوکه شد، اما زود خودشو جمع و جور کرد و گفت: خدا رحمتش کنه. خيلي جوون بوده.

- تصادف کرد. 

- مي دونم چقدر سخته دخترم. منم چهار سال پيش شوهرمو از دست دادم. بنده خدا سکته کرد؛ ولي ما شصت و دو سال با هم زندگي کرديم.

و سهم من از پولاد فقط شيش سال بود. به اون زن حسودي مي کردم؛ شصت و دو سال! خيلي بي ربط پرسيدم: هيچ وقت دعواتون نشد؟

جا نخورد و در عوض لبخندي زد: ما جرات نداشتيم رو حرف شوهرمون حرف بياريم؛ ولي خب اين اواخر بد قلق شده بود.

چشمکي زد: منم بعضي اوقات به جونش غر مي زدم!

خندم گرفت. 

شصت و دو سال زندگي و چند تا غر ناچيز!

- بچه داري؟

سرم رو پايين انداختم: نه!

- عيب نداره دخترم همون بهتر، نمي دوني بزرگ کردن بچه ي يتيم چقدر سخته.

و من براي اولين بار از اينکه مخالف خواست پولاد عمل کرده بودم، خوشحال شدم.

- اما خب هيچ يادگاري مهمي ازش ندارم؛ اصلا نمي دونم واقعي بوده با فقط خواب مي ديدم.

- همه با خودشون اين فکر رو مي کنن. اما تو هنوز داريش. حتما وجودشو حس مي کني. اينجا ...

و آروم دستشو روي قلبم گذاشت. 

چشمامو بستم؛ نمي دونستم واقعا حضورش رو حس مي کردم يا فقط خواب بود.

***

روي زمين نشسته بودم و لباس هاي پولاد رو مرتب مي کردم. گاه گداري قطره اي اشک از چشمم مي چکيد و روي لباس ها يادگاري مي گذاشت. 

ترنج تقه اي به در زد و وارد شد: چي کار مي کني؟

- لباس ها رو جمع و جور مي کنم. 

- مي خواي بدي به کسي؟

چرخيدم و به صورتش نگاه کردم، لحظه اي مکث کرد و گفت: خب بابا منظوري نداشتم. راستي ترنم مامان خيلي از دستت دلخوره.

- به جهنم!

- ترنم!

- چيه؟ فکر کردي اين قدر فکرم آزاده که دلخوريش برام مهم باشه؟

- تو که همه چي رو نمي دوني، چرا اين جوري در موردش قضاوت مي کني؟

- نمي خوام بدونم. اصلا برام مهم نيست. تو هم برگرد سر درست، خونت! 

شونه اي بالا انداخت: ديگه بر نمي گردم سوئد.

حرفي نزدم. واقعا برام مهم نبود.

- نهال زنگ زد. امروز عصر مياد ديدنت؛ گفت دو تا از همکاراي فرهنگسرا رو هم با خودش مياره.

- باشه. 

از اونجايي که فهميد مشتاق به ادامه ي مکالمه نيستم، آهي کشيد و از اتاق خارج شد. تي شرتي رو بالا گرفتم و خريدارانه براندازش کردم: اينو کي خريده بودي؟

***

بهزاد متفکر به عکس پولاد خيره شده بود. نهال با ديدن من لبخند زد، چند قدم به جلو برداشت و زمزمه کرد: خوبي عزيزم؟

- اوهوم. 

آقاي بهزاد متوجه ما شد و چرخيد: سلام خانوم شکيبا. تسليت مي گم. غم آخرتون باشه. 

- ممنون. 

همين طور بلاتکليف وسط سالن ايستاده بوديم. مامان، سيني چاي به دست وارد سالن شد. 

- بفرماييد آقاي بهزاد. نهال جان بشين دخترم. 

منم روي صندلي نشستم. مامان رنگ پريده شده بود. نگاهم رو به گل هاي فرش دوختم و منتظر شدم بهزاد کلاف سخن رو در دست بگيرد. 

- خب خانوم شکيبا، دليل اينکه با وجود حال روحي نه چندان مناسب شما مزاحمتون شديم، فرهنگسراست. حقيقتش اينه که فرهنگسرا رو واگذار کرديم. به يه سري مشکل مالياتي و اداري برخورده بوديم. 

سرم رو بلند کردم، عينکش رو با دستمال تميز مي کرد. بدون توجه به نگاه خيره ي من ادامه داد: بنده قصد دارم برم آمريکا و آقاي اميني قصد داشتن بازنشسته بشن. خانوم صدر هم که استعفا دادن؛ گويا نمي خوان ديگه کار کنن.

نهال مداخله کرد: نه، فقط براي يه مدت کوتاه. 

بهزاد سري تکون داد: به هر حال بنده مي خوام شما رو به يکي از بهترين دوستانم معرفي کنم. مطمئنا طلوع تازه اي منتظر شماست!

طلوع تازه! لبخندي روي لبم نشست. من هيچ احتياجي به طلوع تازه نداشتم. خورشيد دوران کاري من براي هميشه غروب کرده بود و من براي همين غروب اجباري بهاي سنگيني پرداخته بودم. 

- خانوم شکيبا؟

- نه ممنون آقاي بهزاد؛ من قصد ندارم به اين زودي دوباره کار کنم. 

- چرا خانوم؟ شما براي اينکه کارتونو دايمي کنار بذاريد خيلي حيف هستين.

- از من بهتر هم هست آقاي بهزاد. به هر حال الان اصلا قدرت تصميم گيري ندارم. نمي خوام مجددا خودمو درگير مسايل کاري کنم. 

پرتقالي برداشت و خونسرد مشغول پوست کندنش شد: هر جور مايليد خانوم؛ هر جور مايليد.

سعي مي کردم حواسم رو معطوف جاي ديگه اي بکنم؛ اما انگار نگاهم روي پرتقال قفل شده بود. آرامشي که در تک تک کارهاش مشاهده مي شد، اعصابم رو بهم مي ريخت. صداي زنگ آيفون باعث شد سر بلند کنم. ترنج که تازه روي مبل نزديک نهال جا خوش کرده بود، بلند شد و به سمت در رفت.

نمي دونم چرا استرس گرفته بودم؛ ناخودآگاه مشغول جوييدن ناخنم شدم. ترنج آروم آروم نزديکم شد و زير لب زمزمه کرد: آباست!

آبا بود؛ آبا بود. اين بار مي خواست چه تهمتي به من بزند؟ اين بار هم مي خواست منو قاتل پسرش بدونه؟ اصلا براي چي اومده بود؟ صداي ضجه هايي که توي مجلس ختم مي زد، هنوز هم توي گوشم مي پيچيد.

- چي کار کنم ترنم؟

صداي زنگ دوباره بلند شد. دلم مي خواست فرار کنم. به آغوشم مامان پناه ببرم و منتظر بمونم طوفان تموم شود.

مامان فوري چشم و ابرويي اومد و گفت: چي رو چي کار کني ترنج؟ در رو باز کن.

گوشي رو قاپيد: بفرماييد، بفرماييد.

***

پولاد دنده رو عوض کرد: بابا تو که تا الان حالت خوب بود و خوش و خرم بودي؛ چي شد تا گفتم بريم خونه ي ما اخمات رفت توي هم؟

خودمو لوس کردم: راستشو بگم؟

سري تکون داد. صادقانه جواب دادم: خب من از مامانت مي ترسم!

خنديد. چشمکي زد: راستش منم يه کم ازش مي ترسم. زن خوبيه، ولي واي به روزي که از کسي کينه به دل بگيره.

***

آبا از من کينه به دل گرفته بود. مرگ پسرش رو از چشم من مي ديد. «واي به روزي که از کسي کينه به دل بگيره!»

- اون دختر کجاست؟

صداي آبا که بر اثر جيغ و داد دو رگه شده بود، ورودش رو قبل از ظاهر شدن قامت متوسطش اعلام کرد. مي ترسيدم؛ ازش مي ترسيدم و اين بار بيشتر از هميشه. 

وارد شد و عين بمبي که با ديدن من منفجر شده باشه روي زمين افتاد.

- تو با چه رويي هنوز ايستادي و منو بر و بر نگاه مي کني؟ تو الان بايد هزار کيلومتر از اينجا دور شده باشي. مگه نگفتم ديگه نمي خوام قيافه ي نحستو ببينم؟

مي ترسم؛ پولاد مي ترسم.

پينار با موهاي آشفته و مانتويي که دکمه هاش جا به جا بسته شده بود وارد خونه شد: ببخشيد، به خدا نتونستم جلوشو بگيرم، تو رو خدا ببخشيد. بلند شو مامان! چرا داري آبرو ريزي مي کني؟ پولاد بهت گفت بياي و آبروي زنشو ببري؟ تو خوابت اينو بهت گفت؟

- نه! ولي گفت چقدر از دست اين زن عذاب کشيده. بچه ي بيچاره ي من سوخته بود، کباب شده بود!

عذاب کشيدي پولاد؟ من عذابت دادم؟

آبا به سمتم اومد و با هر قدم، من عقب عقب مي رفتم. بالاخره بهزاد که تمام مدت ايستاده بود و معذب و زير چشمي اين نمايش قشنگ رو نگاه مي کرد، راه آبا رو سد کرد.

- خانوم، خانوم! چرا از راه دعوا مي خواين حرفاتون رو بزنيد؟ مي تونيد منطقي بشينيد، يکي شما بگيد يکي ايشون.

- تو چکارشي؟

- بنده ... پدرشم!

پولاد مي خوام بيام پيشت. بذار عذاب بکشم؛ مگه نمي خواي تاوان بدم؟ خودت انتقامتو از من بگير. من نمي خوام اينجا بمونم. من ... اينجا ... از اين آدما مي ترسم.

- پدرشي؟ خون پسر من گردن تو هم هست! اگر تو چنين بچه اي پس نمينداختي بچه ي من الان زنده بود.

مامان داد کشيد: بسه! بسه.

بيشتر پشت مبل مچاله شدم. سعي مي کردم از نگاه آبا پنهون شم. 

- شما بفرماييد آقاي بهزاد. بفرماييد! نهال ايشونو راهنمايي کن! ترنج!

آبا پيش اومد. به ديوار چسبيده بودم و راهي براي فرار نداشتم. پلکامو محکم روي هم فشردم، درست مثل اعدامي که براي مرگ آماده مي شود.

- چرا اين کار رو باهاش کردي؟ چه هيزم تري بهت فروخته بود؟ پسر بيچاره ي من هميشه آرزوي يه بچه داشت! يه بچه که بگيره توي دستاش؛ يه پسر که باهاش فوتبال بازي کنه، دختري که بابايي صداش بزنه، هيچي بهش ندادي جز سر درد! چهل بار بهش گفتم يه زن ديگه بگيره! اما گوش شنوا نداشت. چي داشتي ترنم؟ مهره ي مار؟

هق هق کردم، تصور قسمت کردن پولاد با زني ديگر حالم رو دگرگون مي کرد. بدتر از چيزي که بود.

يه خرده جلوتر اومد. پس مامان اينا کجا بودن؟ مي ترسيدم، مي ترسيدم. دستش رو بلند کرد؛ هق هقم شديد شد. صدايي که شبيه صداي من نبود، بلند شد: مي ترسم پولاد، از مادرت، مي ترسم!

دستش آروم آروم پايين اومد. به جاي سيلي که انتظارش رو داشتم محکم در آغوشم کشيد: چرا اين جوري گريه مي کني؟ کاريت ندارم که مادر! گريه نکن! تو عروس مني! يادگار پولاد مني!

***

«سه ماه بعد »

اواخر اسفند ماه بود. برف ريزي مي باريد. پرده رو انداختم و به پشتي صندلي تکيه زدم. از ليوان قهوه بخار مطبوعي بر مي خاست. چند مرتبه قاشق رو توي ليوان چرخوندم و به حباب هاي کوچيکي که روي سطح قهوه به وجود اومده بود خيره شدم. 

- ترنم؟

با صداي ترنج از افکارم بيرون اومدم: چيه؟

کنارم نشست. پرده رو کشيد: تند شد. 

- آره. دلم مي خواد اون قدر بشينه که ديگه اصلا ديده نشم. 

- با آبا حرف زدي؟

- آره، مي گفت کمر درد داشته رفته دکتر. 

- اِ. پس بالاخره رفت دکتر؟ جمعه که اومده بود اينجا همش مي گفت کمرش درد مي کنه.

بيشتر خطاب به خودم زمزمه کردم: هنوزم مرگ پولاد رو از چشم من مي بينه. 

- تمومش کن ترنم. اون بنده خدا که ديگه خودش حرفي نمي زنه. خودت مي خواي خودتو عذاب بدي؟

- نمي دونم ترنج. خيلي خسته ام. 

بغض کردم: نمي دونم چه مرگم شده. 

دستاشو دور گردنم حلقه کرد: قربونت برم، اين طوري که تو مي شيني کنج خونه، آدم سالمم افسرده مي شه.

دست راستش رو از گردنم جدا کردم و با خنده اي ساختگي پرسيدم: مگه من چه مشکلي دارم؟!

- تازه مي گي من چه مشکلي دارم؟ افسردگي گرفتي. چرا اين قدر خودتو آزار مي دي؟ آبجي جونم، تو رو خدا به خودت بيا. 

-نمي تونم! تنهام ترنج؛ خيلي تنهام. تمام مدت به پولاد فکر مي کنم. به اينکه چرا منو تنها گذاشته! مگه من چه کار کرده بودم؟ ترنج حاضر بودم؛ به خدا حاضر بودم جدا بشيم، اما اين کار رو نکنه. اين جوري تنهام نذاره.

ترنج قطره اشکي که روي گونم چکيده بود، پاک کرد: اين چه حرفيه ديوونه؟ ترنم چرا اين کار رو مي کني؟ گريه نکن! گريه نکن عزيزم. 

سرم رو روي شونه اش گذاشتم. چند دقيقه به همون حالت موندم که بالاخره گفت: ترنم جونم، خانوم گلي، يه چيزي بگم نه نمياري؟

- چي؟

- ببين نهال يه برنامه اي برامون ريخته، بدم نيست، روحيَتم عوض مي شه!

- خب؟

- يه کنسرت سنتيه. همين!

- کي؟

- فردا شب. بد خلقي نکنيا! تو رو خدا بيا. 

- بذار ببينم چي مي شه. شايد حوصله نداشته باشم.

- اِ، دختر خوبي باش ديگه. مي خوام زنگ بزنم با نهال هماهنگ کنم. 

- خيلي خب باشه. فعلا برو. 

- يعني شرمو کم کنم، نه؟

- يه جورايي آره. 

- پس يادت باشه.

انگشت اشاره اش رو به شکل تهديد آميزي به سمتم گرفت: قول دادي بياي.

زمزمه کردم: قول ندادم. 

خودش رو به نشنيدن زد و از اتاق بيرون رفت. 

***

نگاهي به آينه انداختم و خودم رو برانداز کردم. هنوز در اسارت لباس سياه بودم و دلم مي خواست تا ابد زنداني اين رنگ عزا باشم. 

با غرغرهاي ترنج دل از آينه کندم. در عوض نگاهم به عکس بزرگي از پولاد که بالاي آينه بود افتاد.

- برم؟

- بيا ديگه، استخاره مي کني؟ بنده خدا نهال و آرش الان دو ساعته توي ماشين منتظرن. 

بدون حرف از مقابلش گذشتم و از خونه بيرون زدم. سرماي ناگهاني لرزه اي بر اندامم انداخت. شال مشکيم رو بيشتر دور گردنم پيچيدم و در جواب سلام آرش، سلام زير لبي دادم. 

سکوت سنگيني اتاقک کوچک پرايد رو پر کرده بود. انگار هيچ کس نمي دونست چطور با يه بيوه رفتار کند. ترنج هم به تبعيت از جمع ساکت بود. بالاخره نهال رو به آرش گفت: بپيچ سمت راست. 

سرم رو به شيشه چسبوندم. شيشه از بازدمم بخار کرد. نهال ادامه داد: ضبطو روشن کنم؟

چشم غره ي آرش از نظرم پنهون نموند. همه منتظر جواب من بودن؛ بالاخره شونه اي بالا انداختم: البته، اشکالي نداره. 

نهال دکمه ي قرمز رنگ روي ضبط رو فشرد. صداي گرم خواننده فضاي ماشين رو پر کرد:

سراب رد پاي تو، کجاي جاده پيدا شد

کجا دستاتو گم کردم، که پايان من اينجا شد

کجاي قصه خوابيدي، که من تو گريه بيدارم

که هر شب هرم دستاتو، به آغوشم بدهکارم

تو با دلتنگياي من، تو با اين جاده همدستي

تظاهر کن ازم دوري، تظاهر مي کنم هستي.

ترنج اهن و اهوني کرد و با زبون بي زبوني خواست که خاموشش کنند. آرش ضبط رو خاموش کرد و براي عوض کردن فضا مشغول تعريف يکي از خاطرات سربازيش شد؛ اما من توي عالم خودم سير مي کردم. من و قطره اشکي که توي چشمم خونه کرده بود، خاطرات گذشته رو ورق مي زديم.

***

روي صندلي ننويي، توي ايوون نشسته بودم و به چراغ هاي شهر نگاه مي کردم. گاه گداري هواپيمايي رد مي شد و خيالم با بدنه ي آهنينش پر مي کشيد. ليوان چايي رو به لبم نزديک کردم و جرعه اي نوشيدم. تلخ بود، درست مثل اولين مشاجرم با پولاد. دعوايي که حتي نمي خواستم بهش فکر کنم، چه برسد به کند و كاو و حل مشکل. شايد از بچگي همين طور بودم، دور مسايل لاينحل رو خط مي کشيدم. 

پولاد وارد ايوون شد و پتويي دور شونه ام انداخت. گوشي تلفن رو به سمتم گرفت: مامانته.

خسته و عصبي بودم: نمي خوام حرف بزنم.

پولاد اخم ريزي کرد و با حرکت لب هاش گفت: لوس نشو!

تلفن رو از دستش گرفتم و خاموش کردم. توي اين بلبشو فقط مامان رو کم داشتم. 

پولاد کنارم نشست. جعبه ي بسکوييت رو از روي ميز برداشت و همين طور که بسکوييت گرد کرم دار رو وارسي مي کرد گفت: اگر تا ابد ابديت با من قهر کني من کوتاه نميام. 

چرخيدم و نيم رخش رو از نظر گذروندم. بسکوييت رو با يه گاز بزرگ بلعيد و لبخند زد. شمرده شمرده گفتم: اين کار منه.

همين طور که خرده هاي بسکوييت رو به بيرون شليک مي کرد گفت: فرقي نداره. 

- عزيزم، خواهش مي کنم.

سرش رو به نشون مخالفت بالا انداخت و نچ بلندي گفت.

- من هميشه همين کار رو مي کردم، تو گفتي با کار کردن من مشکلي نداري.

- با کار تو نه! اما با رفت و آمدت با شيش تا مرد غريبه چرا!

- اونا همکاراي منن.

- ترنم تو ديگه الان متاهلي. يعني چي که اون پسر بچه تو رو ترنم صدا مي زنه؟

- خب عادت کرده. 

- وقتي ديگه نري سر کار عادتش از سرش ميفته.

- اين قول و قرار ما نبود. من نمي دونستم تو اين قدر متعصبي.

- به اين مي گي تعصب؟ اصلا آره من متعصب و خشکه مذهبم. نمي خوام زنم با مرداي مجرد و غريبه بگرده. 

ناخودآگاه سرم داد مي زد. اشک توي چشمام نشست. 

- مي دوني چيه؟ چون مي دوني کسي رو اينجا ندارم که بند و بساطمو جمع کنم برم خونش، خيالت راحته؟ مي گي بذار سرش داد بزنم اين که کس و کار نداره. 

- نه ... نه ترنم اين طوري نيست. به خدا اين طوري نيست. من اصلا به اين قضيه فکر نمي کنم. 

- چرا، فکر مي کني. والا هنوز يه سال از ازدواجمون نگذشته اين طوري سرم داد نمي زدي.

وارد اتاق شدم و در رو بهم کوبيدم. عکس قاب شده ي دو نفرمون روي ديوار بود. 

- ترنم ... ترنم خانوم! بيا در رو باز کن. بذار درست مثل دو تا آدم بزرگ با هم حرف بزنيم.

- تو بچگانه رفتار مي کني. لجبازي هاي بي موردت. تو به اون پسر بچه حسودي مي کني يا به بهزاد. 

برخلاف انتظارم خنديد: فکر کن! فکر کن به اون پسره حسودي کنم!

- پس چرا نمي ذاري کارمو ادامه بدم؟

- حالا اگر بذارم چي؟

قفل رو چرخوندم: راست مي گي پولاد؟

محکم منو توي بغلش کشيد: نه!

تو با دل تنگياي من تو با اين جاده همدستي

تظاهر کن ازم دوري تظاهر مي کنم هستي.

ماشين مقابل فرهنگسرا متوقف شد. با ترديد ساختمون قديمي رو از نظر گذروندم. خيلي طول کشيد تا بتونم جمله اي که توي سرم مي چرخيد ادا کنم.

- من ... اينجا نميام. 

ترنج شونه ام رو نوازش کرد: چرا عزيزم؟ الان ديگه همه چي تموم شده. 

- نه!

ترنج مستاصل نگاهي با نهال رد و بدل کرد. نهال وارد عمل شد و گفت: الان صاحباي اينجا يه اکيپ سنتين. دارن يه کار تلفيقي اجرا مي کنن. باور کن ديگه اون فرهنگسراي سابق نيست. 

پامو توي يه کفش کردم و محکم گفتم: اصلا!

نهال رو به ترنج گفت: نگفته بودي ميايم اينجا!

- خب، مي دونستم اين جوري مي شه. 

آرش که بليت هاي ورودي رو خريده بود، از سالن بيرون اومد: چرا نمياين؟

به بخاري که حاصل از نفس آرش بود خيره شدم. خيلي سريع توي سياهي شب ناپديد شد. ترنج مثل مادري که بچه ي حرف گوش نکنش رو تهديد مي کند، زير گوشم نجوا کرد: مي خواي اين بنده خدا اينجا علاف شه؟ بيا پايين والا برنامه تموم مي شه اين دو تا رو هم تا اينجا کشونديم. 

شالمو روي سرم مرتب کرد و در حالي که لبخند مي زد گفت: بيا بريم ديگه، دوست نداشتي بر مي گردي. 

و من زير نگاه آرش و نهال و لبخند ترنج از ماشين پياده شدم. پاهام قوت پيش رفتن نداشت، اما هر طور شده وارد ساختمون شدم. حق با ترنج بود. ساختمون فرهنگسرا خيلي عوض شده بود. ديوارهاي سالن اصلي با رنگ سورمه اي و قاب هاي نارنجي جلاي خاصي گرفته بودند. رنگ بندي که به هيچ عنوان با برنامه هاي سنتي جور در نمي اومد. نگاهم روي راهروي اول چرخيد. اتاق من، اتاق دنج دوم بود. دلم براي نشستن پشت ميز کوچيکم و ضرب گرفتن روي زيرپايي چوبي و شکسته تنگ شده بود. براي نشستن پشت پنجره و يادگاري نوشتن روي پنجره ي خيس و بخار گرفته. وقتي دقيق تر فکر مي کردم، مي ديدم فرهنگسرا براي من خيلي بيشتر از يک محيط کار بود، بخش اعظمي از خاطراتم بود. 

- کجايي دختر؟

- هيچي بريم.

وارد سالن کنسرت شديم. سالني که هميشه محيط آرام بخشي براي من بود؛ اما الان خلوت بودن بيش از حدش، رعب و وحشتي در دلم مي انداخت. 

- چقدر خلوته. 

- مثل اينکه تازه کارن.

به گفتگوي ترنج و نهال بي توجه بودم. روي يکي از صندلي هاي رديف آخر جا گرفتم و به سن چشم دوختم. احساس غريبي داشتم. جاي من هميشه اون بالا بود و اين تعويض مقام اذيتم مي کرد. 

- الان شروع مي شه. 

صداي نهال از هيجان مي لرزيد. خوشحال بود اما من؛ بيشتر از اوني گيج بودم که حال خودم رو بفهمم. به غير از ما فقط دو، سه گروه و خانواده جا به جاي سالن نشسته بودند. برنامه شروع شد، اما نمي تونستم حواسم رو متمرکز کنم. بالاخره با موسيقي که در سالن طنين انداخت، نگاهم ناخودآگاه روي اجرا کنندگان برنامه چرخيد. 

سه دختر و پنج پسر، همه توي يک رنج سني بودند. لباس سنتي و محلي دخترهاي گروه برق خاصي داشت و زيبا مي درخشيد. براي اولين بار در عمرم جذب موسيقي سنتي شدم. موسيقي که در نهايت به نواي پيانوي مورد علاقه ي من ختم شد. ريتم ملايمي با پيانو، ريتمي که خيلي آشنا بود؛ شبيه آهنگ تولد پولاد.

***

مات و مبهوت به سن خيره شده بودم. اين آهنگ من بود. براي من بود، براي من نه، براي پولاد بود!

دست هام سر شده بود. سعي کردم به خودم مسلط باشم. شايد فقط يک تصادف بود، تصادفي عجيب! آهنگ توي قسمتي که من رهاش کرده بودم به نحو شگفت انگيزي تموم شد.

به محض اين که سکوت بر سالن حاکم شد از جا بلند شدم. نگاه ترنج رو روي خودم حس مي کردم. از سالن بيرون زدم. واقعا حالم خوب نبود. پولاد ... آهنگ تولدش ... تولدي که با مرگ شونه به شونه حرکت کرده بود.

رو به روي قاب عکسي ايستادم. به نظر مي رسيد همون اعضاي اکيپ سنتي باشند؛ زير عکس نوشته بود: «برنامه ي سوم گروه آواي ديروز 1389 - سيدني / استراليا»

نگاهم رو از تابلو گرفتم. حتي متوجه ي چهره ي افرادي که توي عکس بودند، نشدم.

حس عجيبي توي سرم وول مي خورد و باعث مي شد نگاهم روي در دوم راهروي اول بچرخد. به هر حال همه توي سالن اصلي بودند و راهرو تاريک و سوت و کور بود. نفسم رو توي سينه حبس کردم. وارد شدم و دستگيره رو پايين دادم. براي يک لحظه با خودم فکر کردم شايد اصلا قفل باشد، اما نبود. در به محض اينکه دستگيره رو پايين دادم آزاد و باز شد. چيدمان آشناي اتاق کارم، اتاقي که زماني تمام بود و نبودم بود؛ منو به داخل دعوت مي کرد. بدون اينکه کليد برق رو بزنم وارد شدم. چشم هايم کم کم به تاريکي عادت کردند. روي صندلي سفتي که تازه به وسايل اتاق اضافه شده بود، نشستم. زير لب زمزمه کردم: دلم تنگ شده بود.

***

- دلم تنگ شده بود.

نهال دستي به ميز کشيد و لايه اي از غبار رو پاک کرد.

- اين اکبر آقا هم هزار ماشاا... هيچ کاري نمي کنه. الان سه هفته است دارم آلارم مي دم قراره امروز برگردي.

- بنده ي خدا پيرمرد رو کاري نداشته باش!

- خيلي خب! اگه اين قدر مهربون شدي به من ربطي نداره.

به سمت در رفت، اما انگار چيزي به خاطر آورده باشد و برگشت: راستي اين دو تا اتاق رو به رويي و سالن رو اجاره ي موقت دادن.

چايي توي گلوم پريد: هان؟

- به يه آموزشگاهي، چيزي! شيش تا جيگر بيست سي ساله دارن تدريس مي کنن.

- خفه شو، خجالت بکش اينا چيه مي گي؟

- خب يکيشون خيلي خوش قيافه است.

- بنده خدا اون آرش که بايد تو رو تحمل کنه.

- خيلـي هم دلش بخواد! مثل من رو کجا مي خواد پيدا کنه؟

- کم خودتو تحويل بگير.

خنديد و از اتاق بيرون رفت. پشت پيانو نشستم.

- خب عزيزم اين مدت چه خبر بود؟

فوتي کردم و گرد و غبار روش رو پس زدم: نه مثل اينکه اکبر آقا اصلا دست به سياه و سفيد نمي زنه!

خيلي زود شاسي ها با انگشت هام هماهنگ شدند. اکبر آقا و اتاق هاي اجاره داده شده با نواي ملايم پيانو از ذهنم پر کشيدند.

***

تقه اي محکم به در خورد و از عرش سقوط کردم. عصبي با گفتن بفرماييد به اين مخل آرامش اجازه ي ورود دادم.

- خانوم!

صداي اعتراض آميزش قبل از خودش وارد شد. حدودا بيست بيست و دو ساله بود. حسابي بقچه پيچ شده بود. براي حرف زدن شال گردنش رو پايين آورد، اما هنوز شروع نکرده بود که عطسه اي مانع شد. دستي به سرش کشيد، کم نياورد و ادامه داد: مي شه بپرسم اينجا چه خبره؟

- سلام، بفرماييد! چي چه خبره؟

- خانوم من اينجا دارم درس مي دم، شما اينجا پيانو مي زني؟! يه عده دارن يه نمايش اجرا مي کنن که يکيشون بايد سي ثانيه يه بار عربده بکشه، دو نفر توي خيابون مشکل پيدا کردن و چاقو کشيدن؛ آخه اينجا چه خبره؟

- کوتاه بياين! اين مشکل ما نيست، مشکل شماست.

ابروهاش بالا پريد: خب، حالا من بايد چي کار کنم؟

- بريد پيش آقاي بهزاد.

- اين آقا کجا تشريف دارن؟

از جا بلند شدم: بعيد مي دونم برنامه هاي ما مختل بشن، اما حالا بفرماييد.

تا دفتر بهزاد همراهيش کردم و از اونجايي که مي خواستم برنامه ها رو تحويل بدم، وارد اتاق شدم.

آقاي بهزاد سر بلند کرد و با ديدن من لبخند خوشامدگويي زد، اما با ديدن پسر جوان همراهم لبخند روي لبش ماسيد.

- بفرماييد آقا.

- من دارم اينجا تدريس مي کنم آقا؛ مي دونيد چقدر اينجا سر و صدا هست؟

- شما از معلم هاي موسسه هستيد؟

طوري نگاه کرد که بهزاد سري تکون داد و نگاهي به کاغذهاي زير دستش انداخت: خب اسمتون؟

- اگر کار نداشتم با اين حال بلند نمي شدم بيام اينجا ...

خيلي دلم مي خواست بگم آخه بچه ننه تو که فقط دماغت قرمز شده، اما سکوت کردم. بهزاد پافشاري کرد: اسمتون؟

- شايق ... پولاد شايق!

بهزاد ورقه ها رو از نظر گذروند: آقاي شايق ما هم برنامه هاي خودمون رو داريم. نمي شه که همه رو منحل کنيم.

شايق دستي به صورتش کشيد و کلافه گفت: نيم ساعت بيشتر از کلاس نمونده، بگين اين نمايش دزدان کاراييب رو يه ده دقيقه عقب بندازن تا من سر و تهش رو هم بيارم.

ناخودآگاه لبخندي روي لبم نشست، از شوخ بودن و در عين حال جدي بودنش خوشم اومده بود.

بهزاد دست راستش را به نشان تسليم شدن بالا گرفت: خيلي خب آقا، بفرماييد. من بهشون مي گم.

- ممنون.

و از اتاق بيرون رفت.

- خب آقاي بهزاد اينا هم کاراي منن.

ورقه ها رو از دستم گرفت و تشکر کرد. به نظر حال و حوصله نداشت. فرار رو بر قرار ترجيح دادم و از اتاق بيرون رفتم. نگاهم دنبال شايق بود. مقابل آب سردکن ايستاده بود؛ لگدي نثار آب سردکن بيچاره کرد. نفهميدم چطور اين قدر از دست آب سردکن شاکي شده بود!

- مشکلي پيش اومده؟

با ديدن من لبخند نصفه و نيمه اي زد: اينجا نوشته چايي؟

به نوشته ي بالاي آب سردکن نگاه کردم: بله.

- خب پس اين چيه؟

ليوان آب رو بهم نشون داد. آب بخار کرده بود و قطرات آب روي ديواره اش به چشم مي خورد. فوري تحليل کردم: نه اين منظورش آب جوشه که مي شه باهاش چايي درست کرد.

لبخندش عميق تر شد: پس لطفا درخواست بدين که توضيحاتشم بنويسن.

شيطنتم گل کرد. خودکارم رو به طرفش گرفتم: چرا خودتون نمي نويسيد؟

نگاهش براي لحظه اي گنگ شد؛ خودکار رو از دستم گرفت و روي کاغذ مربوط به چايي نوشت: آب جوش براي چايي!

- ببخشيد خانوم.

بعد از گفتن اين جمله عقب گرد کرد و به سمت کلاسش رفت، به خط خوش پولاد شايق خيره شدم و همزمان دو سوال توي سرم شکل گرفت: واقعا شايق انتظار داشت از اين آب سردکن چايي بگيرد؟ و دوم اينکه خودکارم کجا بود؟!

***

از جا بلند شدم. افکارم تمام مدت جلوي چشمم رژه مي رفتند. خاطرات روز اولي که پولاد رو ديده بودم زنده و طبيعي مقابلم قد علم کرده بود. خودکارم رو برده بود و همون خودکار ساده اي که صبح از ميز نهال کش رفته بودم، عامل ديدار مجددمون شده بود. خودکاري که بيشتر از حلقه ي ازدواجم توي اين پيوند نقش داشت.

به در تکيه دادم. تمام وجودم از حسرت و اندوه پر شد. چهره ي پولاد لحظه اي از جلوي چشمم کنار نمي رفت. موهاي سياه رنگ و مرتبش، بيني قوز دار و صورت زاويه دارش! دست بردم تا صورتش را لمس کنم، اما به سرعت از جلويم محو شد. باز هم خيال بود ... همين!

پاهام سست شدن. پشت در نشستم؛ نه، فرو ريختم. چشمامو بستم. مي خواستم همه چيز رو از ذهنم حذف کنم، اما نمي شد. پولاد مرتب جلوي چشمم بود. سعي کردم از جام بلند شم؛ چند بار تلو تلو خوردم که در محکم باز شد. صداي خنده ي جماعتي از پشت در ميومد: بد نبود ...

- اين بد اخلاق رو بي خيال، واقعا خوب بود. همتون يه شام مهمون من هستيد!

درد توي بدنم پيچيد؛ هنوز متوجه ي من نشده بودن. خيلي زود به خاطر آوردم که اينجا ديگر محل کار من نيست!

- چيه؟ مي خواستي يه ميليون آدم بيان؟ همين بسه ديگه.

چراغ روشن شد؛ نورش اذيتم مي کرد. چشمامو تنگ کردم، سه نفر جلوي روم ايستاده بودند. دهنشون باز و چشماشون گشاد شده بود، و من با خودم فکر مي کردم يعني اين قدر عجيب و غريبم؟

دختري که جلوتر از همه ايستاده بود، پيش اومد: خانوم؟!

- من ... من ...

چه بهونه اي داشتم؟ بالاخره گفتم: دستم درد مي کنه!

با اين حرف من انگار موتورشون روشن شد: ببخشيد ... من فکر نمي کردم کسي، يعني کسي توي اتاق باشه ...

دختر هم مثل من دستپاچه شده بود و فوري گفت: آقاي ... آقاي هدايت!

فکر کردم کار داره بيخ پيدا مي کنه.

- ببخشيد.

از جا بلند شدم. سرم يه خرده سنگين بود.

- من سالن رو اشتباه اومدم ... براي کنسرت.

لبخندي زد و پشتم رو نوازش کرد: ببخشيد ما نمي دونستيم کسي اينجاست. والا در رو اين جوري باز نمي کردم.

و بعد خطاب به دو نفري که رو به روم ايستاده بودن، گفت: چرا ايستادين بر و بر نگاه مي کنين؟ يه ليوان آبي، چيزي بيارين.

فوري گفتم: نه، ممنون ... من دارم مي رم. بازم ببخشيد.

قدمي برداشتم. هنوز کامل از اتاق خارج نشده بودم که چرخي زدم و براي آخرين بار اتاقم رو از نظر گذروندم.

ترنج و نهال دم در ايستاده بودند و با آقايي که حدس مي زدم مدير جديد فرهنگسرا باشد، صحبت مي کردند. شايد نهال داشت براي کار جديد مخ مدير رو مي زد؛ البته گفته بود قرار نيست به اين زودي ها دوباره مشغول به کار بشه.

به سمت آب سردکن رفتم، ليوان رو زير شير آبي رنگ گرفتم. نگاهم روي کاغذي که طرف ديگر آب سرد کن چسبونده شده بود، سر خورد. «چايي!»

صداي نگران نهال توجهم رو به خودش جلب کرد: بود ... به خدا بود ... آقاي ...

مردي که احتمالا مدير فرهنگسرا بود و صداي خوش طنيني داشت، گفت: هدايت خانوم! هدايت!

- بله آقاي هدايت، مي گم بود ...

- چند سالشونه ايشون؟

- بيست و هفت.

ترنج تصحيح کرد: بيست و هشت، بيست و هشت سالش شده بود.

ترنج طوري هق هق مي کرد انگار مرده بودم.

هدايت خنده ي کوتاهي کرد: خانوم ايشون از من بزرگ ترن! من دنبالشون بگردم؟

- اينجا گم شدن، من نمي دونم.

آرش توضيح داد: يه خرده حالش خوب نبود، ما به همين خاطر نگرانش هستيم.

هدايت کلافه گفت: زنگ بزنيم 110؟

ليوان رو توي سطل انداختم. قدم هام رو تند کردم: لازم نيست.

همه به طرف من چرخيدند. سرم رو پايين انداختم.

ترنج توي بغلم پريد: کجا بودي؟ هان؟

صداي هدايت دوباره بلند شد: ببخشيد آقا، ببخشيد خانوم ها با اجازه.

و رفت!

چقدر صدايش دل نشين بود.

- خوبم ترنج! بسه ديگه؟

- کجا بودي ترنم؟

- رفته بودم يه سر اتاقم رو ببينم.

نهال ناليد: نبايد به ما مي گفتي؟

لبخند زدم: چي فکر کردين با خودتون؟

ترنج فوري گفت: گفتيم مُردي! رفتي بيرون ماشين زده بهت ... چه مي دونم!

گونه اش رو بوسيدم: خوبم، به خدا خوبِ خوبِ خوبم!

نهال آروم گفت: بريم؟

- آره.

و جلو جلو حرکت کردم.

***

- مي خواي چي کار کني هان؟

سرم رو پايين انداختم؛ مامان عصباني شده بود: آخه يعني چي که همش توي خونه اي؟! پولاد مرد! تموم شد!

ترنج شاکي از اون ور اتاق اعتراض کرد: مامان!

- خب مگه دروغ مي گم؟ چرا دنبال يه کار درست و درمون نمي ري؟ مي توني زندگيت رو از نو بسازي. يه بار ديگه عاشق بشي، ازدواج کني، بچه دار بشي! به خدا تو هنوز جووني ترنم؛ بر و رو داري.

از جا بلند شدم. از نصيحت اشباع شده بودم.

- مي رم يه سر بيرون بر مي گردم.

مامان بغض کرد: کجا؟

- دارم مي رم بيرون!

- خب، بيرون کجا؟ بيرون خريد، بيرون کوه، بيرون قبرستون؟

داد زدم: آره بيرون قبرستون. دارم مي رم قبرستون.

- به سلامت!

در رو بهم کوبيدم. انگار صدايش توي گوشم مي پيچيد.

***

- اگر من بميرم چي؟

پولاد متفکرانه به من زل زد.

- مي رم زن مي گيرم، تنوعه ديگه!

خنديدم.

- جدي؟ خوش مي گذروني ديگه.

- کاملا.

- خيلي خب، اگه دوست داشته باشي من الان مي رم زير ماشين تا تو به زندگيت برسي.

- باشه هر طور ميلته.

تقريبا داد زدم: پـــولاد!

سرهاي زيادي توي کافي شاپ به طرف من چرخيدند. پولاد اما در کمال آرامش زمزمه کرد:

- جانم؟

- تا سه وقت داري عذرخواهي کني.

شونه اي بالا انداخت، شمردم: يک، دو، دو و بيست و پنج، دو نيم، دو و شصت و پنج، دو و هفتاد، دو و هفتاد و پنج ... سه!

عاجزانه گفتم: چيزي نمي خواي بگي؟

- اتفاقا مي خوام بگم.

پيروزمندانه گفتم: خب؟

- چرا اون دو اين قدر کش اومد؟

- پـــولاد! دارم مي رم.

نيم خيز شدم که گفت: باشه ببخشيد، معذرت مي خوام. خوب شد؟ يا بيشتر بگم؟

- همين کافيه.

تلفنش زنگ خورد. نگاهي به صفحه ي تلفنش انداخت: مامانمه!

- هر نيم ساعت آمار مي گيره؟

- يه خرده استرس داره.

- که پسرش رو بدزدن؟

چشمک زد: توي اين يه مورد که اصلا موفق نبوده!

از کافي شاپ بيرون رفت. سالگرد اول آشناييمون بود. يک سال بود که با پولاد رفت و آمد داشتم، اما توي اين يک سال اصلا و ابدا حرفي از جدي تر شدن روابطمون به ميون نيومده بود؛ اما نمي دونم چه حسي منو به پولاد دلگرم مي کرد.

***

وارد کافي شاپ شدم. کافه اي سوت و کور در امتداد خيابان خلوت منتهي به فرهنگسرا. به جز زوج جواني که پشت يکي از ميزهاي چوبي و قديمي نشسته بودند و کافه چي که هميشه پشت ميز مي نشست و از پشت عينک ته استکاني مشتري هاي معدودش را زير نظر مي گرفت، کس ديگري آنجا نبود. براي تجديد خاطرات جاي خوبي بود. فرارهاي دزدکي و خنده هاي بي پروا ... من و پولاد ... و اون زمان فقط همين بود. با قدم هاي سنگين به سمت ميز گوشه ي کافي شاپ رفتم: ببخشيد!

مرد جوان با صداي من سر بلند کرد: بله خانوم؟

صدايش گرم و دلنشين و چهره اش در عين غريبگي آشنا بود. فوري يادم اومد «هدايت» مسئول جديد فرهنگسرا!

زن جوان با ديدن سکوت طولاني من از سر کنجکاوي سرش رو بلند کرد و به من خيره شد. بالاخره درخواست شتابزده ام رو مزه مزه کردم: مي شه من اينجا بشينم؟!

هدايت ابرويي بالا انداخت و دو به شک نگاهي به دختر جوان انداخت. همين فرصتي بود که اجزاي چهره اش رو تحليل کنم. صورت کشيده اي داشت، ابروهاي پر پشت و پيوندي، بيني که خوش فرم نبود ... نه اصلا خوش فرم نبود. کم کم به اين نتيجه مي رسيدم که او زيبا نبود، و نه تنها زيبا نبود، حتي چهره ي قابل قبولي هم نداشت. انگار اجزاي صورتش رو از صورت هاي مختلف برداشته بودند و بهم پيوند زده بودند. يا مثل اين لگوهاي بازي روي هم سوار کرده بودند.

- بله بفرماييد.

و به صندلي خالي اشاره کرد. بلافاصله متوجه ي منظورش شدم و دل به دريا زدم: نه، من تنها اينجا بشينم.

لبخند عميقي روي لب هاي هدايت نشست. انگار به حماقت خودش مي خنديد: بله البته! بلند شو صحرا ما بريم.

روي صندلي که چند لحظه قبل صحرا روش نشسته بود، نشستم و زير لب گفتم: ممنون. راستش من ... من بايد اينجا بشينم.

- بله خانوم، مشکلي نيست. اينجا چند تا ميز ديگه هم هست.

و دو نفري به سمت ميز ديگه اي رفتند.

کافه چي، مردي در آستانه ي هفتاد سالگي، کنجکاوانه به طرفم اومد.

- سلام خانوم شکيبا!

- خوبين آقاي زندگاني؟

- به مرحمت شما.

به صندلي اشاره کرد: مي شه بشينم؟

اون دو تا رو رد کرده بودم که تنها بشينم حالا زندگاني موي دماغم شده بود! مستاصل قبول کردم: بله بفرماييد.

روي صندلي جا خوش کرد و ادامه داد: آقاي شکيبا خوب هستن؟!

پولاد ... پولاد خوب بود؟ منتهي اين بار بدون ... اين بار جايي ديگه ... شايد بهشت، شايد برزخ، شايد هر جاي ديگه اي که تو تصورم نمي گنجيد، و بالاخره لب باز کردم: متاسفانه چند ماه پيش فوت کردن.

بغض تقريبا خفه ام کرد. چقدر سخت بود، فوت کردن!

زندگاني متعجب تر از من داد زد: فوت شدن؟! شوخي مي کنيد؟

کافه اون قدر خلوت بود که صدايش بلافاصله طنين انداخت و هدايت و دختر همراهش به طرف ما چرخيدند.

سرم رو تکون دادم: اصلا شوخي بردار نيست.

دستپاچه شد: نه! يعني منظورم ... اين بود که چه کاري از من ساخته است؟

صادقانه و بدون ذره اي اتلاف وقت گفتم: سکوت!

پيرمرد بنده خدا شوکه شد: بله، البته! چي ميل مي کنيد؟

***

- چي ميل مي کنيد؟

تک تک کلماتش حرصي بود. شايد شونزده هفده سال بيشتر نداشت. آقاي زندگاني تازه استخدامش کرده بود تا عصاي دستش باشه. خيلي روي من زوم شده بود و از روي فک منقبض شده و چشم هاي عصبي پولاد اين طور بر مي اومد که نگاه هاي پسر از چشم او هم مخفي نمونده بود. بالاخره پولاد طاقت نياورد: کوفت!

پسرک کم نياورد: اين يه فقره رو نداريم، شايد جاي ديگه پيدا کنيد!

و بعد رو به من چرخيد. از وقاحتش متعجب شده بودم: شما چي خانوم؟

مثل مات ها در سکوت براندازش مي کردم که دستش رو جلو آورد و کاغذي رو جلوي چشم هاي پولاد کف دستم گذاشت. هنوز فرصت پس دادن کاغذ رو پيدا نکرده بودم که از جلوي چشمم محو شد و در حالي که از درد به خودش مي ناليد و مرتب به جد و آباد پولاد فحش شليک مي کرد، روي زمين کنار پام افتاد و من ... من خوشحال بودم. اولين بار بود که کسي در مورد من غيرتي شده بود! به خاطر از دست دادن من ترسيده بود! اين اولين بار بود که حس کردم پولاد تکيه گاه محکمي مي شود. شايد همون لحظه تصميم گرفتم! پسر بيچاره زير مشت هاي پولاد ناله مي کرد و پولاد فقط مي زد و من محو و خوشحال بودم.

پولاد توي لباس دامادي برازنده بود. به سختي افکارم رو مهار کردم: پولاد بسه، بسه! ولش کن!

***

- ولش کن!

زندگاني پرسيد: چي خانوم؟

- راستي آقاي زندگاني اون پسر رو يادتونه؟

- همون که حسابي از آقا پولاد کتک خورد؟

- بله.

- اخراجش کردم، دستش کج بود.

بالاخره سفارش دادم: يک کيک و ...

زندگاني بقيه اش رو از بر بود: يک قهوه، يه زير سيگاري و يه بسته سيگار.

فوري گفتم: دو تا کيک، دو تا قهوه، دو تا زير سيگاري ... بدون سيگار!

***

به دو ليوان قهوه ي دست نخورده ي رو به روم خيره شدم؛ ميلي به قهوه نداشتم. فقط با قاشق چرخش سرسام آوري درون ليوان به وجود مي آوردم. بالاخره از اين کار بچگانه دست کشيدم. اي کاش پولاد بود، همين جا کنار من! دست حمايتگرش رو دور کمرم حلقه مي کرد و چي مي گفت؟ حافظه ام ياري نمي داد!

ممکن بود روزي پولاد رو از ياد ببرم؟

درد خفيفي توي کمرم پيچيد. سرم رو به صندلي تکيه دادم و چشم هام رو بستم.

***

- خانوم شکيبا؟ خانوم شکيبا! خانوم شکيبا!

از جا پريدم. صدايش توي سرم پژواک مي شد و عذابم مي داد.

- هان؟!

زندگاني دستش رو روي قلبش گذاشت: خانوم من تا اون دنيا رفتم و برگشتم.

خيلي دلم مي خواست بپرسم پولاد را ديده يا نه؟! سرم رو تکون دادم تا از شر اين افکار مزاحم خلاص شوم.

- ببخشيد، خسته بودم. اينجا هم آروم و امن!

لبخندي زد و از روي صندلي بلند شد: بفرمايين خانوم. بلند شو دخترم. مي خواين زنگ بزنم کسي بياد دنبالتون؟

- نه ممنون، خودم مي رم.

- حداقل بذار از آژانس برات ماشين بگيرم!

- نه ممنون آقاي زندگاني!

از جا بلند شدم و به سمت در رفتم. لحظه ي آخر نگاهم روي ساعت چرخيد، نزديک ده بود!

***

- تا کي مي خواي به اين کارا ادامه بدي؟

گازي به سيب توي دستم زدم: مامان من بچه نيستم. خواهش مي کنم.

- چرا بچه اي! رفتارت هنوز مثل يه بچه است.

پشت ميز نشست و دستاش رو روي دستم گذاشت: عزيزم، دخترم، التماست مي کنم. مي دوني ديشب ساعت چند اومدي خونه؟

مي دونستم. وقتي به خونه رسيده بودم نزديک يازده بود، اما خودم رو به کوچه ي علي چپ زدم: کي؟

- ترنم، ترنم جانم، آخه دخترم، خانوم ... من چي بهت بگم؟

- دست از سرم بردار، همين! شايد من بخوام شب تا صبح توي خيابونا ول بچرخم.

انگشت اشاره ام رو به سمتش گرفتم: در اين صورت بهت ربطي نداره.

ادامه دادم: شايد اصلا بخوام برم بميرم!

بغض گلوم رو گرفت: در اين صورت هم بهت هيچ ربطي نداره.

از آشپزخونه بيرون رفتم. ترنج جلوي تلويزيون نشسته بود و با کنترل بازي مي کرد.

- راهم رو کج کردم و به سمت اتاق رفتم که صداش بلند شد: راستي نهال زنگ زد؛ گفت حتما بهش زنگ بزني.

سري تکون دادم، اما هنوز در رو نبسته بودم که دوباره گفت: ترنم، يادت نره ها!

روي تخت دراز کشيدم و چشمام رو بستم تا طرف خالي ديگه رو نبينم و نبودن پولاد رو بيشتر از اين حس نکنم. اي کاش من هم مثل ماهي هاي طلايي هر چند دقيقه يک بار ريفرش مي شدم و خاطراتم پاک مي شد. همه چيز از ذهنم پر مي کشيد؛ اي کاش!

لاي چشمام رو باز کردم و با نگراني به طرف ديگه ي تخت خيره شدم. فوري چشمامو بستم، آزارم مي داد، نبودش آزارم مي داد. بغض کردم؛ يک مرتبه پلک زدم و بالاخره اشک سمجي روي گونه ام سرازير شد.

- چه کار کنم پولاد؟ مي گي چه کار کنم؟ چرا رفتي و زندگيم رو بهم ريختي؟

هق هق خفيفي از گلوم خارج شد.

تصميم کودکانه اي براي لحظه اي ذهنم رو پر کرد. از جا بلند شدم و به سمت کمد لباس ها رفتم. از پشت لباس هاي تلنبار شده و رخت هاي چرکي که فيروزه هنوز فرصت شستنشون رو پيدا نکرده بود، جعبه ي قرمز بزرگي پيدا کردم.

***

با اخم از پنجره ي ماشين به خيابون زل زده بودم.

- ترنم گفتم که سرم شلوغ بود.

- مي تونستي به خبر بهم بدي.

- آره، اما راستش شرايطش جور نشد. به تلفن دسترسي نداشتم!

- رفته بودي توي کوره دهات درس بدي؟

- نه، ولي شاگرد خصوصي داشتم. مي دوني که نمي شد حرف بزنم.

-تو چي؟ تو مي دوني من چند ساعت توي اون رستوران معطلت شدم؟

- آره متاسفم، واقعا متاسفم! اصلا آقا من تسليم؛ امروز حرف حرف شماست.

- يعني هر چي من بگم؟

- اوهوم.

و گوشه ي خيابون متوقف شد و به طرفم چرخيد.

- يه سوال مي پرسم و مي خوام راستشو بگي.

- خب؟!

- اون جعبه ي کادو هم مال شاگرد خصوصيته؟

و به جعبه ي کادوي قرمز بزرگ اشاره کردم.

نگاهي به صندلي عقب انداخت؛ دستي به پيشونيش کشيد و زمزمه کرد: خير سرم بهش ... صندوق عقب!

- هان؟! مگه قرار نبود راستش رو بگي؟

- چرا فقط يه دقيقه صبر کن.

و جعبه رو با هزار بدبختي از صندلي عقب برداشت.

- بيا بگيرش.

جعبه رو از دستش گرفتم و به پاپيون روش نگاهي انداختم. بدجنسيم گل کرد: راستش اگه مال شاگردته اصلا نمي خوام بهش دست بزنم.

لب هاش رو روي هم فشرد: بازش کن!

***

جعبه ي قرمز رنگ رو باز کردم. به جونور بزرگي که توش بود، خيره شدم. انگار با ديدن اون موجود عجيب الخلقه خاطراتم دوباره فرصت عرض اندام پيدا کردن و صداي خنده ي خودم توي گوشم پيچيد: اين چيه خريدي؟

- زشته؟!

- نه، يعني نمي دونم! فقط مي خوام بدونم چيه!

نگاهي بهش انداخت؛ به وضوح تعجب کرد: اين چيه؟

- مگه تو نخريديش؟

- راستش ...

دستي به چونه اش کشيد: من که اصلا توي اين چيزا سليقه ندارم ...

نگاهي به من انداخت و ادامه داد: گفتم يکي از دوستام يه چيزي بخره ...

لبخند زدم، واقعا نمي تونستم ماهيت جونور قهوه اي و کرم رو تشخيص بدم؛ اما چهره ي دلنشيني داشت. پولاد قيافه ي مظلوم و نادمي به خودش گرفت.

- هر چي هست يه عروسک جهش يافته است!

خنديد: آره.

نگاهي به دست عروسک انداختم و نفسم بند اومده بود.

***

انگشترم رو به سختي از دستم در آوردم و توي دست خرس- خرگوش کوچولوم فرو کردم. عروسک رو روي تخت گذاشتم و کنارش دراز کشيدم. خوب بود، از هيچي بهتر بود!

ترنج کنارم نشست و با ديدن عروسک لبخند زد. چشم هاي سنگينم رو باز کردم.

- هوم؟ چي کار داري؟

- به نهال زنگ زدي؟

- نه هنوز.

غلتي زدم. ترنج عروسک رو برداشته بود و بهش لبخند مي زد.

- اين چيه؟

- عروسکم.

- عروسک داري؟

- آره، بدش به من.

عروسک رو از دستش گرفتم. لب پايينش رو به حالت نمايشي جلو آورد: بچه که بودم هم همين کار رو مي کردي. هميشه عروسکات رو از دستم درمي آوردي.

- مشکل خودت بود که هيچ کدومشون رو درست و حسابي نگه نمي داشتي، بعد ميومدي سراغ مال من.

طعنه زد: چقدر دستش برق مي زنه!

- شيش سال پيش عروسي کرد. منتهي دلش واسه من تنگ شد، زنش رو ول کرده و اومده سراغ من.

- جدي؟!

خنديدم: آره.

تقه اي به در خورد و باعث شد سر بلند کنم؛ ترنج گفت: بهت گفتم اگه بهش زنگ نزني پا مي شه مياد!

صداش ملايم تر شد: يه ذره هيجان زده است!

- چرا؟

اما صداي سلام نهال جواب آروم ترنج رو کاملا محو کرد.

- سلام بر دوست عزيزم! حال شما؟ ديگه سراغي از ما نمي گيريد!

کيفش رو روي ميز دم در گذاشت و خودش رو به داخل دعوت کرد.

- تعارف نکن!

- نترس، اصلا! من با کسي تعارف ندارم.

- مشخصه.

روي تخت کنارم نشست: پاشو ببينم؛ مثل اين مريض ها افتادي کنج خونه.

چهار زانو نشستم: چه خبرا؟

- هيچي.

عروسک رو از دست ترنج گرفت: اين ديگه چه هيولاييه؟

عصباني شدم: بده به من! چرا هر کي مياد گير مي ده به اين بدبخت کچل؟

- ببخشيد نمي دونستم شما روش تعصب داري!

زير لب گفتم: کادوي آقامونه! اينم روش بوده.

به انگشترم اشاره کردم. بغضم اين بار، مثل نهال، بي دعوت اومد و باريد. بدون اجازه ي من و يا حتي يک ياالله خشک و خالي!

ترنج: من دارم مي رم يه چيزي بيارم بخوريم.

دماغم رو پر سر و صدا بالا کشيدم. نهال که چشم هاش خيس شده بود، فوري اعتراض کرد: حالم رو بهم زدي!

عروسک رو کنج آغوشم جا سازي کردم: خب چه خبر؟ خوش مي گذره؟

- اينو برات آوردم؛ منتظرتون هستيم.

به کارت عروسيش نگاه کردم؛ کارت عروسي!

***

- خب اين مال کيه؟

روي کاناپه پهلو به پهلو شد: بنويس آقاي جلالي و بانو!

مطيعانه روي کارت نوشتم، آقاي جلالي و بانو.

- خب اينم مال خانوم و آقاي جلالي؛ اينو واسه کي بنويسم؟

پولاد فوري از جا پريد: آقاي جلالي و کي؟

- بانو نوشتم ديگه! خسيس نباش پولاد! دست زنش رو بگيره برداره بياره که چيزي از ما کم نمي شه؛ مهمون کم داريم!

مردد سر تکون داد: آخه مي ترسم مهمونا بترسن!

لب پايينم رو گاز گرفتم: خيلي بي ريخته؟! عيب نداره مي خواي بنويسم با بانوي آرايش کرده؟

لبخندي زد: نه بنده خدا الان ديگه حسابي پوسيده شده.

- مگه اين دوست تو نيست؟ خودش چند صد سالشه؟

- زنش پارسال فوت کرد.

شوکه شدم: خلي پولاد؟! بنده خدا.

پولاد قهقهه زد: بي خيال، شايد بره زن بگيره!

خنديدم: ولي همچين گفتي که من فکر کردم خيلي زشته!

- زنده بود هم چندان خوشگل نبود.

***

کارت رو برگردوندم: خانوم شکيبا به همراه همسر گرامي ...

همسر گرامي! همسر گرامي بنده خداي من!

***

کلافه گفتم: چي کارش کنم پولاد؟

- خب همين رو مي دم بعد مي گم اشتباه شده.

- مي خواي نمک بپاشي رو زخمش؟ اين يکي رو دوباره مي نويسم.

- فقط بنويسم آقاي جلالي؟

- خب آره ديگه!

***

نهال با مکث من نگاهي به کارت انداخت: اي واي! آرش نوشته اينا رو. اين اون کارته است؟ بهش گفتما ...

با خودش زمزمه مي کرد و منم تو حال و هواي خودم بودم. خانوم شکيبا به همراه همسر گرامي! همسر گرامي من ... همسر گرامي من به سرنوشت بانوي گرامي آقاي جلالي دچار شده بود! چه شوخي بي مزه اي! نه چه شوخي تلخي!

نهال فوري کارت رو از دستم کشيد: نه، يعني من به اين آرش چي بگم؟ دفتر تلفن رو گذاشته بود جلوش از روش کارت مي نوشت.

به شوخي گفتم: شما توي دفتر تلفنتون اسم منو خانوم شکيبا و همسر گرامي نوشتين؟

دستي به موهاش کشيد: معذرت مي خوام.

- کار بدي نکردي که اين قدر عذرخواهي مي کني.

لبخند زد و کارت رو دور از چشم من توي کيفش انداخت: حالا اينا رو بي خيال، مي خواستم در مورد يه کاري باهات صحبت کنم.

- چه کاري؟ مگه نمي خواستي بذاري بعد از عروسي؟

- راستش، واسه خودم که نمي خوام ...

- پس واسه کي؟

- تو!

فوري از جام بلند شدم: لازم نيست.

دنبالم از جا بلند شد و شونه هام رو گرفت: واسه چي آخه؟ تا کي مي خواي بموني اينجا؟

- نمي خوام آهنگ بزنم، مي دوني ديگه دلم نمي خواد پشت پيانو بشينم. من با اين کارها پولاد رو از خودم روندم.

- چرا اين قدر خودت رو سرزنش مي کني؟

- چون همش تقصير من بود نهال! همش تقصير من بود.

محکم روي سينه ام کوبيدم.

دستم رو مهار کرد: بس کن! تمومش کن ترنم! پولاد مرده، تو که نمردي!

- نه، ولي مي خوام يه زندگي تازه رو شروع کنم، يه کار تازه!

- اما اين زندگي توئه! يادت رفته ترنم؟!

و ورقه هاي نت رو به طرفم گرفت: اينو يادته؟

به ورقه نگاه کردم. آهنگي بود که به بهزاد داده بوديم، کار مشترک من و نهال.

- زندگي تو اينه ترنم. همون طور که پولاد شوهرت بود، اينم کارته و بايد ادامش بدي. ترنم شکيبا، موسيقيدان و هزار تا اسم و لقب ديگه! يادت رفته؟!

روي صندلي ننويي نشستم: بهت زنگ مي زنم نهال. بهت زنگ مي زنم، باشه؟

- خيلي خب، پس من مي رم. خداحافظ.

گونه ام رو بوسيد و از اتاق خارج شد.

نگاهي به نت هاي روي ميز انداختم. خيلي دلم براي لمس شاسي ها و همراه شدن با ريتم موسيقي تنگ شده بود، اما قبول اون کار به معني برگشتن دوباره به روزهاي گذشته بود. عروسکم رو برداشتم و بهش خيره شدم: خب، تو چي فکر مي کني؟

سکوت کرد!

- ببينم نمي خواي جوابم رو بدي؟

حرفي نزد! من هم سکوت کردم و به نت ها خيره شدم.

بارها و بارها از خودم پرسيدم، پولاد چه فکري مي کنه؟!

***

مامان ذوق زده به طرفم اومد: خيلي خوبه ترنم! اصلا من خودم به نهال زنگ مي زنم.

و من براي هزارمين بار به خاطر حماقتم حرص خوردم. مسلما مامان بدترين کسي بود که مي تونستم در زمينه ي از سر گرفتن کارم باهاش مشورت کنم و قبل از اينکه به خودم بيام، به نهال زنگ زد.

تمام حواسم معطوف صداي مامان بود.

- نه نهال جان، نه خودش گفته من زنگ بزنم.

- ...

- باشه عزيزم، شما آدرس اونجا رو به من بديد.

- ...

مکث مامان کمي طولاني شد و بالاخره گفت: يادداشت کردم نهال جان.

- ...

- نه حالش خوبه، طوريش نيست.

مامان خداحافظي کرد و گوشي رو گذاشت. کاغذ آدرس رو توي هوا تکون داد: خب، اينم کار جديدت.

پوفي کشيدم : تو که به حرفم گوش نمي کني!

شونه اي بالا انداخت: اين به صلاح خودته.

و من از هر چيزي که صلاحم بود، بيزار بودم! هميشه «صلاحم» با آرزوها و خواسته هام کيلومترها فاصله داشت.

***

نهال با نوک کفشش روي زمين ضرب گرفته بود و چند دقيقه يک بار به ساعتش نگاه مي کرد.

- بسه نهال! حالا نمي خوايم بمب منفجر کنيم که تو اين قدر نگراني.

- بابا گفته بودن ساعت يازده، الان چنده؟

و ساعت نقره ايش رو به طرفم گرفت: يازده و نيم!

- خب ديگه بعد بگو نگران نباش!

- ديوونه ام کردي دختر! يه دقيقه دندون روي جيگر بذار الان ميان ديگه.

توي سالن ورودي موسسه ي مد نظر نهال، نشسته بوديم. چند کوچه با محل کار سابقم فاصله داشت و هنوز هم حس مي کردم يه جاي کار مي لنگه، اما نمي دونستم کجا و چطور!

نهال نفس عميقي کشيد: اومدن.

رد نگاهش رو دنبال کردم و با ديدن دختري که به سمتم ميومد، روي صندلي نيم خيز شدم.

- سلام.

صداي دختر جوان بلند شد و در سکوت به صورتش زل زدم. بالاخره با نيشگون نهال به خودم اومدم: سلام.

نهال توضيح داد: ايشون همون دوست منه که در موردش باهات صحبت کرده بودم.

همين طور که نهال پشت هم حرف مي زد، با نگاهم روي صورت دختر متمرکز شدم؛ چقدر آشنا بود خدايا! خيلي خيلي آشنا. طاقت نياوردم و ميون حرف هاي نهال پرسيدم: من شما رو جايي ديدم؟

از حرف هاي نهال دستگيرم شده بود که دختر جوان که اسمش ليلاست، لبخندي زد و گفت: البته، اون روز توي فرهنگسرا، من در رو زدم به دستتون ... راستي ديگه درد نمي کنه؟

به طرف نهال برگشتم. لب پايينش رو مي جويد و مردد به من نگاه مي کرد: مي خواستم بهت بگم که اينجا هم متعلق به فرهنگسراست.؛ منتهي ايشون زود اومدن ... اينکه نشد بگم ...

***

- آبروم رو بردي ترنم!

- گفتم هر جايي غير از اونجا!

- خب کار تو فقط به اين جا مي خوره. فکر کردي چقدر از اين مجموعه ها توي تهران هست؟

سکوت کردم. راست مي گفت؛ حالا که همه چي تموم و فرهنگسرا هم واگذار شده بود. مثل من زندگي تازه اي رو شروع کرده بود!

مثل من؟ من که همش توي گذشته در جا مي زدم!

- ترنم باور کن کار خوب و بي دردسره.

عقب نشيني کردم: خيلي خب.

- آفرين! به ليلا زنگ مي زنم و مي گم برنامه هات رو جور کنه.

- مگه مي دونه من دنبال چه کاريم؟

- آره مي دونه، کارشون درسته.

- تو چي؟

- نه! فعلا نه!

- پس با مامان نقشه کشيده بودي؟

- حالا کار کني چي مي شه؟ مي خواي با چه پولي زندگي کني؟

براي اولين بار به فکر منبع در آمد افتادم و فوري افکارم رو پس زدم. مغزم در شرف انفجار بود و حوصله ي هيچ فکر و خيال تازه اي رو نداشتم.

با استرس از خواب بلند شدم. احساس عجيبي توي قلبم ولوله کرده بود. چند تا نفس عميق کشيدم و به ساعت روي ميز نگاه کردم؛ چند ثانيه اي طول کشيد تا عددهاي روي ساعت رو بخونم؛ نزديک پنج بود. هوا هنوز هم تاريک بود. غلتي زدم و سعي کردم اين ساعات باقي مونده تا صبح رو بخوابم؛ اما خواب از سرم پريده بود و استرسي که نمي دونم به خاطر چي بود توي قلبم لونه کرده بود. 

اي کاش پولاد بود، بود تا بيدارش مي کردم و توي آغوشش مي خزيدم. قبل از اينکه اشکم سرازير شود فوري ذهنم رو روي تقويم متمرکز کردم؛ پنجم اسفند ماه. ياد تماس نهال افتادم، اون قدر خسته بودم که خودم جواب نداده بودم و مامان به جام باهاش حرف زده بود. روي تخت کاغذي به چشم مي خورد که کاملا زير بدنم مچاله شده بود. ناخودآگاه دهنم رو کج کردم: مصاحبه!

دلم مي خواست بدونم چه کسي مي خواد با من مصاحبه کند و البته در چه زمينه اي. شونه اي بالا انداختم، خيلي مهم نبود.

روي تخت نشستم و از اونجايي که ديگه خوابم نمي برد؛ به سمت پنجره رفتم و از پشت پرده ي توري به بيرون خيره شدم. شهر زير نور خورشيد کم کم روشن مي شد و جون مي گرفت. به پنجره تکيه زدم و به شعله هاي آتشين خورشيد خيره شدم. يک صبح نو، يک طلوع تازه؛ شايد!

پشت ميز کار قديمي خودم و مقابل زني نشسته بودم که بيش از حد رنگ پريده و رنجور به نظر ميومد. بعد از چند نگاه سطحي به رزومه و ورقه هاي مشخصات من که به لطف نهال تکميل بود؛ سرشو بلند کرد: خب خانوم ...

براي ديدن نام خانوادگيم مجدد سر خم کرد که پيش دستي کردم: شکيبا!

- بله خانوم شکيبا ... هدفتون از اين تقاضاي کار چيه؟

هدفم چي بود؟ حقيقتا توي اين استخدام اجباري من نقشي نداشتم. اما چرا؛ شايد من هم براي خودم دلايلي داشتم. مي خواستم از خاطراتم فرار کنم، از چيزهايي که آزارم مي دادن. مي خواستم دوباره با مشغله ي کاري قبليم، پولاد رو از ذهنم محو کنم. اما نمي شد؛ پولاد با همون عظمت هميشگي در خاطراتم، ذهنم و لحظاتم جا خوش کرده بود. بالاخره زبون باز کردم: مي خوام سرگرم بشم.

اين بهترين و قانع کننده ترين تعبير از دلايل بي سر و تهم بود.

ابروهاي کماني اش رو بالا فرستاد: فقط؟

- بايد دليل ديگه اي داشته باشم؟!

- راستش ... خب ...

دسته اي از موهاي آشفته اش رو درون روسري کرد: نمي دونم، شايد يه دليل ...

- دهن پر کن تر؟

لبخندي زد: دقيقا!

صدايش را ملايم تر کرد: يه چيزي که من اينجا بنويسم، اينا ازم ايراد نگيرن!

از صاف و صادق بودنش خوشم اومده بود. با لبخندي که ناخوداگاه روي لبانم نشسته بود اين بار من پرسيدم: خب مي تونم بدونم دليل شما چيه؟

خودکارش را روي لپش گذاشت و چند بار فرو برد: دلايل شخصي.

از سرد شدن صدا و نگاهش اين طور استنباط کردم که مايل به ادامه دادن نيست. هر چند دلايل شخصي هم نمي تونستند دلايل قانع کننده اي باشن. 

- به هر حال مي تونيد بنويسيد، خدمت به جامعه، علاقه ي وافر به نواختن، علاقه به اجراي سنتي گروه جديد فرهنگسرا!

سري تکون داد و عاقبت روي ورقه هاي زير دستش چيزي نوشت. از اونجايي که کاملا روي ورقه ها دقيق شده بودم بلند خوند: علاقه به رشته ي موسيقي، نواختن و کارهاي تلفيقي کلاسيک و مدرن.

و من به اين نتيجه رسيدم که اين دختر بيست - بيست و دو ساله قطعا ادبياتي قوي داشت. 

- به هر حال من اين فرمو تحويل مدير مي دم و ايشون در مورد شما تصميم مي گيرن. با همين شماره باهاتون تماس مي گيريم.

- واقعا اين قدر ريز بيني لازمه؟

از پشت ميز بلند شد: حقيقتا من خيلي در جريان نيستم. مي تونيد با خودشون صحبت کنيد!

هنوز حرفش کاملا تموم نشده بود که در باز شد و کسي به ضرب وارد اتاق شد. احتمالا کادر جديد فرهنگسرا همه به اين نحوه ي در باز کردن علاقه ي زيادي داشتند.

- صحرا، صحرا بيا اين قرارداد جديد رو ببين. 

مرد جوان، مدير فرهنگسرا، متوقف شد و با ديدن من حرف توي دهنش ماسيد. صحرا که لبخند بي جوني مي زد رو به من گفت: خودشون تشريف آوردن. بفرماييد آقاي هدايت.

- ببخشيد خانوم من نمي دونستم شما اينجا هستين.

- خواهش مي کنم بفرماييد.

و با خداحافظي زير لبي از صحرا، دختر رنگ پريده اما خنده رو، از اتاق بيرون رفتم.

پشت چراغ قرمز متوقف شدم. 

قول داده بودم آبا رو ببينم. شب قبل زنگ زده بود و گفته بود بعد از کار يه سر بهش بزنم. از بعد از اون روز کذايي روابطمون بهتر شده بود. هر چند مهربوني هاي فعليش بدخلقي هاي گذشته اش رو جبران نمي کرد. من هنوز هم همون زن هفت خطي بودم که پسرش رو ازش گرفته بود. مقابل خونه ي آبا ايستادم و چند بار زنگ قديمي رو فشار دادم. صداي پينار بلند شد: الان ميام!

بعد از چند لحظه در باز شد و پينار مقابل در ظاهر شد، به وضوح رنگش پريد.

- اينجا چي کار مي کني زن داداش؟

اين به جاي سلام و تعارفش بود؟ به هر حال لبخندي زدم و گفتم: سلام پينار خانوم! اومدم آبا رو ببينم، ديشب بهم زنگ زد گفت امروز بعد از کارم بيام پيشش.

پينار کمي جلوي در جا به جا شد و زمزمه کرد: الان شرايط خوب نيست. مي ري بعدا بياي؟

- چطور؟

- پروانه با شوهرش دعواش شده. اومده، داره گريه مي کنه.

دستپاچگي پينار برام مثل يک زنگ خطر بود. هفته ي پيش آبا گفته بود که پروانه اين هفته شماله! پس چطور اينجا بود و از دست شوهرش به مادرش مي ناليد؟

در حالي که لرزه ي بدي بر اندامم نشسته بود پرسيدم: اتفاقي افتاده؟ چيزي شده پينار؟

- ام ... نه!

- خب پس چرا اين جوري ايستادي دم در؟ مي ذاري بيام تو؟

پينار کنار کشيد و زير لب گفت: ببخشيد. 

مصرانه پرسيدم: آبا طوريش شده؟ چي شده؟ مگه قرار نبود پروانه اين هفته شمال باشه؟

پينار زمزمه کرد: ببخشيد ترنم جون؛ به خدا من بهشون گفتم ...

پينار به گريه افتاد. قادر به کنترل پلکم نبودم؛ مرتب مي پريد و اعصابم رو خرد مي کرد: چي شده پينار؟ چي رو گفتي؟

پينار هق هق کرد اما جواب نداد. بالاخره صداي آبا از آيفون بلند شد: کي بود پينار؟

با دست و پاهاي سست و حالي مشابه اون روزي که خبر مرگ پولاد رو شنيده بودم گفتم: منم آبا! نمي دونم پينار چش شده!

آبا لحظه اي مکث کرد و بعد گفت: بيا داخل. به اون دختر کاري نداشته باش. 

چند قدمي به جلو برداشتم که پينار شونه هام رو گرفت و مانعم شد: نه ترنم! به خدا نمي ذارم بري داخل! به امام رضا نمي ذارم. 

مات و مبهوت پرسيدم: آخه چرا؟ کسي داخل هست؟

نفس هاي منقطع و بلند پينار توي حياط مي پيچيد: برو ترنم، براي خودت بهتره که بري.

مطمئن شده بودم اتفاقي افتاده که من ازش بي خبرم و نبايد هم خبردار بشم. هزار فکر و خيال توي سرم مي چرخيد! نمي دونستم به کدوم يکي اجازه ي مانور دادن بدم. از طرفي هم پينار مرتب با اشک هاش نگران ترم مي کرد.

اون قدر همون طور بلاتکليف وسط حياط ايستادم که صداي آبا بلند شد: بيا ترنم جان! بيا مادر!

دست هاي پينار رو از خودم جدا کردم و به سمت اتاق اصلي رفتم. آبا همون جا ايستاده بود و با چشم و ابرو براي پينار خط و نشون مي کشيد. کفش هام رو از پام در آوردم و وارد خونه شدم. زن جواني روي مبل نشسته بود، جوان بود، حدودا بيست - بيست و دو ساله. لبخندي زدم و سلام کردم، سلام کرد. چهره ي معصومي داشت. بعد از ديدن من سر به زير انداخت و به گل هاي بزرگ رو فرشي آبا خيره شد. با طرز رفتارش منو هم معذب مي کرد. بالاخره روي يکي از مبل ها نشستم و مشغول برانداز کردن دختر شدم. چادر مشکيش روي شونه هاش افتاده بود. لباس خيلي گشاد و محفوظي به تن داشت. از اون دسته هايي که من فقط تن مادربزرگ خدا بيامرزم ديده بودم. بالاخره سکوت رو شکستم: از فاميل هاي آبا هستين؟ من قبلا افتخار آشنايي با شما رو نداشتم. 

سر بلند کرد. رنگ به چهره نداشت.

- بله، من کم سعادت بودم که تا الان شما رو نديدم. قسمت نبود.

سر تکون دادم. گويا قصد معرفي کردن خودش رو نداشت، من هم اصرار نکردم. احساسي به من مي گفت چيزي اين بين درست نيست. چه چيزي و چرايش رو نمي دونستم. آبا بالاخره وارد اتاق شد و به پينار که مطيعانه پشت سرش ميومد گفت: برو دو تا ليوان چايي بريز بيار دختر! فقط آبغوره گرفتن بلده. 

و با خنده اي روي لبش، مقابل من نشست. 

- خب ترنم جان، مامان گفتن رفته بودي فرهنگسرا. 

- بله مصاحبه داشتم.

- قبول شدي؟

- تا چي پيش بياد. 

پينار لرزون از آشپزخونه خارج شد و همون طور که قدم هاي لاک پشتي برمي داشت سيني رو جلوي من گرفت، يه ليوان برداشتم و به دست هايش خيره شدم. از فرط لرزيدن نمي تونست سيني رو درست توي دستاش نگه داره. 

آبا کلاف سخن رو در دست گرفت: خب ترنم جان ايشون گلناز از فاميلاي من هستن. 

به دختر جوان نگاه گذرايي انداختم و لبخند زدم؛ اما او هنوز به گل هاي فرش خيره بود. 

آبا ادامه داد: اين که خواستم شما دو تا همديگه رو ببيند دليل داشته. علتشم اين بوده که دختر خوبمونم مثل شما بيوه شده!

حس کردم دلم مي خواد پا به فرار بگذارم. انتظار هر چيزي رو داشتم غير از جلسه ي مشاوره!

گلناز بلند شد. انگار به يکباره تصميمش رو گرفته بود: من دارم مي رم آبا خانوم! بيشتر از اين طاقت ندارم. نمي خوام بگيد! اصلا بيشتر ادامه ندين.

اشک روي صورتش راه گرفت: من خامي کردم و الان بايد چوبشم بخورم! 

به طرف من که هنوز چيز زيادي دستگيرم نشده بود چرخيد: به خدا من نمي خواستم اين طوري بشه. غلط کردم! دارم تاوانشم مي دم.

از جا بلند شدم و با صدايي که مي لرزيد پرسيدم: مي شه بدونم اينجا چه خبره؟

آبا که انگار منتظر اين لحظه بود گفت: اين دختر چيز زيادي نمي خواد ترنم! حق خودشو و پسرشو مي خواد!

قلبم ايستاد، حق پسرش رو از من مي خواست؟ مگه من خيريه باز کرده بودم و خودم خبر نداشتم؟

- از من؟

- بله از تو.

گلناز مداخله کرد: تو رو خدا آبا خانوم! به روح پولاد قسمتون مي دم حرف نزنيد. 

پولاد؟! اون کي بود که به روح پولاد قسم مي خورد؟ به روح پولاد من!

عصبي شدم: مي گيد جريان چيه يا نه؟

آبا بلند شد و به طرف گلناز رفت: بشين مادر! بشين خودتو هلاک مي کني.

و به طرف من چرخيد: اين زن مي خواد چيزي رو به اين خانواده بده که توي نازا نتونستي توي اين خونه بياري.

قلبم نمي تپيد و مغزم اون چيزي رو که اطرافم در جريان بود پردازش نمي کرد. لب هايم تکون خورد و صدايي که کمترين شباهتي به صداي من نداشت توي اتاق پيچيد: چي؟

آبا، گلناز رو روي صندلي نشونده بود و اشکاشو پاک مي کرد. 

- بچه ترنم! اين زن مادرِ بچه ي پسر منه! مادر نوه ي منه!

***

صداي آبا توي سرم زنگ مي زد.

مادر نوه ي منه! مادر نوه ي منه! مادر نوه ي منه!

آب دهنم رو به سختي قورت دادم. زن ريز نقش هنوز هم اشک مي ريخت و زير زيرکي به من نگاه مي کرد. بالاخره به حرف اومدم تا اين بازي مزخرف رو تموم کنم: کجاست؟

آبا به طرفم چرخيد: بچه توي شکمشه! تو اگه شوهرداري بلد بودي، الان وضعت اين نبود که شوهرت دروغ بگه مي ره ماموريت کاري.

روي زانوهام افتاده بودم و مي لرزيدم: کجاست؟ دوربين مخفي مسخرتون توي کدوم سوراخ سنبه ايه؟

پينار وارد سالن شد؛ دستاشو دور شونه هام حلقه کرد: تو رو خدا ترنم، اين جوري نکن با خودت.

با چشم هايي که ناخودآگاه خيس شده بود رو به پينار گفتم: اينا چي مي گن پينار؟ 

اشکامو پاک کرد، حرفي نزد.

خودمو چند بار تکون دادم و ازش فاصله گرفتم، همان طور که به گلناز نگاه مي کردم گفتم: مي فهمي چي مي گن؟ چيه؟ بوي گوشت خورده به دماغت کشوندتت اينجا که بچت رو بندازي گردن شوهر بيچاره ي من؟ با آبا دست به يکي کردين مال و منال پسرش از حلقوم من پايين نره؟ هيچ کدومشون رو نمي خوام! بياين بگيريد! خونش رو بگيريد، ماشينش رو بگيريد! اما اين قدر کثيف نباشين. اين قدر وقيح نباشين!

فرود دستي رو روي صورتم حس کردم. انگشت هاي آبا روي صورتم کشيده شد. سوزشي که روي صورتم حس مي کردم با اونچه توي قلبم بود اصلا قابل مقايسه نبود، فقط باعث شد اشکام سر باز کنن و روي گونه ي دردناکم فرود بيان. 

مستاصل و بي حال روي زمين دراز کشيدم. ديگه هيچي مهم نبود. وقتي همه ي رفتارهاي پولاد دروغ بود؛ همه ي زندگيم فقط يه دروغ کثيف بود. وقتي هفت سال از زندگيم رو پاي مردي گذاشته بودم که جز يه خائن عوضي نبود؛ همه چيز اهميت خودشو از دست مي داد!

چقدر احمق بودم! چطور فکر کرده بودم پولاد باهاش کنار اومده؟ البته کنار اومده، کنار اومده، اونم به بدترين شکل.

چشمامو بستم، نمي خواستم ببينم، نمي خواستم هجوم اين همه دروغو ببينم. نفسمو حبس کردم. 

اي کاش با همين کار ساده مي مردم.

نه! نبايد مي مردم. مي ترسيدم بميرم و پولاد رو ببينم! اون وقت بود که کنترل خودمو از دست مي دادم! اون موقع بود که براي بار دوم راهي قبرستون مي شد!

بغض کردم و چشمامو بيشتر بهم فشردم. شش هام براي هوا له له مي زدند، اما من همچنان مصرانه نفسم رو نگه داشته بودم.

سبک شدم، از زير بار تمام عذاب وجدانم خلاص شدم. اشکي آرام آرام روي گونه ام نشست. آزاد شدم.

پينار بالاي سرم نشسته بود و به آرومي موهام رو نوازش مي کرد. کمي گيج و منگ بودم و نمي دونستم کجام. چند بار چشم چرخوندم و بالاخره متوجه شدم توي اتاق پولادم. عين برق گرفته ها از جا پريدم: من اينجا چي کار مي کنم؟

صدام گرفته بود. گلومو صاف کردم و سعي کردم از جام بلند شم اما سرم گيج رفت. 

پينار زمزمه کرد: بشين زن داداش، کسي خونه نيست. آبا رفت بيرون.

و من نپرسيدم گلناز چي؟ نپرسيدم زن پولاد چي؟ نپرسيدم مادر نوه ي آبا چي؟

اي کاش مي شد فرار کنم. اي کاش اصلا اينجا نيومده بودم. اي کاش آبا مي ذاشت با همون تصور خوب و خوش زندگي کنم. اما حيف؛ پولاد عوض شده بود. پولاد خائن بود.

- ترنم، به خودت فشار نيار باشه؟

لبام مي لرزيد؛ با صداي نجواگونه اي جواب دادم: مي دوني يعني چي؟ مي دوني اينکه بفهمي ... بفهمي بچه ي يه زن ديگه، نوه ي مادرشوهرته يعني چي؟

مي ترسيدم؛ از لفظ بچه ي پولاد مي ترسيدم. و باز هم داشتم فرار مي کردم، ترنم شکيبا باز هم داشت فرار مي کرد، تمام عمرم درگير يه تعقيب و گريز احمقانه بودم و حالا هم پيچ جديدي توي مسير قد علم کرده بود. 

پينار اشاره کرد بشينم: به خدا هيچ کدوم از ما نمي خواستيم ترنم. نه من، نه پروانه و نه حتي سهيل که اصلا تو اين جور مسايل شرکت نمي کنه. من خودم صد بار به مامان گفتم، اما گوشش بدهکار نبود.

با دست اشاره کردم که نمي خوام بشنوم. بلند شدم که از اين اتاق و اين خونه ي کثيف بيرون برم، اما پينار اصرار داشت ادامه بده. 

- بايد بشنوي ترنم. به خاطر زندگيتم که شده. به خاطر سلامتي خودتم که شده! من نمي گم پولاد رو ببخش! نمي گم فراموشش کن. فقط گوش بده.

بغض کرده بود، شايد بغضي شبيه اون گلوله ي خشم آلودي که توي گلوي من خونه داشت.

- گلناز نسبت فاميلي دوري با ما داشت، مامان چند بار دعوتش کرد و به بهونه هاي مختلف دوتاشون رو با هم رو به رو کرد. اون موقع هنوز تو وارد زندگي پولاد نشده بودي. يعني شده بودي و ما بي خبر بوديم. مامان واسه پسرش خواباي رنگارنگ مي ديد. عروسي سنتي، ازدواج سنتي، بچه دار شدن و الي آخر. اما پولاد اصلا حواسش به گلناز نبود. مامان آخرين حربه شو به کار برد و يه هفته گلناز رو براي درس و دانشگاه آورد اينجا، خيلي واضح داشت دست دوتاشون رو توي دست هم مي ذاشت که پولاد شب اومد سراغ منو گفت يه دختري چشمشو گرفته!

اشکي از گوشه ي چشم چپش راه گرفت: بهم گفت پيانيست قابليه و توي فرهنگسرا همديگه رو ديدن و عاشق هم شدن! من مسخرش مي کردم که مگه مي شه يه شبه عاشق شد! اما پولاد گفت يه ساله با تو رفت و آمد داره و به خاطر آبا و وضعيت خانوادگي دختره تا الان جرات نکرده حرفي بزنه. 

- مي دونم پينار ديگه نمي خوام بشنوم!

- نمي خواي بدوني چه خبر شد؟ چرا يه دفعه اين طوري ... اين طوري شد؟

سکوت کردم. واقعا مي خواستم بدونم؟ مي خواستم بدونم چرا به اينجا رسيده بودم؟

پينار منتظر نشد: من تشويقش کردم حرف تو رو به ميون بياره. بالاخره همه چي رو به راه شد و پولاد سر و سامون گرفت. اما مي دونستم گلناز از اين وصلت راضي نيست! اصلا گلناز به درک؛ آبا راضي نبود.

بي حال روي مبل افتاده بودم؛ ناي حرکت و حرف زدن نداشتم. مرتب تصوير پولاد توي سرم چرخ مي خورد. تصوير اون زن و کودکي که داشت.

- چند وقت بود پولاد از زندگيش ناراضي شده بود. ميومد اينجا با من حرف مي زد؛ مي گفت تو بهش توجه نمي کني. ترنم تو هم عذابش دادي، اين نبود که تو همه ي کارات درست باشه و اون غلط.

از جا پريدم: خفه شو، من هر کاري کردم توي اين مدت به خاطرش عذاب کشيدم، من يه بچه ي نامشروع از يه مرد ديگه ندارم!

نفهميدم چطور اون کلمات روي زبونم راهي شد. پينار آتيش گرفت: نامشروع نبود! نامشروع نيست. اون بچه از برگ گل پاک تر و لطيف تره! ترنم!

مقابلم نشست، دستاي سردم رو توي حصار دستاش گرفت و گفت: ببين مي خواي اين بچه رو به سرپرستي بگيري؟ مي خواي تو بزرگش کني؟

خون به مغزم نمي رسيد. من اون بچه رو بزرگ کنم؟ بچه ي پولاد رو؟ بچه اي که مال من نبود؟!

به دهانش چشم دوختم، چي مي گفت؟ من بچه ي پولاد رو به فرزند خوندگي مي گرفتم!

پينار که انگار ذوق زده شده بود به طرفم خم شد: ببين ترنم! چطوري تا حالا به فکرم نرسيده بود؟ خيلي خوبه نه؟ اين جوري شر گلناز کم مي شه. تو هم يه يادگاري خوب از پولاد داري. 

يادگاري خوب؟ من به اندازه ي کافي يادگاري خوب از پولاد داشتم، به خصوص اين سناريوي آخري.

- هان؟! چي مي گي؟ قبول مي کني؟

از جا بلند شدم. حيف که اگر پينار رو مي کشتم عذاب وجدان رهايم نمي کرد. 

اشک دوباره روي گونه ام نشست. نفهميدم چطور شد.

- چي شد ترنم؟

- مي شه ... مي شه خفه شي و ديگه ادامه ندي؟

ذوقي که توي چشماش نشسته بود خاموش شد. 

- چرا؟

حرفي نزدم، فقط از اتاق خارج شدم. اتاقي که تمام تصورات زيباي منو از هفت سال زندگي مشترک مدفون کرد.

***

بي هدف توي خيابونا مي چرخيدم. نمي خواستم خونه برم و جاي خاص ديگه اي براي رفتن نداشتم. بي حال قدم بر مي داشتم و نگاه کنجکاو عابران دنبالم مي دويد. احتمالا بدبختي و حقارت توي تمام زواياي صورتم مشخص بود. اما ديگه اشکي براي ريختن نداشتم. پولاد خائن بود و خيانتش به بدترين شکل و بدترين موقع آشکار شده بود. با بچه اي که حالا اسم اونو داشت و من چه مي خواستم و چه نمي خواستم بايد اون عضو نامشروع خانواده رو قبول مي کردم. 

چرا اين طور شده بود؟ من احمق فکر مي کردم پشتم به پولاد گرمه!

اما پولاد تلافي مي کرد، همه ي غياب من رو، نازايي من رو تلافي مي کرد!

حالا بچه داشت، خوشحال بود! خيلي هم خوشحال بود. حتما داشت به من فلک زده مي خنديد.

به نفس نفس افتاده بودم. نه به خاطر تند راه رفتن، بلکه به خاطر هجوم اين واقعيت هاي دردناک.

سر چرخوندم و خودم رو مقابل فرهنگسرا ديدم. جايي که ناخودآگاه به طرفش کشيده شده بودم. مثل يک آهنرباي بزرگ، شايد!

درخت چنار هنوز هم همون جاي قديمي ايستاده بود. جايي که پولاد هميشه مي ايستاد و منتظر من مي شد. به درخت تکيه دادم. به تدريج روي زانوام خم شدم. بغض به گلوم چنگ انداخت.

يعني واقعيت بود؟ همه ي اين اتفاق ها واقعيت بود؟ يا داشتم کابوس مي ديدم؟! حتما کابوس بود.

به طرف درخت چرخيدم. يک بار وقتي معطل پولاد شده بودم روي اين درخت يک قلب کندم. قلبي که دور حرف P و T داشت. با دست دنبال فرو رفتگي منحني شکلي که کشيدم گشتم. بالاخره پيداش کردم، خيلي کم روي درخت بالا رفته بود.

موبايلم رو از کيف خارج کردم و با نور اندکش قلب کوچکم رو روشن کردم. هنوز هم همون جا بود. يک دفعه خشم و عصبانيت توي وجودم جاري شد. دست توي کيف دستيم بردم و خودکارم رو در آوردم. حرص آلود روي قلب خط کشيدم. بالاخره خودکار شکست و جوهرش رو به دستم پس داد.

پولاد، پولاد. خدايا چطور ممکن بود؟!

سرم رو به ديوار کوبوندم.

«مادر نوه ي منه!»

دوباره سرم رو به ديوار زدم. 

«تو اگه عرضه داشتي اين وضعت نبود.»

هق هق کردم. خون گرمي روي پيشونيم راه گرفت.

- خانوم؟!

چشمام سياهي رفت. به ديوار تکيه زدم و روي زمين افتادم. طعم خون از لب هام به دهنم تراوش کرد.

***

چند بار پلک زدم. چشمام سنگين شده بود و به سختي باز مي شد. چند تا نفس عميق کشيدم و بالاخره سر چرخوندم. پرستار ميانسالي بالاي سرم ايستاده بود و سرم توي دستم رو تنظيم مي کرد. با ديدن چشماي بازم لبخندي زد: چه کار کردي با خودت؟

و من چه کار کرده بودم؟

با يادآوري لحظه اي که سرم رو محکم به تنه ي درخت کوبيدم درد دوباره توي سرم پيچيد.

- کي منو آورد اينجا؟

صدام خش دار و گرفته بود. 

پرستار نگاهي به در انداخت و از تخت فاصله گرفت: الان مياد، همين دور و برا بود. 

چشمامو روي هم گذاشتم. چه فرقي مي کرد که چه کسي منو اينجا آورده بود؟

دوباره طعم تلخ حرفاي پينار زير زبونم رفت.

با صداي باز شدن در لاي پلکامو باز کردم تا نگاهي به اين فرشته ي نجات غريبه بيندازم. احمقانه بود، اما ته دلم دوست داشتم پولاد باشه و من بلند شم و بفهمم همه ي اينا خواب و رويا بوده، رويا نه! کابوس بوده.

اما با ديدن هدايت، رييس فرهنگسرا، براي لحظه اي ماتم برد. صدايي که لحظه ي آخر، قبل از بسته شدن پلکام شنيده بودم توي سرم پژواک شد: خانوم!

و من فهميدم که اشتباه نمي کنم. هدايت اصلا حواسش به من نبود. تمام مدت نگاهش پايين بود و با موبايل من ور مي رفت؛ انگار سعي داشت سيمي رو به موبايل وصل کند.

نمي دونستم چي بگم، سلام دادن قطعا کار مسخره اي بود. تشکر کردن هم.

بالاخره بعد از چند دقيقه نگاه کردن به حرکاتش به حرف اومدم: اون سيم بهش نمي خوره!

و بلافاصله زبونمو گاز گرفتم. چي گفته بودم؟

يه خرده هول شد. فوري موبايل رو روي ميز گذاشت و سر بلند کرد، بهش نميومد خجالتي باشه، اما سرخي محسوس گونه هاش از نظرم مخفي نموند.

- بيدار شدين خانوم شکيبا؟

براي جبران جمله ي قبلم گفتم: بله ... ممنون منو آوردين اينجا.

کمي اين پا و اون پا کرد: بله، خب ... شما به نظر حالتون خوب نبود.

و به سرم اشاره کرد. ناخودآگاه دستمو پيش بردم و باندي که دور سرم پيچيده بود رو لمس کردم. نااميد زمزمه کردم: عجب دردسري!

- دکتر گفت مسئله چندان جدي نيست.

نگاهم رو به انگشتاي پام که زير ملافه ي سفيد رنگ تکون مي خوردن دوختم. هدايت بلاتکليف وسط اتاق ايستاده بود. بالاخره گفت:

- راستي خانوم شکيبا من سعي کردم با خانوادتون تماس بگيرم. با اجازه گوشيتون رو برداشتم اما شارژ نداشت.

پس اون عمليات ناموفق براي زدن شارژ به موبايل بيچاره ي من بود.

- لازم نيست، يعني نمي خوام اونا بدونن.

- اما تا دو ساعت ديگه مرخصتون مي کنن، درست نيست تنها برگردين.

و قطعا دهن من بسته شد! نمي تونستم بگم منو به خونه برسونه.

- شما منو از کجا مي شناختين؟

راه خوبي براي منحرف کردن بحث بود؛ موضوعي که اصلا علاقه اي بهش نداشتم.

- شما براي مصاحبه اومده بودين؛ خانوم نکويي باهاتون مصاحبه کردن. قبل از اينکه از فرهنگسرا بيام بيرون داشتم مشخصات شما رو مي خوندم.

و دوباره به نوک کفشاش خيره شد. اين کارش باعث مي شد من هم ناخودآگاه به نوک انگشتام چشم بدوزم و به گونه اي از نگاهش فرار کنم، البته براي من بد نبود. مسلما نمي تونستم مدت زيادي روي صورتش متمرکز بمونم.

درد خفيفي توي سرم پيچيد و باعث شد چشمامو جمع کنم. با پيچيدن درد توي سرم ناخودآگاه ياد دعوام با پينار افتادم، حرف زدنم با آبا و گلناز! مادر بچه ي پولاد!

اشک توي چشمام نشست. چطور پولاد مي تونست اين قدر خوب نقش بازي کند؟ طوري که من چيزي نفهمم و حتي لحظه اي هم شک نکنم. شايد هم واقعا پرت بودم!

***

- ترنم!

براي اولين بار توي آشپزخانه ي بزرگ خونه مشغول آشپزي بودم، البته آشپزي من عبارت بود از درست کردن سالاد و گرم کردن نون و گذاشتن پنير روي ميز!

پولاد وارد آشپزخونه شد: تو واقعا دلت نمي خواد از من بازجويي کني؟

ابرويي بالا انداختم: چرا؟

- به خاطر اون گردنبند!

و به گردنبندي که توي گردنم بود اشاره کرد. دستي بهش کشيدم، کادوي پولاد بود، هر چند با سليقه ي من همخوني زيادي نداشت، اما به گردنم انداخته بودم.

- چرا بايد بازجويي کنم؟

لقمه اي نون و پنير گرفت: که واسه کي خريدي؟ چرا زودتر به من ندادي؟ من اصلا ديگه بهت اعتماد ندارم!

خنده ام گرفت.

- تو اين جوري دوست داري؟

شونه اي بالا انداخت، صداي خودشو تقليد کردم: واسه کي خريدي؟ چرا زودتر به من ندادي؟ من ديگه اصلا بهت اعتماد ندارم!

لبخند زد و با دهان نيمه پر گفت: حالا شد. 

با تيکه اي نون سرگرم شدم و اون لحظه اصلا برام مهم نبود. واقعا مهم نبود که پولاد اون گردنبند رو براي کي خريده بود، چرا زودتر به من نداده بود و من اون لحظه به اندازه ي تموم دنيا بهش اعتماد داشتم.

***

نهال سر بلند کرد: خيلي پرتي ترنم!

بسکوييتي که مشغول خوردنش بودم رو به طرف ديگه ي دهنم فرستادم: چرا؟ چون برام کادو خريده و من فقط ازش تشکر کردم؟

- نه خانوم! شما اصلا تو باغ نيستي. کادو رو پيدا کردي؛ اون بهت نداد!

- خب آره.

- از توي کمد پيداش کردي.

- بله!

- خب خر جان! پولاد خان مي دونه که شما ده سال يه بار به کمدا سر نمي زني. براي همين گذاشتتش اونجا! حالا کف دستشو که بو نکرده بوده بدونه شما يه دفعه بُعد خونه داريت مي زنه بالا مي ري جورابا رو بشوري!

- تو اين وسط چرا حرص مي خوري؟ نگران مني؟

و با عصبانيت از جا بلند شدم، نهال شونه اي بالا انداخت: نه عزيزم من بيشتر نگران اون بنده خداييم که سرش بي کلاه موند!

***

بغض کردم و نا خوداگاه بلند گفتم: بي کلاه نموند! بي کلاه نموند!

هدايت که هم چنان بالاي سرم ايستاده بود و اين بار به سقف نگاه مي کرد گفت: بله؟

نفسمو حبس کردم و سعي کردم به خودم مسلط باشم: چيزي نيست، فکر کنم کلاهمو جا گذاشتم!

بنده خداي زود باور سر گردوند و به اطراف نگاه کرد: راستش کلاه روي سرتون نبودا! ولي شايد افتاده باشه.

خدايا اين آدم چقدر احمق بود! شايد هم چقدر ساده.

- من بايد برم آقاي هدايت.

لحظه اي مکث کردم: درسته ديگه؟

- بله خانوم! بله. هدايت، بابک هدايت.

بعد انگار چيزي يادش اومده باشه گفت: شما اون روز گم شده بودين درسته؟! توي فرهنگسرا؟!

لبخندي روي لباش نشست. احتمالا از گم شدن من خندش گرفته بود.

- بله من بودم.

دوباره متفکرانه گفت: و اون روز تو کافي شاپ شما بودين.

دوباره زمزمه کردم: بله.

لبخندش عميق تر شد: الان يادم اومد. چهرتون به نظرم خيلي آشناتر از اين بود که يه مرتبه توي اتاق صحرا؛ يعني خانوم نکويي با هم ملاقات کرده باشيم.

پس خانم نکويي، صحرا، دختر رنگ پريده ي توي کافي شاپ و کسي بود که با من مصاحبه کرده بود. حس کرده بودم ديدمش.

- من بايد برم آقاي هدايت. مي شه؟

نگاهي به سرم انداخت: هنوز تموم نشده!

- مهم نيست، نمي خوام اينجا بمونم.

به محض اينکه از اتاق خارج شد سوزن سرم رو از دستم خارج کردم و از اتاق بيرون رفتم.

ساعت نزديک يازده بود. نسيمي مي وزيد و گونه هاي خيسم رو خشک مي کرد. واقعا پولاد اين کار رو کرده بود؟ واقعا؟

اون بچه چي؟ با اون بچه چه کار مي کردم؟ هنوز واژه ي خيانت رو هضم نکرده بودم که اين يکي روي سرم آوار شد.

ماشيني برام بوق زد. سر نچرخوندم. 

- خانوم شکيبا!

آهي کشيدم، عمليات موفقيت آميز نبود. هدايت توي کوچه پس کوچه ها پيدام کرده بود.

ناخودآگاه به سمت ماشين کشيده شدم و در رو باز کردم. سرم در شرف انفجار بود. 

- چرا بي خبر رفتين خانوم؟ 

پس کسي نگرانم بود. سر بلند کردم تا اين غريبه ي نگران رو بار ديگر بهتر برانداز کنم. با ديدن نگاه خيره ي من نگاهش رو به خيابون دوخت و مثل هميشه از نگاه کردن به من امتناع کرد.

ته دلم آرزو کردم اي کاش هدايت پولاد بود. 

اما نه؛ نه پولاد دو رويي که تازه دروغا و خيانتاش فاش شده بود.

بالاخره بغض طاقت نياورد و به هق هق افتادم.

هدايت که جا خورده بود کنار خيابون متوقف شد: خوبين خانوم؟ حالتون خوبه؟

توي همين گير و دار گريه ي من و دستپاچگي هدايت موبايلم زنگ خورد. دست توي کيفم بردم اما فکري مثل صاعقه از ذهنم گذشت. مگه موبايلم خاموش نبود؟

- باشه صحرا، باشه ميام.

تازه متوجه ي مکالمه ي هدايت با فرد پشت خط شدم. پس اين فقط يک تشابه بود و بس.

هدايت کلافه بود. با ديدن سکوت من سري تکون داد و از ماشين پياده شد؛ اما هم چنان صداشو مي شنيدم. داشت به همون دختر رنگ پريده اي که با من مصاحبه کرده بود، صحرا، دلداري مي داد: تموم مي شه، دفعه ي قبلم همين آش و همين کاسه بود.

شيشه رو پايين کشيدم و با پشت دست اشکامو پاک کردم.

- من کجام؟ من ... راستش يکي از همکارام حالش بد شده بود، الان مي رسونمش خونه بر مي گردم. 

- ...

- نه نمي دونم، سرش ضربه خورده بود.

- ...

- تو برو بخواب، منتظر نمون. باور کن ميام صحرا. قول مي دم تا يه ساعت ديگه اونجا باشم.

- ...

هدايت اين بار با شک و ترديد پرسيد: به مامان گفتي مي ري اونجا؟ 

- ...

- خب پيرزن رو نگران مي کني.

- ...

- خيلي خب. من بهش زنگ مي زنم خبر مي دم. حتما تا الان سکته کرده!

و بعد سوار ماشين شد. 

- حالتون خوب شد؟

با صداي خش دارم گفتم: بهترم.

ماشين رو روشن کرد: مي تونم بپرسم ناراحتيتون بابت چيه؟

دستي به پيشونيم کشيدم و سعي کردم با اين کار دردش رو مهار کنم. 

- متاهلين؟

حرفي نزد. بعد از چند ثانيه سکوت زمزمه کرد: فرض بگيريم بله.

و من روي واژه ي فرض متوقف شدم. 

- يعني نيستين؟

- کدوم طرفي برم خانوم؟

بحث رو به بهترين نحو ممکن منحرف کرد. من هم ادامه ندادم و در عوض آدرس خونه رو طوطي وار تکرار کردم. 

***

توي بالکن نشسته بودم و به چراغ هاي شهر نگاه مي کردم. خوابم نمي برد. حس غريبي از وقتي به خونه رسيده بودم توي قلبم مي چرخيد. حسي که خودمم دليلش رو نمي دونستم. مامان و ترنج که تا پاي سکته پيش رفته بودن، بالاخره به خوابيدن رضايت دادن و وارد اتاقاشون شدن. من تنها موندم، خودم و شهر بزرگي که مقابلم نشسته بود. سرم درد خفيفي داشت اما اون قدر بود که مانع خوابيدنم بشه.

بالاخره خميازه اي کشيدم و چند بار پلک زدم. دنبال هر موضوعي بودم که اندکي ذهنم رو از واقعيت زندگيم، پولاد نامرد و اون بچه ي بي نام و نشون دور کند. ناخودآگاه ذهنم درگير هدايت شد. خيلي کنجکاو بودم بدونم اون دختر رنگ پريده با هدايت چه نسبتي داره! شايد خواهرش بود. ميون مکالمه شون حرفي از پيرزن نگراني که گمان مي کردم مادرشون باشه به ميون اومده بود. به هر حال به من ربطي نداشت. اون قدر خودم مشکل داشتم که نخوام مشکل ديگري لحظه اي آزارم بده و فکرم رو درگير کند.

***

«ترنج»

با صداي ترنم لاي چشمامو باز کردم و با هجوم نور دوباره پلکام روي هم فشردم: چي شده ترنم؟!

صداش عصبي بود و باعث شد با همون چشم هاي بسته، توي تختخوابم نيم خيز شوم.

- ترنج ... ترنج من حالم خوب نيست!

- چي شده؟

- من حس مي کنم ... حس مي کنم هنوز آمادگي مادر شدن ندارم!

چشمم پريد و ناخودآگاه همه ي بدنم نبض زد. ترنم حامله بود؟ پس چطور تا الان حرفي نزده بود؟ اون هم بعد از اين همه مدت! اصلا امکان چنين چيزي وجود داشت؟ يعني ما نبايد متوجه مي شديم؟

صورتش پف کرده و چشمانش متلاطم و اشک آلود بود.

- يعني چي؟

- يعني ... م ... من چطوري مي خوام ب ... بچه اي رو بزرگ کنم که مادرشم؟

از اين که موقع تکلم دچار لکنت شده بود دستانم سر و لمس شد. نگاهم روي شکمش چرخيد؛ شکمي که از پشت اون تاپ سياه رنگ کاملا تخت بود و کوچک ترين برجستگي نداشت. اما من اصلا توي اين موارد مهارتي نداشتم. مستاصل و کلافه پرسيدم: مطمئني حامله اي؟

- آره آبا بهم گفت!

بي تابانه به من نگاه مي کرد و عقب و جلو مي شد. 

- آبا بهت چي گفت؟

- گفت من مادر نوه شم.

لبخند عصبي زد که بعد از چند لحظه به قهقهه اي تمام عيار مبدل شد. به نظرم حال روحي درستي نداشت. دستي روي شکمش گذاشتم.

- اينجا؟

سري تکان داد: معلومه اينجا ... اما ... اما ترنج من هيچي حس نمي کنم.

- آروم باش؛ ترنم ... فرضا حامله باشي. اين بهترين خبر عمرت نيست؟! 

نگاهش سرد و بي روح شد. چند ثانيه در سکوت گذشت و گفت: مياي با هم بريم آزمايش بدم؟ تازه بايد کلي خرت و پرت براش بخرم.

از جا بلند شد و در همان حال مثل ديوانه ها زمزمه مي کرد: اگه پسر بود ماشين، دختر بود عروسک!

واي ترنج فکرشو بکن! يه عروسک از اونايي براش بخرم که خودم داشتم. از اونايي که پولاد بهم داد. اي کاش بود بچشو مي ديد. اي کاش بود!

گيج و مات بودم. به نظرم حال ترنم خوب نبود. يعني اين هم يکي از آن توهمات بعد از مرگ پولاد بود؟ از همان هايي که مدت ها باهاشون دست به گريبان بوديم؟

مانتو و شلواري از داخل کمد برداشتم و در حالي که به سمت پذيرايي مي رفتم گوش هايم رو تيز کردم تا صداشو بشنوم: دختر بود اسمشو مي ذارم دريا، پسر بود اسمشو مي ذارم آرمان! آريا! آرشام! دختر بود مي شه خانوم گلي! پسر بود مي شه ... مي شه ...

دستي به پيشونيم کشيدم؛ يعني ممکن بود بر اثر ضربه اي که به سرش خورده بود باشه؟

مامان خواب آلود، با چهره اي که به خاطر نگراني ديشب کمي رنگ پريده شده بود در اتاق رو باز کرد و بيرون اومد: چي شده؟ سر و صداها براي چيه؟

چند قدم جلو رفتم و بوسه اي روي گونه اش نشوندم: من و ترنم مي ريم بيرون، ترنم مي خواد هوا بخوره. شما هم بخواب. ديشب دير خوابيدي.

- اين صداي کيه؟

- تلويزيونه! 

و بلافاصله به سمت پذيرايي رفتم. ترنم ساکت و بي حرکت روي مبل نشسته بود و يکي از آن برنامه کودک هاي اول صبح را نگاه مي کرد. طوري در صورت بچه ها و مجري دقيق شده بود که ناخودآگاه سوزشي توي قلبم احساس کردم. اگر باردار نبود چي؟

***

«ترنم»

نمي دونستم توي درمانگاه چه کار مي کردم. اون هم با جوابي که بيشتر از هميشه واضح و روشن بود. بچه اي در کار نبود. من مثل گلناز نبودم! اسمش مثل خنجري در قلبم فرو رفت.

- خوبي ترنم؟

صداي آروم ترنج از خواب و خيال خارجم کرد، ورقه ي آزمايش رو توي دستم فشردم و از جا بلند شدم: برو خونه، من يه کاري دارم که طول مي کشه.

- نه تو رو خدا، نه نمي ذارم بري.

- مي گم کار دارم. 

از درمانگاه خارج شدم، خنکاي هواي اول صبح به صورتم خورد، يک هفته اي مي شد که در خواب و خيال شيرين مادر شدن سپري مي کردم و مثل بچه ي لجبازي که تمام حقايق را ناديده مي گيرد و پايش را در يک کفش مي کند، تظاهر به مادر بودن مي کردم. اي کاش سهم من از پولاد چيزي بيشتر از قبر سياه رنگش بود.

چند تا چهار راه از درمانگاه دور شدم. موبايلم رو در آوردم و مردد شماره اي رو که روز قبل از پينار گرفته بودم براي بار صدم مرور کردم. يعني مي تونستم؟

دستم لرزيد اما دکمه ي برقراري تماس را فشرد. با پاهاي سست از خيابون رد شدم. حس مي کردم نفسم بالا نمي آيد!

- الو؟

- مي خوام ببنمت!

- اما ترنم خانوم ...

- آدرس بده، باهات حرف دارم.

***

تاکسي مقابل آپارتمان سه طبقه اي با نماي آجري متوقف شد.

- خانوم نشوني که دادين همين جاست.

- چقدر مي شه؟

- هفت تومن.

مبلغي رو که مي خواست بهش دادم و از ماشين پياده شدم. به محض اينکه ماشين دنده عقب رفت و از کوچه ي تنگ و ترش خارج شد آرزو کردم اي کاش مي گفتم منتظرم بمونه.

يعني ديدن گلناز درست بود؟

نفس عميقي کشيدم و سعي کردم به خودم مسلط بشم. به هر حال من ... من زن اول بودم!

چقدر شبيه يک نمايشنامه ي فکاهي بود.

با دست هايي که بيشتر از هميشه مي لرزيدند زنگ اول رو فشردم. ممکن بود لکنت دوباره در بدترين موقع عرض اندام کند و من مايه ي خنده ي اين زن زندگي خراب کن بشم؟

صدايي زير و نگران در آيفون پيچيد: بفرماييد.

در سنگينو باز کردم و وارد شدم. به در تکيه زدم، در خانه اي که درست در پاگرد اول قرار داشت نيمه باز بود. احتمالا او هم مثل من پر از شک و ترديد بود، پر از ناباوري از اين سيل اتفاقات ناگوار.

سعي کردم ترنم سابق باشم. قوي و محکم. اما اون ترنم با پولاد دفن شده بود و من از اون آدم سابق چيزي جز خاطرات تکراري نداشتم.

چند پله ي کوتاه و سنگي رو ميون آسمون و هوا طي کردم و بالاخره ضربه اي به در زدم: بفرماييد داخل.

در باز شد و قامت ريزه ميزه ي مخربي در مقابل در نمايان شد.

چند قدم به جلو برداشتم و بدون کلمه اي حرف وارد خونه شدم. خونه ي کوچيک، حدودا پنجاه متري بود. يک اتاق خواب کوچک و يک آشپزخونه ي اپن مقابل درب ورودي داشت. گلناز مردد جلوي در اين پا و اون پا مي کرد. من اما، خيلي دوست داشتم توي زندگي اين زن سرک بکشم. توي خاطراتش که به گونه اي با زندگي من پيوند مي خورد. نفس عميقي کشيدم و به طرفش چرخيدم. از شدت نگراني سفيد شده بود.

فکر مي کرد مي خوام اينجا رو بهم بريزم؟

يعني واقعا فکر مي کرد من توان و قدرتش رو دارم؟

نمي دونست با همين چشم هاي وحشت زده او پيروز ميدان شده؟

اين بازي خيلي وقت بود که تمام شده بود؛ و او برنده بود و من بازنده! فعلا که مدال طلاي بازي احمقانه ي ما در شکم او بود و سر من هم بي کلاه مانده بود!

از اين تصورات بچگانه لرزه اي به اندامم نشست. چرا اين طوري شده بودم؟

- نمي خواي تعارف کني بشينم؟

لب هاي خشک شده اش رو از هم باز کرد: بفرماييد، منزل خودتونه!

روي يکي از مبل ها نشستم و نگاهي ريز بينانه به اطراف انداختم. روي عسلي کوچيک کنار دستم قاب عکسي از گلناز بود. عکس نصفه و نيمه اي که انگار قسمتي ازش بريده شده بود. چشم از قاب عکس گرفتم و به سيني چايي خيره شدم.

- نمي خورم.

سرافکنده سيني چايي را روي عسلي گذاشت و با اين کار قاب عکس را کمي عقب راند. 

- چيز ديگه اي ميل ندارين؟

- يه ليوان آب.

چرا زبانم نمي چرخيد از اين آدم خواهش کنم؟

ليوان آب را کنارم روي ميز گذاشت. ليوان عرق کرده را در دست گرفتم و انگشت اشاره ام را دور ليوان چرخاندم. بعد از چند ثانيه سکوت سر بلند کردم: مي خوام همه چي رو بدونم.

سر به زير انداخته بود و به دست هايش خيره شده بود: چي رو؟

- همه چ ... ي رو ... از اول تا آخرش.

صدايش را بلند کرد. اشکي از چشمش چکيد: خانوم به خدا، به خدا من هيچي نمي خوام. نه از مال و منال آقا پولاد چيزي مي خوام و نه مي خوام زندگي شما رو بهم بريزم. باور کنيد نمي خوام. من هر چي دارم و ندارم مي فروشم مي رم شهر خودمون. من نمي دونستم، يعني مي دونستم آقا پولاد متاهله ...

هق هق کرد: اما به روح مادرم قسم نمي خواستم اين جوري بشه. وقتي فهميدم حاملم زنگ زدم و به آبا گفتم چه جوري برگردم شهر خودمون؟ توي شهراي کوچيک خب همه همديگه رو مي شناسن؛ همه مي دونن من شوهر نکرده از اين شهر رفتم. چه جوري سرمو تو در و همسايه بلند کنم؟ وقتي فهميد ذوق زده شد! گفت بيام تا تکليفمو معلوم کنه و خودش به همه مي گه که اين بچه مشکلي نداره ! من فقط يه آدمي مي خواستم که کار اشتباهمو توجيه کنه! من چه مي دونستم اون روز شما هم مياي اونجا؟ اصلا من چه مي دونستم زن پولاد خان تويي؟ آبا به من گفته بود يه زن نازاي چندين و چند سال از خودش پيرتر داره. گفته بود با هم نمي سازن و اون زن هميشه پي کار خودشه! من چه مي دونستم خانوم؟ من از کجا بايد مي فهميدم؟!

گلناز براي لحظه اي آرام و قرار گرفت. نمي دونستم چي بگم. سکوت کردم. به نظرم دختر شهرستاني ساده اي بود. اشک از چشمش سرازير شد. 

از اين فرصت استفاده کردم و سعي کردم در کمال سادگي و آرامش، فکري که مدتي توي سرم مي چرخيد رو مطرح کنم: از کجا معلوم اين بچه ي پولاده؟

سرش را بلند کرد و طوري براندازم کرد انگار حرف خيلي نامربوط و بدي زدم. بعد از چند ثانيه مکث سري تکان داد و از جا بلند شد. به سمت تک اتاق خونه رفت و با يه عالمه آلبوم و قاب عکس برگشت.

قاب عکس ها رو روي پاي من گذاشت: وقتي زنگ زدي گفتي مي خواي بياي، اينا رو از گوشه کنار خونه جمع کردم.

صدايش مبهم و آروم توي سرم پژواک مي شد؛ اما من فقط غرق چهره ي خندان پولاد بودم؛ و لبخندش! لبخندي که توي هيچ يک از عکس هاي ما به چشم نمي خورد. و رضايت چشمانش.

دستم لرزيد. اشکي آرام آرام راه خودش رو روي گونه ام پيدا کرد و روي صورت خندان پولاد چکيد.

- اون روزا خيلي کوچيک تر از اين حرفا بودم که يه بار آبا دست پولاد و پروانه رو گرفت و آورد خونه ي ما، شهر ما. با وجود اينکه نسبت خانوادگي دوري داشتيم اما رفت و آمدمون زياد بود. همش در رفت و آمد بوديم. پولاد هميشه هواي منو داشت، تو خواباي بچگي هميشه خودمو با لباس عروس مي ديدم و اونو با کت و شلوار دامادي. بزرگ تر که شدم هنوزم از علاقه ام بهش کم نشده بود. اما پولاد ... نه! ديگه اون طور که بايد و شايد دوستم نداشت. اصلا با من همون رفتاري رو داشت که نسبت خانوادگي دورمون اقتضا مي کرد. سلام و احوال پرسي مختصر. اما من دوستش داشتم؛ و وقتي فهميدم پدرم با يکي در مورد من و آينده ام صلاح و مشورت کرده و مي خوان براي منافع خودشون شوهرم بدن؛ خودمو به آب و آتيش زدم تا بيام تهران. مي خواستم با پولاد رک و راست حرف بزنم و بگم حتي اگر منو دوست نداره حداقل جاي برادري که ندارم با پدرم حرف بزنه. اون روز توي اتوبوس تهران فکر مي کردم گفتن اين چيزا آسونه! خواهر بزرگ ترم مي خواست عروسي کنه و ما براي خريد عروسي اومده بوديم اينجا. اينم بهونه ي خوبي براي من بود. از همه بهتر اينکه بابا ما رو دست آبا سپرد که حواسش بهمون باشه و توي اين شهر غريب تنها ولمون نکنه به امون خدا. من با هزار و يکي برنامه و نقشه اومدم تهران. اما به محض اينکه پولاد رو ديدم دست و پام شل شد و به زور خواهرم سلام دادم و بعد از اون هم ديگه نه دل و دماغ اين ور اون ور رفتن داشتم و نه حرف زدن. حتي شنيدن صداش بدجوري حالمو خراب مي کرد. اين شد که يه روز آبا اومد باهام حرف زد و از زير زبونم اونچه رو که نبايد کشيد و اون چيزي رو که با چنگ و دندون ازش محافظت مي کردم فهميد. اما بهم گفت خودش راست و ريسش مي کنه و من نبايد نگران باشم!

به اينجا که رسيد لبخند عصبي زد و ادامه داد: مي گفت از خداشه من عروسش باشم؛ پولاد هم سر و سامون بگيره. البته من اون روزا هنوز هفده سالم بود و پولاد بيست و دو سه سال داشت. درسش تموم شده بود و دنبال تدريس بود. عروسي خواهرم که برگزار شد برگشتيم شهر خودمون. اما من دل و ايمونم رو بيشتر از قبل اينجا جا گذاشته بودم. از طرفي همش بحث ازدواجم بيشتر گل مي کرد و انگار داشت جدي مي شد. بالاخره همه ي جراتم رو جمع کردم و به پولاد زنگ زدم؛ اما جز همون سلام و احوال پرسي اونم با هزار مکافات، چيزي نتونستم بگم. از اونجايي که با اين چيزا کارم درست نمي شد روي درس خوندن متمرکز شدم و همه ي انتخابامو تهران زدم. بالاخره به آرزوم رسيدم و يه رشته ي خوب، دانشگاه خوب قبول شدم و پدر و مادرمم با رضا و رغبت و سر افرازي منو فرستادن اينجا. فقط مشکل اين بود که مي خواستن براي بي سرپناه نموندن من توي شهر غريب زودتر شوهرم بدن که آبا به دادم رسيد. گفت حالا زوده و براي من شوهر زياد هست؛ اون چيزي که کم پيش مياد چنين موقعيت هاي تحصيلي خوبيه و از اين حرفا.

مکثي کرد و به من خيره شد. با سر اشاره کردم که ادامه بده. 

- اما وقتي برگشتم خونه ي آبا همه چي عوض شده بود. پولاد دل به يه دختر ديگه باخته بود، من فهميدم. از حرکاتش و از حرفاش؛ از اينکه اون آدم خشک و منطقي سابق حالا توي خيلي چيزا نرمش نشون مي داد و به کلي از زمين تا آسمون فرق کرده بود. يه بارم مکالمه ي غيرمعمولشو شنيدم که خب فهميدم اون دخترست. من طاقتشو نداشتم؛ واقعا طاقتشو نداشتم. مي خواستم از اون خونه بزنم بيرون. قصد خودم همين بود، اما توي اين شهر درندشت من کجا دنبال خونه مي گشتم؟ هر جا پا مي ذاشتم يا گرون بود يا به دانشگاه دور بود يا همسايه هاش پسراي مجرد بودن. اون شب که خسته از گشت زني توي تهران دنبال چهل - پنجاه متر جاي مستاجري برگشتم؛ پينار خيلي مستقيم و واضح بهم گفت پامو از زندگي برادرش بيرون بکشم. گفت تو رو ديده و پسنديده! با چند تا بهونه ي ساده به خيال خودش بچه خر کرد و منو از راه به در برد! مي گفت واسه من شوهر خوب زياد هست. اگر درسمو بخونم کيس هاي مناسبي سراغم ميان و پشت در خونه صف مي کشن! آبا اما دست بردار نبود. مي خواست به زور پولاد رو به من علاقه مند کنه، پولاد که ديد نمي تونه به اين راحتيا منو از سرش باز کنه اون روز خواست توي يه رستوران نزديک محل کارش ببينمش. من خر خيال کردم شايد يه چيزي توي قلبش تکون خورده و اين يه قرار عاشقانه است! اما اون روز وقتي اومدم و تو رو پشت ميز و پولاد رو در حال قهقهه زدن ديدم؛ فهميدم ديگه جاي من نه تنها اينجا نيست، بلکه هيچ جا نيست. برگشتم خونه و حرفي از قرارمون نزدم. قرارمون که نه! معارفه ي من و تو. پولاد بعد از اون ماجرا کمکم کرد و با پس انداز خودش برام اينجا رو اجاره کرد. يه مدت بعدشم کارت عروسيشو آورد در خونه! اون روزي که پولاد عروسي کرد من تا صبح به حال خودم و زندگي از دست رفته اي که آرزوشو داشتم زار زدم. اما بعدش بلند شدم و به درس و دانشگاهم رسيدم. تازه داشتم سر و سامون مي گرفتم؛ از يکي از پسراي دانشگاه که خيلي آدم منطقي و متديني بود،خوشم اومده بود و براي خودم خواباي رنگين مي ديدم. پدر و مادرمم از حالم بي خبر نبودن و مامان هر هفته اينجا بود. زندگيم داشت درست مي شد که يه شب پولاد با حال خراب اومد و با اون چشم هاي سرخ و اعصاب بهم ريخته تمام حصاري رو که روي خاطرات گذشتم کشيده بودم از بين برد. گفت ...

سکوت کرد. خاطرات اون قرار بهم خورده و دختر خاله اي که هيچ وقت نديده بودمش، اما حرفش دائما توي زندگيم بود توي سرم تداعي شد. 

- چي گفت؟ در مورد من چي گفت؟

- ترنم ... من مي فهمم؛ دردتو مي فهمم، تنهايي تو مي فهمم؛ من مي فهمم چون اينا رو کشيدم. منم طعم خيانت کسي رو که دوستش داشتم مزه مزه کردم. باور کن ازدواج پولاد با تو، بعد از اون همه جون کندن من براي بدست آوردن قلبش و خوار و خفيف کردن خودم دست کمي از خيانت نداشت. باور کن نداشت!

مثل مرده ها بودم. قلبم مرده بود. فقط زمزمه کردم: چي گفت؟ در مورد من چي گفت؟

- گفت تو با يه اکيپي رفتي شمال و از اونجايي که بهت اعتماد نداشته دنبالت اومده. تو رو با يه پسر جوون دست تو دست هم و خيلي صميمي ديده! داغون بود ترنم. مي خواست طلاقت بده.

نفس عميقي کشيد و گفت: همون روز بود که زندگي من عوض شد. پولاد شک نداشت که تو بهش خيانت مي کني و اين جوري خودشو يعني خودمون رو توجيه مي کرديم.

به لرزه افتادم. طاقت شنيدنشو نداشتم. انگار گلناز فهميد و گفت: از اون روز به بعد من به پولاد گفتم که بايد منو رسما عقد کنه. گفتم که من زندگي کنارش رو فقط بنا بر رسم و رسوم و دين و آيين خودمون مي خوام. اما هي امروز فردا مي کرد. هي مي گفت نمي شه؛ نمي تونه! منم مرتب قهر مي کردم. مثل معتادي که قسم مي خوره مواد رو کنار بذاره نه به تماساش جواب مي دادم و نه حتي در رو روش باز مي کردم، اما دوباره و دوباره به طرفش کشيده مي شدم. 

- اون روز چي؟ اون روزي که ... يعني اون هفته اي که ما قرار گذاشتيم يه مدت دور از هم باشيم چي؟ اون به من گفت رفته خونه ي آبا و بعد هم رفته هتل.

گلناز سر به زير انداخت: اون روز اينجا بود. تمام اون هفته اينجا بود.

به پشتي صندلي تکيه دادم.

- واي واي، خداي من!

- من ديگه جرات ندارم سرمو توي در و همسايه بلند کنم. شکمم هر روز بزرگ تر مي شه. به خدا ديگه نمي تونم. من يه آدم دين دار و معتقدم.

آتيشي شدم: تو اگه دين دار بودي چنين کاري نمي کردي.

سرشو پايين انداخت، ادامه دادم: هر چي بکشي حقته! اگر بابت اين بچه از خونه و خانواده ات طرد بشي حقته. 

از جا بلند شدم و گفتم: پولاد اشتباه کرد، سامان فقط پسر عمه ي من بود و بس! مادر و پدر من جدا شده بودن و مادر من به هيچ وجه بودن اعضاي خانواده ي پدري رو توي عروسي صلاح نمي دونست! اون روز حتي مادرمم نبود. پولاد مي دونست من يه پسر عمه دارم که سوئد متولد شده و اونجا زندگي مي کنه! 

- داري دروغ مي گي! اگر پسر عمت بود چرا نياورديش خونت؟ چرا مثل دزدا اونجا قرار گذاشتين؟

- سامان به من خبر نداد که داره مياد. ما با گروه موسيقيمون برنامه داشتيم و رفتيم رشت. اونجا بود که به من زنگ زد و گفت فرودگاهه. خب وقتي براي من نبود که به پولاد خبر بدم.

گلناز روي زانوانش نشست: واي خدايا. واي، دارم ديوونه مي شم! من نمي تونم. من نمي کشم.

از خونه بيرون زدم و با عذاب وجداني که دامن گيرش شده بود تنها رهايش کردم!

چطور يه سوء تفاهم اين قدر بزرگ شده بود؟ پولاد نمي تونست همون روز در مورد سامان از من بپرسه؟ به جاي اينکه بدترين و کثيف ترين کار رو انجام بده؟ زانوهام رو بغل کرده بودم و عقب و جلو مي شدم. هنوز هم حرف هاي گلناز روي قلبم سنگيني مي کرد؛ خيانت پولاد بر قلبم سنگيني مي کرد!

مي خواستم خونه رو بفروشم. اينجا ديگه براي من همون خونه ي سابق و پر از خاطرات خوب نبود. عوض شده بود، خيلي عوض شده بود! مرتب حس مي کردم پولاد شب تا صبح به ريش من مي خنديده! لرزه اي بر اندامم نشست. بايد خونه رو مي فروختم، همين فردا!

***

ترنج نگاهي به صورت رنگ و رو رفته و بي حالم انداخت: مريض شدي ترنم؟

لقمه ي نون و پنيري براي خودم گرفتم: نه!

- چرا نمي گي چي شده مادر؟

لبخند مصنوعي زدم و رو به مامان گفتم: خوبم، طوري نيست. شما نگران نباشيد.

- خيلي نگرانتم. شايد ما بتونيم برات يه کاري بکنيم.

صداي زنگ تلفن مانع جواب دادنم شد. از جا بلند شدم و گوشي رو برداشتم تا ببينم چه کسي اول صبح تماس گرفته.

- الو؟

صداي شاکي آبا طبق معمول مو بر اندامم سيخ کرد: گلناز کجاست؟

چيزي در قلبم فرو ريخت، اما سعي کردم براي يک بار هم که شده به خودم مسلط باشم و نترسم.

- من از کجا بايد بدونم؟

- چون توي لعنتي باعث شدي اون بچه ي بي سرپناه توي اين شهر غريب سرگردون بشه.

- من؟

- ديروز باهاش حرف زدي! رفته بودي خونش! يه نامه گذاشته و امروز صبح رفته.

- شايد برگشته دهاتش!

- به قرآن مجيد خانوم، اگر اتفاقي براي عروس و نوه ام بيفته، همه رو از چشم تو مي بينم.

پس «خانوم» شدم! ترنم پيشوندش حذف شد و گلناز عروسش بود و اون بچه نوه اش!

- من نمي دونم، مسئوليت اون زن و بچه اش رو به من نسپرده بودين. اوني که مسئول کثافت کارياش بود، الان رفته زير خاک!

به نفس نفس افتاد. اشک روي گونه ام جاري شد. چرا هنوز هم پولاد رو دوست داشتم؟ چرا هنوز هم اين اتفاقات اخير توي تصوراتم نمي گنجيد؟

آبا از آخرين حربه اش استفاده کرد: فردا اون خونه رو تخليه کنيد! اون خونه، خونه ي همون ...

نذاشتم ادامه بده: نگران نباشيد، خونه پيشکش شما. همين امروز تخليه مي کنيم. براي منم اصلا لذت بخش نيست تو ي خونه ي يک خيانتکار زندگي کنم.

- هر چي متعلق به پولاد منه همون جا بذاريد!

- فکر نمي کني سنت براي گدايي از عروست يه خرده زياده؟!

و با خشم تلفن رو خاموش کردم. گر گرفته بودم! آتش گرفته بودم! مامان و ترنج با چشم هايي که از حدقه بيرون زده بود، به من خيره شده بودند. ناباوري و شگفتي توي چشماشون موج مي زد.

- مامان، ترنج، وسايلتون رو جمع کنيد! فقط وسايل خودتون رو!

مامان از جا بلند شد: چي شده ترنم؟! کجا مي ري؟

- دارم مي رم يه خونه پيدا کنم. زن و بچه ي پولاد مي خوان بيان اينجا!

و با قدم هاي بلند از خونه بيرون رفتم.

***

هرقدر هم تظاهر به قوي بودن مي کردم، باز هم در خيابون اشکم سرازير شد. من هم ظرفيتي داشتم! احتياج به حمايت داشتم، دست حمايتگري که نوازشم کند و بگويد همه چيز تموم مي شه، همه چيز درست مي شه! اما الان تنها آرامشگاه من، از من گرفته شده بود و ديگه ديدن قبر پولاد هم آرومم نمي کرد؛ در عوض خشم و نفرتم رو بيشتر و بيشتر مي کرد. چند بار پلک زدم و سعي کردم جلوي ريزش اشک هام رو بگيرم. نبايد گريه مي کردم، من ترنم بودم، ترنم شکيبا!

***

- خب خانوم با بودجه ي فعلي شما، اين مورد فوق العاده است.

به خونه ي پنجاه متري خيره شدم. چهارمين خونه اي بود که از صبح ديده بودم و حالا سهم من اين بود! از همه ي زندگي چندين و چند ساله ام، همين رو داشتم و بس! پولي که فقط براي خودم بود، نه براي پولاد و هيچ کس ديگري!

- مناسبه.

صداي خش دارم به سختي براي خودم قابل تشخيص بود، اما همه چيز بايد از اول، از صفر شروع مي شد و اين خونه صفر من بود.

نيش بنگاهي باز شد: خوبه؟

- بله، براي خريدش چه کار بايد بکنم؟

***

- خب، الان چطوري مي خوايم زندگي کنيم؟ رو چي بپزيم؟ کجا بخوابيم؟

با اعتراض مامان صبرم لبريز شد: مادر من تو مي گي من چه کار کنم؟ بمونم توي اون خونه که تا قيام و قيامت مال و منال پسرشون رو توي سرم بکوبن؟!

- پسر اونا شوهر تو بود؛ به همين راحتي تسليم شدي؟ کنار کشيدي که راه رو واسه ي اون باز کني؟

- مامان من مي تونم؛ مي دونم مي تونم! پول خريد اين خونه تماما پول خودم بود و بس. فردا بر مي گردم فرهنگسرا، کار مي کنم!

- توي عمرم هيچ وقت توي آلونک زندگي نکرده بودم.

- پس برگرد! برگرد برو سوئد. آره برو منو تنها بذار؛ از اولم همين کار رو کردي. هر چي مي خوام فراموش کنم نمي ذاري! يادم ميندازي برام مادري نکردي! برگرد توي کاخ خودت. برگرد، برو ملکه! منم توي همين آلونک مي مونم.

- آخه تو چرا اين قدر بي عرضه اي؟ اون پول، اون وضع و اوضاع مال تو بود، نه اون زن!

و وارد تنها اتاق خونه شد. روي زمين خالي دراز کشيدم؛ دستامو باز کردم و ناليدم: خدايا! پس کجايي؟

***

هدايت با ديدن من از جاش بلند شد. خستگي از صورتش مي باريد: خوش اومدين خانوم؛ حالتون چطوره؟

- بهترم. ممنون اون روز خيلي کمکم کردين.

- خواهش مي کنم، وظيفه بود. خب ما براي شما اين اتاق رو در نظر گرفتيم. اين ليست برنامه هاي ماست که آقاي فتاح بعدا براتون کامل توضيح مي دن.

و خميازه اي کشيد.

- معذرت ... مي خوام ...

- الان مي گم تشريف بيارن، شما بفرماييد.

و با قدم هاي سنگين از اتاق خارج شد.

روي صندلي نشستم و به سالن ورودي فرهنگسرا خيره شدم. خدايا چرا اين طوري شد؟ چرا زندگي من از اين رو به اون رو شد؟ بهتر نبود پولاد مي موند، با همه ي اشتباهات و خيانت هاش؟ يک تکيه گاه براي من؟

ناغافل اشکي روي گونه ام چکيد.

***

فتاح ريش سفيد جديد فرهنگسرا بود. مردي حدودا شصت و هفت هشت ساله، با ريش و سبيل يک دست سفيد و مرتب. درست برعکس آقاي بهزاد که هميشه دلم مي خواست ريش بلند و نامرتبش رو از ته قيچي کنم.

- خب خانوم، خوشحالم با شما همکاري مي کنيم. به طور آزمايشي شما رو توي کنسرت آخر ماه سهيم مي کنيم. بابت هر کدومشون ...

ورقه اي را مقابلم گذاشت: بفرماييد، اميدوارم راضي باشيد.

به قراردادي که مقابلم بود، خيره شدم. ايده آل نبود! خوب نبود! حتي بدتر از شرايط کاري روزهاي اول!

خودکار رو توي دستم جا به جا کردم. فتاح متوجه شد: مي دونيد که موقعيت فرهنگسرا و گروه ما با شرايط جديد و سبک خاص خودش، هنوز خيلي طرفدار نداره. ما نمي تونيم روي تازه کارها زياد حساب باز کنيم.

و من «تازه کار» شده بودم. به همين سادگي تلاش و زحمت چندين و چند ساله ام رو توي آتيش سوزونده بودم! براي کي؟ براي پولاد؟ پولادي که يک هفته ...

بغ کردم. شايد اگر جاي ديگري درخواست کار مي دادم برام بهتر بود، اما ... اما از سر لجبازي هم که شده خودکار رو محکم توي دستم فشردم و امضا کردم. براي آزار دادن روح پولاد! براي قلب شکسته و خراب خودم! براي خونه اي که آلونکي بيش نبود! براي زني که حالا گم شده بود و بچه ي پولاد رو حمل مي کرد، و براي هر اتفاقي که افتاده بود و نيفتاده بود!

فتاج لبخندي به پهناي صورتش زد: بسيار خوب. فردا اول صبح منتظرتونيم.

سر تکون دادم. يک روز وقت داشتم! يک روز براي فروختن ماشين پولاد وقت مناسبي بود. با سبکي خاصي از فرهنگسرا خارج شدم. مثل قبل يک تن وزن نداشتم، شايد حقيقت داشت و اين خودش «يک شروع تازه» بود.

***

- اما اين خيلي کمه!

سبيلش را تاب داد: نه، اين نرخشه!

سرم را پايين انداختم تا از نگاه خيره اش بگريزم. در آن اتاق تنگ و ترش به اصطلاح مديريت، هوا جريان نداشت. انگار آن مرد شکم گنده همه را مي بلعيد. چرا اين طور خيره خيره به من مي نگريست؟!

- خانوم نمي خواين بفروشيد؟

- اجازه بدين ...

از جا بلند شد. قد بلندي داشت، هيکلي بود! با بلند شدنش کمي ترسيدم و عقب کشيدم.

- اما آقا به اين مي گن کلاهبرداري!

چرخ صد و هشتاد درجه اي زد. چطور جرات حرف زدن پيدا کرده بودم؟

- بله؟!

- شايد خيلي از معاملات شما سر درنيارم، اما اين قدر حاليم مي شه که داريد توي روز روشن سرم کلاه مي ذارين!

قدم هايش را تند کرد. در آن اتاق تنگ انتهاي نمايشگاه ماشين، احساس خفگي کردم. به در چسبيدم. کاملا با مانتوي گشاد و رهايم مماس شده بود. نفس هاي گرمش را حس مي کردم، شايد هم فقط خيال مي کردم اين قدر نزديک ايستاده!

- چيه؟ دوست نداري عسل؟!

وحشت کردم و قطرات عرق از روي پيشانيم سر خورد.

- خب اگر گرون تر بخواي ...

چرخي زد:

- براي خودت گرون تر تموم مي شه!

باورم نمي شد! يعني در اين خراب شده کسي نبود که مرا از دست اين مرد هيز نجات دهد؟

- نظرت چيه؟

فکرم به سمت پسر جواني که مشغول حساب و کتاب کردن در گوشه اي از نمايشگاه بود، منحرف شد. يعني اگر جيغ مي کشيدم مي فهميد؟

فلج شده بودم. با هر نيشخند مرد رعشه اي به جانم مي افتاد.

و براي اولين بار بعد از آن روز کذايي آرزو کردم اي کاش «او» بود، اي کاش پولاد من بود! از همه چيز مي گذشتم، مي بخشيدم!

- دوســت نداري؟!

- نه دوست نداره!

وحشت زده بر اثر ضربه اي که به پهلويم خورده بود، روي زمين افتادم. به هق هق افتاده بودم. دو نفر روي زمين درگير شده بودند و من گيج و مات به پسر جواني که او هم مثل من مبهوت در آستانه ي در ايستاده بود، نگاه مي کردم.

بالاخره تکاني به خودش داد و چند قدم به جلو برداشت. شانه ي مرد جوان را گرفت: نکن بابک، ولش کن! مي گم ولش کـــن!

صدايش در سرم مي چرخيد؛ بابک! چرا اين روزها همه ي عالم و آدم بابک نام داشتند؟

با بلند شدن مرد جوان از بدن نيمه جان مسئول نمايشگاه، فهميدم نه! اين بابک يک بابک خاص است!

دستي به بيني و لب خون آلودش کشيد و با اين کار خون روشني را روي صورتش پخش کرد: چيه؟ آب دهنت راه افتاده بود؟ الله اکبر! شيطونه مي گه ...

و دوباره مثل شيري که به سمت طعمه اش مي رود، حمله ور شد.

- بس کن بابک کشتيش! ولش کن، تموم شد. خانوم شما بريد بيرون!

با کرخي ناشي از کاسته شدن آدرنالين خونم، از نمايشگاه خارج شدم. حتي لحظه اي مکث و درنگ جايز نبود.

***

نفس نفس مي زدم و اشک مي ريختم. اين قدر حقير شده بودم؟ و اين بيشتر و بيشتر نمود اين مسئله بود که من به يک سرپناه نياز داشتم، حتي يک سرپناه خيانتکار!

هق هقم بلندتر شد. دختر و پسر جواني که کمي اون طرف تر از من زير يک درخت زير انداز پهن کرده بودند، به طرف من چرخيدند. سرم را روي بازوهايم گذاشتم. هق هقم هر لحظه بيشتر مي شد. انگار چيزي از درون ريز ريزم مي کرد، نابودم مي کرد. سنگيني نگاهي باعث شد سر بلند کنم. با ديدن هدايت انگار چيزي ته قلبم آرامش يافت، اما سعي کردم اين احساس رو خفه کنم و زمزمه کنان گفتم: ببخشيد!

کنارم نشست: اين چه حرفيه خانوم؟ جامعه پر از گرگ شده! تقصير شما چيه؟

دوباره صداي گريه ام بلند شد.

دستي رو روي شونه ام حس کردم و سر بلند کردم. هدايت مثل برق زده ها دستش رو عقب کشيد و از روي نيمکت بلند شد. انگار ناخواسته اين کار رو کرده بود و من به روي خودم نياوردم!

سوييچ ماشين رو جلوم گرفت: بفرماييد خانوم. خوب نيست شما دنبال اين کارا بريد، مي گم که گرگ زياده ...

عرق روي پيشاني اش را با پشت دست پاک کرد.

- برادرتون، پدرتون، همسرتون! بالاخره يکي بايد دنبال اين قبيل کارا باشه.

لبخند بي جوني زدم. پدرم زماني گوشه اي از دنيا سرگرم «ويولت» بود و حال زير خروارها خاک. برادر نداشتم و همسر هم ... يک هفته ...

- خب شما هم خيلي اينجا نمونيد، درست نيست. من بايد برم، ماشينتون هم همين جا پارکه!

سرم را تکان دادم. چرخي زد و رفت. از پشت به قامت بلند و هيکل لاغرش خيره شدم؛ محکم و ثابت قدم بر مي داشت. آرام شده بودم، آرام آرام!

زن که باشي، گاهي دوست داري تکيه دهي، پناه ببري و ضعيف باشي. دست خودت نيست!

چرا بايد کتمان مي کردم، من هم آدم هستم؟!

***

خسته و درمونده وارد خونه شدم. مامان روي مبل نشسته بود و به محض ورود من سر به زير انداخت. مي خواستم کدورت چند روز پيش رو فراموش کنم، دلم نمي خواست توي اين شرايط دلخوري مامان هم مشکل ساز بشه.

- سلام مامان خانوم! حال شما؟

سلام زير لبي داد. توي صورتش دقيق شدم، ناراحت و دلگير نبود. بيشتر، بيشتر شرمنده بود!

- طوري شده مامان؟

- مياي بشيني عزيزم؟

روي زانوانم، مقابلش نشستم. از اين انتظار کشنده و مسخره سست شده بودم: چي شده مامان؟ بهم مي گي؟

- عزيزم، چرا اين روزا حالت خرابه؟

مي خواست حالم خوب باشد؟! با اين همه مشکل و تغيير و تحول؟

- چي کار کنم مامان؟ مي خواي خوش و خوشحال باشم؟ تو که بايد بهتر از من بدوني.

دستي به موهايم کشيد: الهي قربونت برم. مي دونم چقدر برات سخته، اما نمي خواي باهاش کنار بياي؟

- دارم همين کار رو مي کنم.

- اما اينجا ديگه نمي شه. باور کن قدم به قدم ياد پولاد ميفتي.

با سوءظن نگاهش کردم. قصدش از اين مقدمه چيني ها چي بود؟ طاقت نياوردم و پرسيدم: منظورت چيه مامان؟

- ببين ترنج هم بايد برگرده سوئد. الان خيلي وقته از کار و زندگيش افتاده، تو هم بايد يه کار خوب، يه جاي خوب و درست و حسابي براي خودت دست و پا کني؛ منم اونجا راحت ترم!

حس مي کردم اين صحنه را بار ديگر در زندگيم ديدم؛ با اين تفاوت که اون روزها جوان تر بودم، خيلي جوان تر!

- امروز صبح زنگ زدم يه آژانس مسافرتي. چطوره برگرديم؟

برگرديم؟ من که تمام عمرم اينجا بودم! هر لحظه و هر دقيقه اينجا بودم، کجا برمي گشتم؟ به چندين و چند سال پيش؟!

از جا بلند شدم، حس مي کردم بغض به گلويم چنگ مي زنه و قادر به کنترلش نيستم.

- مي خواي بري؟

از جا بلند شد. دست هايش را به نشانه تسليم بلند کرد: عزيزم! نه، اين طوري که تو فکر مي کني نيست.

با بغض ميون حرفش پريدم: مگه من حرفي زدم؟ فقط پرسيدم مي خواي بري يا نه؟

- بايد بريم، بايد با هم بريم!

- برو مامان، برو هر جا دلت خوشه. به خدا ناراحت نمي شم. اون دفعه ناراحت شدم، واقعا ناراحت شدم که من برات مهم نيستم! اما الان حق داري؛ اينجا جاي موندن نيست. برو منم با خودم کنار ميام، قول مي دم يه روزي ميام اونجا.

- نه. اينجا که تنهات نمي ذارم، محاله! بيا با هم بريم ترنم. از خر شيطون بيا پايين.

خودم رو توي آغوشش انداختم: بذار بچه ي پولاد دنيا بياد، بذار يه بار ببينمش، ميام! قول مي دم که بيام.

نگاهش را به من دوخت. ته نگاهش آسودگي را ديدم. بايد مي رفت، مهم نبود تنها مي ماندم. بايد مي رفت!

***

سرد و خشک شده بودم. ترنج همچنان اعتراض مي کرد و پايش را روي زمين مي کشيد. دستم رو روي شونه اش گذاشتم: برو ترنج جونم؛ ببين حالم چقدر خوبه!

از بين دندوناش ناليد: دارم مي بينم!

- تا اينجا اومدي، ديگه جا نزن! مي دوني بليت رو پس نمي گيرن!

- به خدا نمي خوام برم ترنم. اصلا فکر تو که تک و تنها اينجا بموني اعصابم رو به هم مي ريزه!

با صداي زن جواني که پرواز به مقصد سوئد را اعلام مي کرد، خودم را در آغوش ترنج انداختم و زمزمه کردم: فقط پنج، شيش ماه ترنج.

- مي خواي بموني که چي بشه؟ که اونو ببيني؟

و اون نوزاد براي ما هميشه «اون» باقي مي موند.

- آره. بذار ببينمش، بعد با کله ميام. چطوره؟

لبخند زد: دلم راضي نيست.

- برو خودت رو لوس نکن. مامان منتظره.

ترنج هم پشت سر مامان راهي شد. مي دونستم چنين روزي دير يا زود مي رسه. مامان از پشت شيشه ي کثيفي که دو تا سالن رو از هم جدا مي کرد، برايم دست تکون داد. به محض اين که چرخيد و دور شد، اولين قطره ي اشک از چشمم جاري شد.

نگاهي به ساعتم انداختم. همه چيز در طي اين دو هفته ي اخير به سرعت برق و باد سپري شده بود. مامان بلافاصله بليت خريده بود، مي دونستم دلش اون جاست. اولين جلسه ي کارم خيلي سريع گذشته بود و تمام مدت توي اتاق کار جديدم نشسته بودم و در و ديوار رو برانداز مي کردم. دستم به پيانو نرفت. يک بار از فتاح سراغ هدايت رو گرفته بودم که گفته بود «حضور ندارد!» و اين جمله ي حضور ندارد، يک جوري بود! اما پيگيرش نشده بودم و تمام مدت ذهنم پيش رفتن مامان بود.

از جا بلند شدم و بعد از چند ساعت نشستن روي صندلي هاي فرودگاه به سمت درب خروجي رفتم. دلم به شدت هواي گريه کرده بود. لب پايينم را گاز گرفتم و سوار يکي از تاکسي هاي زرد رنگ شدم.

***

پشت ميز صبحانه مات و ساکت نشسته بودم. باورم نمي شد روزي اين قدر تنها و رنجور بشم. شايد براي مامان ظاهر سازي مي کردم و خودم رو همون ترنم سابق با همون روحيه ي قوي هميشگي نشون مي دادم، اما در خلوت خودم اين دروغ ها کار به جايي نمي برد و من تنهاتر از هميشه پشت مفصل ترين ميز صبحانه ي زندگيم نشسته بودم. به اميد اينکه کاسه ي پنير و کره و چهار تيکه نون تنهاييم رو پر کنن.

تلفن زنگ خورد و باعث شد ذوق کنم! حالا حتي صداي گوشخراش تلفن سر صبح برام لذت بخش بود. با ديدن شماره ي طويل روي صفحه ي نمايشگر نيشم دو برابر باز شد. صد در صد ترنج بود. چقدر دلم هواش رو کرده بود، هواي نسخه هاي خواهرانه اش که دقيقه به دقيقه برام مي پيچيد!

با حال و هوايي که از اين رو به اون رو شده بود، تلفن رو برداشتم: سلام!

چند دقيقه مکث، مکثي که نمي تونست ناشي از دير رسيدن صدايم باشد.

- الو؟!

- سلام ترنم!

وحشت زده کمي عقب کشيدم. حالا بايد چه واکنشي نشون مي دادم؟ اين بار صداي او در گوشي پيچيد: خوبي؟

و من به اين فکر کردم که در اين مدت چقدر فارسيش پيشرفت کرده!

نفسم را پر صدا بيرون فرستادم، به هر حال تقصير او نبود؛ تقصير من هم نبود! و حتي شايد تقصير پولاد هم نبود. با آن تعصبات احمقانه اش!

- خوبم! چه عجب ياد ما کردي.

سامان از پشت خط نفس عميقي کشيد، صدايش را به وضوح شنيدم.

- زن دايي و ترنج برگشتن؛ خيال مي کردم تو هم بر مي گردي.

- چرا؟ من که هميشه همين جا زندگي کردم و قصد هم ندارم بيام سوئد ...

- اما آخه الان ... خب ...

سکوت کرد. منظورش موقعيت هاي تازه بود؟ او هم مي خواست از آن دست حرف هاي مدير جديدم را تحويلم بدهد؟ جامعه پر از گرگ شده بود و اين قلب پسر عمه ي عزيزم را آن گوشه ي دنيا به درد آورده بود؟ به خودم جرات دادم و گفتم: من مي تونم گليمم رو از آب بيرون بکشم!

حتم داشتم با اين جمله ي دهن پر کن تا چند ساعت متفکر گوشه اي مي نشيند!

- مي دونم، هميشه اين کار رو کردي. اما اون موقع پولاد هم بود!

پولاد! چقدر بامزه اين کلمه را ادا مي کرد.

- ولي الان نيست! تو هم تنهايي.

- ببينم تو پولاد رو چي تصور مي کردي؟ پدرم؟!

- نه، اون خيلي جوون تر از اين بود که پدر تو باشه!

روي صندلي نزديک تلفن ولو شدم: چي؟

- جوون تر از دايي بود.

صدايش رنگ و بوي ترديد گرفت:

- نبود؟

- تو ديديش؟

- عکساتون رو.

- آهان! به هر حال نگران نباش سامان، من خودم مي دونم بايد چه کار کنم. ممنون زنگ زدي.

و قبل از اينکه صدايم به آن طرف خط برسد، گوشي را گذاشتم.

***

سنگين بود. خيلي سنگين تر از اوني که به نظر ميومد. شايد هم بهتر بود مي گفتم خيلي سنگين تر از چيزي که قبلا بود! اما انگار همين انگشتر ناچيز مرا از گزند خيلي اتفاقات حفظ مي کرد. هر چه بود بهتر از متوسل شدن به آدمي مثل هدايت بود، کسي که احتمالا تا به حال زني جز مادرش در زندگيش نبوده! اصلا شايد ازدواج کرده بود! شايد حتي دو جين بچه داشت؟!

من از کجا مي دونستم؟ از برخوردهاي معدودم با او که در همه ي آن ها سوپرمن شده بود؟!

اصلا چرا بايد فکرم رو مشغول مي کرد؟ اين انگشتر به تنهايي حکم سوپرمن رو داشت. با اين فکر مقنعه ام رو کمي جلوتر کشيدم؛ هر چند لازم نبودم، اما انگار اين طوري راحت تر بودم.

بايد خيلي زود يک پيانو مي خريدم. از حال نهال که احتمالا خيلي در نقش جديدش غرق شده بود، باخبر مي شدم و بقيه ي وقتم را کار مي کردم.

مگه قبلا همين رو نمي خواستم؟ مگه اين، اون چيزي نبود که در طول زندگي مشترکم با پولاد تمام مدت حسرتش رو مي خوردم؟ آزادي! متعهد نبودن! تظاهر نکردن!

حالا آزاد آزاد بودم. نه تنها خودم، قلبم و وجدانم هم آزاد بود!

***

فتاح تشکري کرد و از در بيرون رفت. از پشت پيانو بلند شدم. دو سه جفت چشم کنجکاو رو روي خودم حس مي کردم؛ يعني واقعا خوب بود؟ لبخندي از سر رضايت زدم و به در نگاه کردم.

- خانوم شکيبا؟

صداي دختر جواني بود که از همون ابتدا نظرم رو به خودش جلب کرده بود. خيلي ريزه ميزه تر و کم سن و سال تر از بقيه ي اعضاي گروه بود. چشم هاي روشن و موهاي قهوه اي روشن داشت که ماهرانه سمت راست صورتش رو قاب گرفته بود.

- بله؟

- مي شه من با شما يه صحبتي داشته باشم؟

بقيه ي اعضاي گروه کم کم متفرف مي شدند.

- بفرماييد.

- نه اگه ممکنه بريم توي اتاقتون!

و دستش را روي شانه ام گذاشت.

در حالي که کمي از رفتارش متعجب شده بودم، لبخندي زدم و گفتم: البته.

وارد اتاق شد و در رو بست: مي خوام يه سوال از شما بپرسم!

- بله؟

چيني ميان ابروهايش انداخت: شما پيانو هم درس مي دين؟

خنده ام گرفته بود؛ يعني همه ي اين قيافه گرفتن ها براي همين سوال ساده بود؟!

- تا الان اين کار رو نکردم!

بادش خالي شد: جدي؟!

- بهش فکر نکرده بودم، ولي چرا که نه؟

با وجود حقوق اندکي که فرهنگسرا مي داد، ايده ي بدي هم نبود!

نيش دختر جوان تا بناگوش باز شد. روي صندلي نشستم، يعني ممکن بود چيزي دوباره اين لبخند رو، روي لب هاي من بياره؟!

***

کرايه ي ماشين رو پرداخت کردم و پياده شدم. از فرط خستگي تلو تلو مي خوردم. هوا تاريک شده بود و من از صبح تا هشت شب يکسره کار کرده بودم، روي هر آهنگي که به دستم مي رسيد ... که در نهايت فتاح مرخصم کرده بود. راننده که انگار از معطل شدن کلافه شده بود، بالاخره گفت: خانوم در رو نمي بندين؟

در ماشين رو بهم زدم و کمي فاصله گرفتم تا قشنگ جاي ويراژ دادن داشته باشد.

با ديدن قامت متوسطي نزديک خانه وحشت کردم. هنوز هم از ديدنش مي ترسيدم؛ قدم هايم سست شده بود!

کمي جلوتر رفتم و بالاخره سلام دادم.

- سلام.

لب هاي نازکش را بهم فشرد و سر و پايم را برانداز کرد. نگاه ريزبينش انگشترم را هدف گرفت. بي تعارف دستم رو گرفت و بلند کرد. صداي ضربان قلبم رو مي شنيدم؛ واقعا اين پيرزن چرا اين قدر ابهت داشت؟

نگاهش را از انگشتر گرفت: سردته؟

دست يخ زده ام را مشت کردم: نه!

- نمي خواي دعوتم کني داخل؟

نه! نمي خواستم. به هيچ عنوان دلم نمي خواست خانه ي تازه ام، زندگي تازه ام به قدم هايش آلوده شود. نمي خواستم هيچ خاطره اي از خاطرات رعب انگيزي که برايم رقم زده بود، وارد قلمروي تازه ام شود. تمام جراتم را جمع و جور کردم و گفتم: همين جا مي شنوم! من که ديگه عروستون نيستم، پس نسبتي با هم نداريم!

اخمي ميان ابروهاي کم و بيش نامرتبش نشست، اما نه تنها کم نياورد؛ زبانش نيش دارتر هم شد: اشکال نداره، ولي مي دونم مامان و خواهرت رفتن؛ پس فردا سال تحويل مي شه، مي دوني که تنهايي اول سال جديد خوب نيست. خواستم دعوتت کنم.

- نگران من نباشين. اصلا دلم نمي خواد فکرتون درگير بشه!

چرخي زد و عزم رفتن کرد. چيزي مرتب در پس ذهنم آزارم مي داد. اين بهترين و تنها زمانم بود: آبا؟

به طرفم برگشت: بله؟

- حال عروستون چطوره؟ پيداش کردين؟

پوزخندي زد: گلنازم خوبه، سلام مي رسونه. فردا خانوادش هم که بيان تهران، حالش بهتر مي شه!

بدجنس شدم: البته اگه سرش نره بالاي دار! توي شهرهاي کوچيک معمولا عادت ندارن دختر شوهر نداده، نوه دار بشن!

متوجه طعنه ام شد: نه، خيلي آدما توي جووني بيوه مي شن. شايد الان سايه ي شوهر بالاي سرش نباشه، اما بي کس و کارم نيست!

ساکت شدم. بي کس و کار بودم و محکوم به سکوت! پيروز شد! خداحافظي کرد و رفت. و من همچنان در سکوت به سر مي بردم!

سرم گيج مي رفت. چند پله ي اول رو به سختي بالا رفتم و روي پاگرد اول نشستم. جلوي ديدگانم تار شد.

***

اول همه چيز محو و مات بود، اما کم کم روشن و واضح شد. نگاهم روي خطوط سقف ثابت مانده بود که صدايي باعث شد سرم را به راست مايل کنم. پيرزني مقابلم بود؛ کوتاه قد و روي ويلچر نشسته بود. ماهرانه کنترلش مي کرد، انگار سال ها تجربه داشت. مطمئنا توي اتاق خودم در خانه ي جديد بودم؛ اما اينکه او اينجا چه کار مي کرد، سوال بود.

- حالت بهتر شد مادر؟

چشم هايم را تنگ کردم. دستمال نمناکي را از روي پيشانيم برداشت.

- چرا با خودت اين کار رو مي کني؟

- چکار؟

صدايم خش دار و ناموزون بود، مثل يک موسيقي خشن!

- از خودت کار بکشي. مي دوني فشارت چقدر پايين بود؟ اينم که وضعيتت!

- بيدار شد مادرجون؟

- آره صحرا جان.

صحرا، يا همان خانم نکويي لبخندي به پهناي صورتش زد.

- بهترين؟

- ممنون.

گيج بودم. من اينجا چي کار مي کردم؟ بالاخره گفتم:

- من سر در نميارم!

قرص و ليوان آبي را مقابلم گرفت. مطيعانه قرص را پايين دادم و پرسشگر براندازش کردم. شال به سر داشت، کاملا محجبه بود. همان طور که روز مصاحبه ديده بودم. وقتي متوجه ي نگاه خيره ام شد، براي عوض کردن مسير نگاهم توضيح داد: راستش بابک گفت شما چند روز پيش سرتون آسيب ديده بود!

منتظر توضيح بيشتري ماندم که ادامه داد: خانوم همسايتون، همون که دو تا بچه ي کوچيک داره ...

منتظر تاييد من ماند. اما هيچ کدام از همسايه هايم را نمي شناختم، با اين وجود سر تکان دادم.

- اون شما رو روي پله ها پيدا کرده بود که از حال رفته بودين. به اولين شماره ي موبايلتون زنگ زده بود.

با کمي ترديد ادامه داد: که شماره ي بابک بود. گوشيش دست من مونده بود و من اومدم اينجا. اين خانوم هم همسايه ي طبقه ي اوله.

نيم خيز شدم: من واقعا معذرت مي خوام! اصلا نفهميدم چطور شد؛ واقعا متاسفم که اين قدر مزاحمتون مي شم!

- خواهش مي کنم اين چه حرفيه؟ به هر حال، اين براي من سوال بود ... البته اگر بي ادبي نباشه، شما و بابک ...

نذاشتم حرفش تموم بشه. نگرانيش رو درک مي کردم! من هم شايد چند روز در اين ترديد دست و پا مي زدم: ايشون يه بار نزديک فرهنگسرا به من کمک کردن و يه بار هم توي يه نمايشگاه اتومبيل!

- نمايشگاه اتومبيل؟

توضيح دادم: نزديک فرهنگسرا، خيابون اصلي ...

- بله مي دونم منظورتون کجاست.

اين بار من پرسيدم: برادرتون هستن؟

لب پايينش را لحظه اي مکيد و انگار دل به دريا زد: همسرمه!

سر تکان دادم.

- راستش من ديگه بايد برم. اين خانومم پسرش اومده دنبالش شب تنها نباشه. زنگ بزنيد يه نفر بياد پيشتون!

و من بي کس و کار بودم! مادر و خواهرم گوشه اي از دنيا، شوهرم زير خروارها خاک!

چقدر سخت بود اعتراف کنم تنها کسي که هنوز با من نسبت داشت، مادرِ بچه ي شوهرم بود!

- شما بريد، من خوبم.

- نه آخه اين جوري درست نيست.

- من تنها زندگي مي کنم.

- مي دونم. يعني مشخصه، اما حداقل امشب رو يکي بياد پيشتون!

- خانواده ام سوئدن؛ کسي در حال حاضر اينجا نيست.

چشم هايش برقي زد: اصلا بياين بريم خونه ي ما!

يا اين زن ديوانه بود يا من توهم مي زدم!

- خيلي خوبه، نه؟

- مزاحمتون نمي شم! من که حالم خوبه؛ مسئله اي نيست.

- به هر حال دکتر گفت تنها نذاريمتون. بيايد خونه ي ما.

- درست نيست خانوم نکويي، من همکارتونم، اونم تازه يه روزه!

- چه فرقي مي کنه؟ در ضمن منو صحرا صدا کنيد!

- آخه صحرا جان اگه من يه دزد باشم يا مثلا ... چه مي دونم؟ اصلا درست نيست ...

لبخند زد: خيلي درست تر از اينه که شما تنها اينجا بمونيد و حالتون دوباره بد بشه. تازه ... اصلا خوب نيست براي يه خانوم تنها جايي بمونه که طبقه ي بالاي سرش معلوم نيست چه خبره!

- چه خبره؟

- نمي دونم؛ ولي مثل اينکه مهموني گرفتن. بياين بريم، مادرمم هست!

در نگاهم دقيق شد و گفت: نگران بابکين شما؟ بابک اصلا نيست.

- نه مسئله اين نيست. آخه کي پا مي شه بره خونه ي يه ...

- دوست لجباز؟

لبخند زدم. از اين دختر خوشم ميومد. هر چند زيادي رنگ پريده بود و موقع حرف زدن بعضي اوقات زبانش مي گرفت.

نمي دونم چرا تسليم شدم، شايد فقط مي خواستم به عالم و آدم ثابت کنم من هم «کس و کار» دارم! به عالم و آدم هم نه؛ به غرور نابود شده ي خودم. و به آدم هاي پستي که دور و برم رو احاطه کرده بودن!

صحرا پيروزمندانه لبخند زد: خيلي خب!

***

صحرا مرتب مي گفت و مي خنديد، و من ناخودآگاه با او همراه مي شدم. اصلا به يک زن بيست و خرده اي ساله شباهت نداشت. بيشتر شبيه دختر بچه ي ده دوازده ساله اي بود که موقع حرف زدن ذوق زده مي شد! اين احساس خوشايند کم کم راهش را به طرف من هم باز کرد و از زير پوستم آرام آرام توي بدنم نشست. از اينکه دعوت ناگهانيش رو پذيرفته بودم احساس رضايت مي کردم. ماشين رو مقابل خونه ي قديمي نگه داشت: بفرماييد.

- باور کن ...

نذاشت ادامه بدهم: حرفشم نزن ترنم ...

لحظه اي مکث کرد و ادامه داد: مي تونم ترنم صدات کنم؟

- البته.

و از ماشين پياده شد. من هم به دنبالش روان شدم.

ضربه اي به در شيشه اي مشبک زد و بعد از چند لحظه دست در کيفش برد و کليدي خارج کرد، توضيح داد: مادر پيره، خوب نمي شنوه.

مطيع و سر به زير وارد خانه شدم. ورودي کوچکي داشت و بعد از آن هم يک در ديگر بود. در را با فشار خفيفي باز کرد و از جلوي راه کنار رفت: بفرماييد.

وارد شدم. خونه سالن چندان بزرگي نداشت؛ دو اتاق درست کنار هم رو به روي در ورودي قرار داشتند. چند پشتي و يک دست مبل قديمي، تلويزيون بزرگ و ميزي پر از قاب عکس تمام دم و دستگاه خانه ي مدير جوانم بود. صحرا شادمان صدا زد: مادرجون! بياين مهمون داريم.

پيرزن ريز نقشي که به عصا تکيه زده بود، از اتاق سمت چپي خارج شد: اومدي صحرا جان؟

و با ديدن من لبخندي روي لب هايش نشست: بفرما دخترم، خوش اومدي.

- ممنون. ببخشيد مزاحم شدم.

- خواهش مي کنم اين چه حرفيه؟ بفرما بشين تا من برات چايي بيارم.

روي زمين، درست همان جا که اشاره کرده بود، نشستم.

- زحمت نکشيد خانوم.

صحرا که وارد يکي از اتاق ها شده بود، بيرون آمد. جالب اينکه هنوز شالش را باز نکرده بود. فقط گره اش را کمي شل کرده بود.

- من ميارم مادرجون، شما بشينيد.

پيرزن زمزمه اي کرد و کنارم نشست: خب خوبي خانوم جان؟ مادر خوبه؟ پدر خوبه؟

ناخودآگاه از اين صميميت متعجب شدم و لبخندي روي لبم نشست.

- خوبن ممنون.

مادرجون سري تکان داد و بعد انگار ياد چيزي افتاده باشد، از جا بلند شد. عذرخواهي کرد و به سمت آشپزخانه رفت. چند دقيقه منتظر نشستم، اما از آن جايي که نه صدايي بلند شد و نه کسي حواسش به من بود، از جا بلند شدم و کنجکاوانه اطراف را کاويدم. بالاخره مقابل ميزي که پر از قاب عکس بود، متوقف شدم. چند عکس قديمي از عروسي زن جواني که احتمال مي دادم مادر صحرا باشد، پشت هم قرار داشتند. کمي جلوتر عکسي از صحرا در لباس عروسي با چشم هاي درخشان و لب هايي که احتمالا به سختي براي عکس گرفتن جمع شده بودند، به چشم مي خورد و در کنارش هم مدير جديد فرهنگسرا؛ البته کمي با زمان فعلي اش متفاوت بود. چاق تر بود و البته چهره اش با الان تقريبا متفاوت بود. کمي بهتر از الان به نظر مي رسيد.

- دو سال پيش عروسي کردم.

جالب بود که هيچ وقت از فعل جمع استفاده نمي کرد. در حرف هايي که داخل ماشين بين ما رد و بدل شده بود، هم کوچک ترين اشاره اي به هدايت نکرد. شايد روابطشان چندان خوب نبود. به هر حال من هم عادت نداشت زياد درباره ي پولاد حرف بزنم، البته وقتي بود! و وقتي که هنوز يک بت بود!

کنارم نزديک ميز ايستاد و چند ثانيه محو تماشاي عکس ها شد.

- راستي حالتون بهتره؟ سرتون که درد نمي کنه؟

واقعا سردرد و سرگيجه ي سر شب از خاطرم رفته بود. هيچ وقت جايي توي چنين خانواده اي نداشتم. هميشه از هر طرف پس زده شده بودم. از طرف خانواده ي خودم که از هم پاشيده بود، و از طرف خانواده ي پولاد که هميشه دوست داشتند زهرشان را به من بريزند! حالا اينجا، در ميان آدم هايي که نمي شناختم، همه چيز طور ديگري بود. گرم بود و زندگي بخش. روح خسته و غرور شکسته ام رو التيام مي بخشيد.

- ترنم!

با صداي مردد صحرا از فکر و خيال خارج شدم: نه، حالم خيلي از سر شب بهتر شده.

لبخندي زد و گفت: بيا بشينيم سريال ببينم! يه چيزي داره که من خيلي دوستش دارم!

هرگز بخشي از زندگيم رو به تماشاي سريال اختصاص نداده بودم. هيچ وقت به اين مجموعه هاي اکثرا عاشقانه، تمايلي نداشتم. اما اون روز، تماشاي دختر و پسر عاشقي که به خاطر مخالفت والدين از هم جدا شده بودند، از پشت اون تلويزيون قديمي عهد دقيانوس احساس آرامش و لذت رو توي وجودم زنده کرد. آرامشي که چند ماهي بود، دنبالش بودم. بعد از نواخته شدن تيتراژ نهايي آهي کشيدم و رو به صحرا گفتم: آخرش چي مي شه؟

با سر انگشت هاي اشاره اش چشم هايش را ماليد و خنده اي دلنشين تحويلم داد: اگر قرار بود بدونم، مگه خلم بشينم ببينم؟

و بعد با شوق و ذوق به طرف من برگشت: راستش ... نمي دونم چطور ازت بپرسم، اما کنجکاوم بدونم. ازدواج کردي؟

مختصر و مفيد و با سردي که خيلي ناگهاني سر از کلامم در آورده بود، گفتم: بله.

او نپرسيده بود، آيا هنوز هم متاهل هستم يا نه؛ فقط مي خواست بداند ازدواج کرده ام يا نه! و من پنج شش سال پيش يک بار چنين خطاي محضي را مرتکب شده بودم. صحرا فهميد تمايلي به ادامه ي بحث ندارم و با لبخند سر تکان داد.

- خب فکر کنم خسته اي. راستش اون دکتره مي گفت نبايد زياد خسته ات کنيم!

- من واقعا خوبم؛ جدي مي گم!

- مي دونم، ولي ديگه وقته خوابه!

نگاهي به ساعت اندختم. تازه ده و نيم بود.

- شما اين ساعت مي خوابين؟

- بله!

و مرا به سمت اتاق سمت راستي هدايت کرد.

- مي خواي اينجا بموني؟ منو مامان هم اتاق بغلي مي خوابيم.

به ظاهر چاره اي نداشتم.

به تخت يک نفره ي قهوه اي سوخته خيره شدم. کتابخانه اي با همان طرح و رنگ مشابه گوشه ي ديگري از اتاق بود و نزديک تخت هم يک ميز کوچک با خروارها کتاب رويش قرار داشت. صحرا قدم هايش را تند کرد و مثل مادري که سر بچه اش غر مي زند، گفت: اينجا هيچ وقت مرتب نمي مونه! اين همه کتاب در طول روز ...

سکوت کرد و به طرف من چرخيد: خب، بفرماييد.

روي تخت کوتاه نشستم و تشکر کردم. به محض اينکه در رو بست و رفت احساس تنهايي بر وجودم غلبه کرد. انگار شرايط اين خونه با تنهايي سازگاري نداشت. روي تخت دراز کشيدم و سعي کردم حدالامکان تکون نخورم. طولي نکشيد که بعد از مدت ها پلکام روي هم افتاد. براي اولين بار بعد از ماه ها خواب بي دغدغه اي رو تجربه کردم.

***

با صداي افتادن چيزي چشم باز کردم. براي مدتي طول کشيد تا بفهمم کجام، اما به محض اينکه فهميدم، آرامش درست مثل همون لحظه ي اول، به سمتم حمله ور شد.

- چي کار مي کني بابک؟

صداي آرام صحرا و پشتوانه اش صداي مدير جديد فرهنگسرا.

- اگر اجازه بدين مي خوام برم بخوابم.

- بهت گفتم نيا خونه!

- چرا؟

- دوستم اينجاست.

- کدوم دوستت؟

- همکار جديدمون توي فرهنگسرا.

- شکيبا؟

- آره.

- صحرا چرا به حرفم گوش نمي کني، هان؟ من مي خوام همين مسير رو برم! مي خوام تا آخرش باشم، مي فهمي؟

- نه! من نمي ذارم اين خونه رو بذاري گروي بانک. هر کار ديگه اي مي خواي بکن، اما اين خونه نه!

- پولش رو مي دم از گرو درش ميارم؛ چرا لجبازي مي کني؟

- کدوم پول بابک؟ چرا تو بزرگ نمي شي؟ با کدوم کار؟ خبرنگاري پاره وقت يا کار توي فرهنگسرا؟

- وقتي اون قول لعنتي رو بهم دادي قرار شد تا آخرش باشيم؛ قرار نشد وسطش جا بزني و بگي نمي خواي ادامه بدي.

- پول اين خونه نه! اين خونه سقف بالاي سر مادرته؛ بفهم! يه عمر توي اين خونه زندگي نکرده که حالا به خاطر يه همچين چيزي خونه ش رو، زندگيش رو به باد بديم.

- مامان راضيه. به اون خدايي که مي پرستيش راضيه! مي خواي توي گور بلرزه؟! بگو مي خواي تا ابد نفرينش توي زندگيم باشه؟

- نيست! فرضا اين کار رو بکنيم، اصلا شايد کارم تموم شد! تو چه طوري مي خواي پول اينجا رو پس بدي بابک؟

- آخه لعنتي من کي تا حالا توي عمرم يه کاري کردم که از عهده اش بر نيام؟ هان؟ کي؟!

صحرا محکم و قاطع گفت: صدات رو بيار پايين، نمي خواي که عالم و آدم از اين وضعيت مزخرف سر در بيارن؟ اين خونه نه! اجازه نمي دم يه بار ديگه از گرو گذاشتن اين خونه حرف بزني. الانم برو، کليد دم در آويزونه؛ بعدا حرف مي زنيم.

- باشه، ولي نمي توني جلوم رو بگيري صحرا. هميشه حرفم رو به کرسي نشوندم، يادت که نرفته؟

- اين خونه رو نه!

و سکوت برقرار شد.

توي سرم صدها سوال رژه مي رفت. صداي بسته شدن در بعد از چند ثانيه بلند شد و نگاهم روي ساعت چرخيد؛ کمي از چهار گذشته بود. غلتي زدم و بي تفاوت به ديوار مقابلم چشم دوختم. صداي مادر جون بلند شد: چي شده صحرا جان؟ چرا گريه مي کني؟

صداي فين فين صحرا بلند شد: هيچي، شما نخوابيدي؟

- براي نماز که بلند شدم خوابم نبرد. اين پسر هم که اومد و رفت. چي مي گفت؟

- هيچي!

- يه چيزايي شنيدم صحرا. به خداوندي خدا سلامتي تو برام از همه چيز مهم تره. نمي خوام سر اين مسايل حرص و جوش بخوري. من مي دونم بابک خودش درستش مي کنه. به پدر خدابيامرزش رفته، اونم همين جوري بود. حرفش رو به کرسي مي نشوند. الان هم پاشو برو بخواب، اين دختره پا نشده باشه خيليه!

***

پشت پيانو نشستم، اما نمي تونستم تمرکز کنم. تمام مدت فکرم مشغول بحث و جدلي بود که سر صبح شنيده بودم. صحرا با شادي وارد فرهنگسرا شد. کاغذي توي دست گرفته بود: چرا اين قدر زود رفتي؟

لبخند زدم: درست نبود بيشتر از اين مزاحم بشم.

- ديشب تا نزديکاي صبح بيدار بودم، اين بود که خواب موندم.

حرفي نزدم. ادامه داد: ببين چي پيدا کردم!

- چي؟

ورقه رو مقابلم گرفت: چرا نگفتي قبلا اينجا کار مي کردي خانوم دکتر؟!

به ورقه ي توي دستش نيم نگاهي انداختم. جزيياتش رو از بر بودم. بي تفاوت گفتم: دکتراي افتخاري.

- دکتر افتخاري که بهتر از دکتر بي افتخاره!

از جا بلند شد: خوبه آدم هم دکتر باشه، هم مفتخر!

کاغذ رو توي قابي با آرم جديد فرهنگسرا گذاشت و به ديوار زد.

ناخودآگاه گفتم: ديروز بهم خيلي خوش گذشت. شايد امشبم سرم رو بزنم به ديوار يا يه چيزي تو اين مايه ها.

بلند بلند خنديد: هر وقت دوست داري بيا خونمون. بابک اکثرا خونه نيست؛ اگرم باشه مي ندازمش بيرون!

به شاسي هاي سفيد رنگ چشم دوختم و با کنجکاوي که سر به فلک گذاشته بود، پرسيدم: رابطتون خوب نيست؟

نگاه متعجبي بهم انداخت. فوري ادامه دادم: نه راستش هيچي، فراموشش کن.

نفس عميقي کشيد و انگار دوباره در نقشش فرو رفت: نه بابا، خب بابک اخلاق و عقايد خاص خودش رو داره و مشکل اينه که من هميشه مقايسه اش مي کنم.

- با کي؟

کمي دستپاچه شد، اما خودش رو کامل نباخت: با برادرام!

مضحک بود. پرسيدم: شوهرت رو با برادرات مقايسه مي کني؟! چه غيرمنطقي.

- آره، غيرمنطقيه.

دستي به قرص صورتش کشيد. طبق معمول کاملا محجبه بود، حتي يک تار مو هم از زير شال قهوه اي رنگش بيرون نزده بود. حس کردم کمي بادش خالي شده و از اون شادي اوليه خبري نيست. براي تغيير فضا هم که شده، گفتم: شنبه سال تحويله.

اخماش بيشتر در هم رفت. با پايش روي زمين ضرب گرفت: خيلي وقته پيانو مي زني؟

از اين تغيير بحث متعجب شده بودم، اما گفتم: از بچگي. آره، مي شه گفت خيلي وقته!

- چي يا کي وادارت کرد؟ مادرت؟ پدرت؟ يا خودت دوست داشتي؟

بخش اعظمي از خاطرات زجرآور بچگيم، قبل از اينکه تسلطي روشون پيدا کنم بر زبانم جاري شد: مادر و پدرم، هر دوشون. هيچ وقت روابطشون خوب نبود و يه بند دعوا مي کردن. منم براي اينکه صداشون رو نشنوم پيانو مي زدم.

متاسف سر به زير انداختم. کمي شونه ام رو نوازش کرد: جدا شدن؟

- بله، پدرم هم سال پيش فوت کرد.

- خدا رحمتش کنه.

- راستي اينجا رو کي تعطيل مي کنن؟

- فردا، برنامه هاي عيد که البته سرجاش هست. فقط چهار روز اول.

- خيلي خوبه. من يکي که نمي خوام خونه بمونم.

- مادرت سوييس بود نه؟

از جا بلند شده بود و توي اتاق قدم مي زد.

- سوئد.

- نمي ري اونجا؟

- نه، دوست ندارم. هيچ وقت پام رو اونجا نذاشتم.

- منم دوست ندارم. مي خوام همين جا بمونم؛ دوست دارم همين جا بميرم!

- حالا براي چي بميري؟ خدا نکنه.

کش و قوسي به خودش داد: اتفاق هميشه ميفته.

و اتفاق هميشه ميفتاد؛ راست مي گفت!

***

بعد از اتمام کارم، گزارش کوتاهي براي فلاح نوشتم و از اتاق خارج شدم. صداي صحرا از پشت در اتاق بغلي مي اومد: تو چرا اجازه دادي مهرداد؟

مرد جواني جوابش را داد: چي مي گفتم؟ مي گفتم نمي خواد بفروشيش؟ چهل روز دست دست کردم.

صدايش آشنا بود، خيلي آشنا!

- حالا چقدر فروختش؟ ده ميليون؟ بيست ميليون؟

- برو دلت خوشه خواهر من! شيش تا خيرش رو ببيني!

- مگه گاري فروخته؟

- عجله داشت؛ مشتري هم همين قيمت مي خواست؛ داد و رفت.

چرخي زدم و به سمت اتاق فلاح رفتم. به قول خودش «حضور نداشت!»

ورقه رو روي ميز گذاشتم و کيفم رو روي شونه ام جا به جا کردم. خيلي دلم مي خواست بدونم بحث بين صحرا و غريبه اي که صدايش خيلي برام آشنا بود، به کجا مي رسيد. ناخودآگاه قدمام رو نزديک به ديوار برمي داشتم. سرم پايين بود و تمام حواسم معطوف به قدم هام.

- من نمي دونم ديگه بهش چي بگم.

- اگر همين جوري ادامه بدي کل خونه زندگيت رو مي فروشه ها! هيچ کس به اندازه ي شما دو تا لجباز نيست.

- تو که دوست صميميش هستي، بهش بگو. حرف منو که قبول نمي کنه.

- تا کي قراره اين بحثا ادامه پيدا کنه؟

محکم به چيزي برخورد کردم که باعث شد سر بلند کنم. به محض اينکه نگاهم با نگاه هدايت گره خورد، تقريبا عقب پريدم.

هدايت دستشو بالا برد و عذرخواهي زير لبي کرد. سر تکون دادم و دور شدم.

البته خيلي زود قدمام رو کند کردم. در باز شد و صداي هدايت، اين بار بلندتر از معمول پشت سر کوبيده شدن در بلند شد: به به آقا مهرداد، مي گفتين يه گوسفندي چيزي قربوني مي کرديم.

- بابک تا کي مي خواي اين کارا رو بکني؟

چند قدم برداشتم. دل به دريا زدم و از در فرهنگسرا خارج شدم.

***

وابستگي احتمالا معناي ديگري نمي داد. معناي ديگري به غير از اينکه روز اول سال با تمام مخلفات سفره ي هفت سين راهي بهشت زهرا شده بودم، تا با تنها کسي که هنوز به فکرم بود و شايد براش مهم بودم، خلوت کنم. پوزخندي روي لبم نشست. برايش مهم بودم؟ چه فکر و خيال واهي! او حتي در زمان حياتش هم به فکر من نبود و من براش مهم نبودم!

دنبال سنگ قبر مورد نظرم مي گشتم؛ سنگ قبر مشکي با خط سفيد که همسر من زيرش آرميده بود. بالاخره پيداش کردم و کنارش نشستم. چقدر سخت بود؛ نمي دونستم چي بگم!

- خوبي؟!

جوابي نداد. البته انتظاري هم نداشتم.

بغض ته گلوم حبس شده بود، زمزمه کردم: پارسال عيد گفتي واسه امسال يه بچه مي خواي، يادته؟

دستم ناخودآگاه روي سنگ قبر به حرکت در اومده بود.

- عيديت رو از يه نفر ديگه گرفتي؟

هق هق کردم.

- چي کار کنم پولاد؟! مي دوني چقدر تنهام؟ مي دوني لعنتي! اصلا اي کاش نمي رفتي! اي کاش مي موندي و منم هيچي نمي فهميدم. نمي فهميدم چه کثافت کاري هايي دور از چشم من کردي! اي کاش ماه پشت ابر مي موند! اصلا هيچ وقت فکر نکردي ممکنه منو داغون کنه؟ نابودم کنه؟! پـــولاد! صدامو نمي شنوي؟! چرا لال شدي؟

سرم رو روي دستام گذاشتم و اشک ريختم. دلم هواي «بودنش» رو کرده بود. همين که بود و صدام مي زد؛ همين که هر وقت دلم مي گرفت مي خنديد و کنارم مي نشست: لوله بازکني بيارم؟!

سر بلند کردم. دوباره از عصبانيت لبريز شدم، اما با ديدن اسمش روي سنگ قبر ويرون شدم! از درون داغون شدم. پولاد من اين طوري عاجز و بيچاره زير خاک خوابيده بود. لب پايينم رو گاز گرفتم و آخرين حربه ام رو به کار گرفتم: دلم گرفته پولاد! تنهام، مي فهمي؟!

نگاهي به ساعتم انداختم؛ چند دقيقه ديگه سال تحويل بود. ميون اشکام لبخند زدم: الان سال تحويل مي شه!

کاملا راحت روي سنگ قبر نشستم و زمزمه کردم: ده، نه، هشت، هفت، شش، پنج، چهار، سه، دو، يک!

سال تحويل شد؛ به همين سادگي!

بهار آمد، نبود اما حياتي

درين ويرانسراي محنت آور

بهار آمد، دريغا از نشاطي

كه شمع افروزد و بگشايدش در

سال تحويل شد. ميون گريه هام خنديدم و گفتم: مي خواي تقويم امسال رو برات بگم؟

جوابي نداد.

- امسال ترنم شکيبا بيست و نه ساله مي شه! يادته وقتي بيست و دو ساله بودم، مخم رو زدي آقاي خوشتيپ؟

دوباره اشکام راه افتاد.

- تو هم مي شه سي و چهار سالت، نه؟

مکث کردم: نه، نه ديگه نمي شه!

دوباره سر بلند کردم. حال خودم رو نمي فهميدم.

- امسال يه اتفاق ديگه هم ميوفته! بچه دار مي شي! پسردار مي شي! دختردار مي شي! راستي به نظرت آبا مي ذاره من اسمش رو انتخاب کنم؟ يادته، يادته چي مي خواستي؟ مي گفتي اگر دختردار شديم اسمش رو بذاريم دنيا! و اگر پسردار شديم اسمش رو بذاريم سپهر!

کمي مکث کردم و گفتم: اصلا امروز خودم مي رم مي گم بهش! خودم مي رم، همين امروز مي رم و مي گم.

- راستي به نظرت شبيه توئه يا شبيه من؟

بعد انگار چيزي مثل صاعقه از ذهنم گذشت: شبيه من نه! شبيه من نه!

دوباره صداي گريه ام بلند شد.

- خدا رحمتش کنه!

سر بلند کردم، صحرا بود. نفسم منقطع شد.

- اينجا چي کار مي کني؟

- هر وقت دلم مي گيره، ميام اينجا.

- قبرستون؟

کنارم نشست.

- صدات تا پونصد تا قطعه اون ورتر مي ره.

- نگفتي چرا مياي اينجا؟

- اگر نيام سراغ يه نفر دلش خيلي ازم مي گيره!

- کي؟

- مهمه؟

- نمي دونم!

شاخه گل رزي روي سنگ قبر گذاشت: فکر نمي کردم اين جوري تنها شده باشي!

- فکر کردي طلاق گرفتم.

لبخند کم رنگ و شرمزه اي زد: آره. گفتي متاهلي، اما تنها زندگي مي کردي.

- تصادف کرد.

براي لحظه اي سکوت برقرار شد: سال تحويل اينجا بودن شگون نداره!

- وقتي همه کس و کارت اينجا باشه، ديگه چندان فرقي نمي کنه!

- تو چرا بايد اينو بگي؟ من همه ي زندگيم رو اينجا باختم، تو ديگه چرا؟

- حالم خوب نيست ترنم!

مات و مبهوت سر بلند کردم و مستقيم بهش خيره شدم: چرا؟

- نمي دونم! اما احساس خوبي ندارم، خيلي وقته احساس خوبي ندارم.

- بهتره جدا بشي. باور کن اين بهترين راهه؛ بهترين و تميزترين راه!

- باهاش اختلاف داشتي؟

- زياد!

- جدا شده بودين؟

- نه، فرصت نشد!

- چه بهتر.

بعد از چند ثانيه گفت: بلند شو! ديگه نمي خواد بمونيم اينجا؛ حالمون گرفته شد. پاشو.

- که برم خونه؟ تنهاي تنها؟!

- نه بلند شو بريم يه کاريش مي کنيم.

از جا بلند شدم، لباسم رو تکوندم. براي لحظه اي چرخيد و به چند متر اون طرف تر خيره شد.

- تقدير! کسي چه مي دونه؟!

گشت زني با صحرا در خيابون ها، اون هم روز اول سال، واقعا عجيب و غريب بود. به قول صحرا انگار مالک تام خيابونا شده بوديم. پرنده پر نمي زد.

باز هم نتونستم کنجکاويم رو کنترل کنم و پرسيدم: هر سال همين طوري مي شه؟

- چي؟

- يعني تو مياي اينجا؟

- کجا؟!

خنده ام گرفت: خوبي؟

جدي جواب داد: سرم درد گرفت.

- چرا؟

ماشين رو کنار خيابون متوقف کرد. نگران شدم: چي شده؟ حالت خوب نيست؟

- زنگ مي زني به بابک؟!

گريه اش گرفته بود.

- خيلي خب.

با ترديد شماره ي بابک رو گرفتم. صداي نگرانش توي گوشي پيچيد: کدوم گوري رفتي صحرا؟!

لب هايم را به هم فشردم: آقاي هدايت، حال صحرا خيلي خوب نيست.

هدايت احتمالا شوکه شده بود و تته پته کنان پرسيد: کجا ... کجاست؟

- اينجا، پيش من!

کلافه و شتابزده پرسيد: تو کجايي؟

نگاهي به اسم خيابون انداختم و آدرس دادم. ادامه داد: ببين بايد برسونيش اين بيمارستاني که مي گم، خب؟

- من ... من ...

- خواهش مي کنم! مي ميره!

قالب تهي کردم؛ قطرات اشک صحرا روي فرمون مي چکيد.

مصمم گفتم: خيلي خب.

***

تنها روي يکي از صندلي هاي بيمارستان نشسته بودم و منتظر هدايت بودم. بالاخره رسيد. لباس سر تا سر مشکي پوشيده بود؛ پيراهن مشکي و جين مشکي. حيران و نگران بود.

- سلام.

تمام ورقه هاي توي دستش رو به من سپرد: کجاست؟

در حالي که سعي داشتم روي ورقه ها تسلط پيدا کنم و مانع افتادنشون بشم، زمزمه کردم: دکترا بالاي سرش هستن.

طوري که انگار با خودش حرف مي زد، روي صندلي نشست. دست هايش را قاب سرش کرد و سرزنش وار گفت: دختره ي احمق! ببين چه بلايي سر خودت آوردي! حتما بايد کار به اينجا مي کشيد؟!

با ورود دکتر ميانسال، هدايت از جا برخاست و من هم به تبعيت ازش برخاستم.

- دست دست کردن بيشتر از اين جايز نيست بابک جان! اين بنده خدا همين جوري هم خيلي ...

لب هايش را بهم فشرد: خيلي دووم نمياره!

بابک روي صندلي رها شد. انگار سقوط کرد. نالان پرسيد: الان بايد چه کار کنم؟

- بايد هزينه ي عملش رو جور کني.

مستاصل دستي به صورتش کشيد. و من آرزو کردم اي کاش اون همه پولي رو که بعد از فروش خونه باقي مونده بود، دست مامان و ترنج نمي سپردم!

هدايت از جا بلند شد: جورش مي کنم؛ هر طور شده جورش مي کنم. شما عملش کنيد.

- دست من نيست که پسر جان!

- آقاي دکتر التماس مي کنم. نمي ذارين که از دستم بره، نه؟

- آروم! با اين وضعيت نمي شه کاري از پيش برد. بايد يه فکر اساسي بکني.

- يه کاريش مي کنم. الان حالش چطوره؟

- بد نيست؛ تحت کنترله.

دکتر رفت و هدايت روي صندلي نشست.

- چه کار کنم؟

از اونجايي که سوالش خطاب به من بود، زمزمه کردم: واقعا نمي دونم.

- الان چه خاکي توي سرم بريزم خدايا؟!

سکوت کردم. مطمئنا اين بار روي سخنش با من نبود.

فکري خيلي ناگهاني توي سرم جرقه زد. يعني ... آبا الان بهترين مورد بود، اما تصور پول قرض کردن ازش براي من خيلي ثقيل بود؛ غير ممکن بود!

- چه مشکلي داره؟

- تومور مغزي! بايد خيلي زودتر از اينا دست به کار مي شديم، اما ... پولش جور نشد!

و من تازه معناي حرفايي که اون شب شنيده بودم رو درک کردم.

بالاخره گفتم: من مي تونم جورش کنم؛ منتها خودتون هم بايد همراهم بيايد.

هنوز هم جرات نداشتم اعتراف کنم که چقدر از آبا مي ترسيدم!

***

پول قرض کردن از آبا جزو کارهايي بود که هيچ وقت فکر نمي کردم مجبور به انجامش بشم. هدايت تمام مدت سکوت کرده بود. بالاخره ماشين مقابل خونه ي آبا متوقف شد.

- اينجاست؟ پلاکش ...

فوري تاييد کردم: بله همين جاست.

- با اين کار هميشه منو مديون خودتون مي کنيد خانوم. 

هدايت نمي دونست که اگر همراهم نيومده بود دور مي زدم و بر مي گشتم. 

- فقط يه مسئله اي هست.

اخمي ميون ابروهايش نشست: چي؟

صادقانه جواب دادم: اين خانوم مادر شوهر مرحوم منن. راستش ما روابطمون خيلي خوب نيست.

پوفي کشيد و سرش را روي فرمون گذاشت. عصبي گفت: پس مي شه بگيد چرا منو آوردين اينجا؟

- نگفتم که نمي تونم ازش درخواست کنم. فقط اينکه ...

يک نفس ادامه دادم: مي شه وانمود کنيد پسر عمه ي منين؟

لبخند نصفه نيمه اي زد و از ماشين پياده شد: من الان مي تونم وانمود کنم پدرتم هستم! 

از ماشين پياده شدم. هنوز هم نگران بودم.

با به صدا در آمدن زنگ خانه چهار ستون بدنم لرزيد.

- کيه؟

- منم پينار.

صدايش کمي مردد شد: الان ميام. 

شالم را مرتب کردم و با نوک کفشم روي آسفالت ضرب گرفتم. هدايت هم از اين تاخير بي حوصله شده بود.

بالاخره در باز شد. پينار با چادر سفيد رنگ گل گلي در آستانه ي در ظاهر شد.

- سلام.

و با ديدن هدايت کمي رنگ عوض کرد. فوري گفتم: مي شه آبا رو ببينم؟

نگاهش را از در گرفت و به من نگاه کرد: الان؟

- آره. کارم فوريه پينار.

- راستش مامان الان در دسترس نيست!

حالتش طبيعي نبود. نگران و عصبي به نظر ميومد: چرا؟ چي شده؟

- مي شه يه دقيقه باهات تنها حرف بزنم؟

هدايت فوري عقبگرد کرد و به سمت ديگري چرخيد. به ديوار تکيه زد و چشم هايش را بست. لحظه اي مات و متحير به اندوهي که در صورتش موج مي زد خيره شدم، و با صداي پينار انگار از خواب و خيال بيرون اومدم: چي شده؟!

بازويم را گرفت و مرا به داخل خانه کشيد. 

- در مورد گلنازه!

کمي جا به جا شدم: خب؟

اشک هاي پينار روي صورتش جاري شدند. يعني ممکن بود بچه اش مرده باشد؟ يعني ممکن بود؟

- چي شده بهت مي گم؟

بيني اش را بالا کشيد: حالش خوب نبود. فکر کنم بچش افتاده!

شل شدم؛ کرخت شدم. چرا دنيا دور سرم مي چرخيد؟ چرا الان که بايد خوشحال باشم اين طور بدحال شده بودم؟ با صدايي که انگار متعلق به من نبود زمزمه کردم:

- مطمئني پينار؟ مطمئني؟

- نه؛ فقط حدس مي زنم.

- حدست به درد خودت مي خوره.

- مامان اينا الان رفتن بيمارستان ترنم. حالا تو چه کار داري؟ با اين ... اين ...

- پسر عمم؟ گوش بده، من پول مي خوام، خيلي فوري پول مي خوام. 

- به نظرت آبا بهت مي ده؟

- اصلا برام مهم نيست. بايد باهاش حرف بزنم. قانعش مي کنم. 

- نمي شه، الان حالش خوب نيست.

- کارم فوريه پينار! چرا نمي فهمي؟

- ترنم؟

با شنيدن صداي هدايت به سمت در چرخيدم: ولش کن، اصلا فراموشش کن. بيا برگرديم. 

رو به پينار گفتم: آبا اومد حتما به من زنگ بزن باشه؟

- خيلي خب. بذار ببينم شرايط چطوريه.

پشت سر هدايت راه افتادم. به خودم نهيب زدم «ما الان داريم براي زن بدبخت هدايت پول جمع مي کنيم! خودتو جمع و جور کن!»

هدايت مستاصل سوار ماشين شد و رو به آسمون داد زد: خدايا!

شوکه شدم.

- نمي دونم چرا اين جوري مي شه.

زمزمه کنان جواب دادم: هميشه همه چي اون طور که ما مي خوايم بيش نمي ره.

- مي دوني چي مي گي؟ تا حالا توي يه همچين شرايطي گير کردي؟ نه راه پس داري نه راه پيش!

اشکي از گوشه ي چشمش سرازير شد. فوري خودشو جمع و جور کرد و چند بار پلک زد. 

پوزخند زدم: من؟

- آره. تا حالا توي يه شرايط وحشتناک بودي؟ 

با حرص ادامه داد: اينکه بخواي بميري و نفس نکشي؟

با ديدن حال زارش پرسيدم: من برونم؟

آهي کشيد و از ماشين پياده شد.

***

به سر ناخن هام خيره شدم. چيزي ازشون نمونده بود اما از سر نگراني دوباره به سمتشون هجوم بردم و مشغول جويدن شدم. 

- ناخوناتو نخور.

- يعني فکر مي کني قرض بده؟

- آره.

دقيقا بيستمين روز بود؛ بيستمين روز از اين کابوس وحشتناک! چرا همه ي عالم بشري دقيقا لحظه اي که صحرا ميون مرگ و زندگي دست و پا مي زد يا محتاج بودن يا گرفتار؟ امروز محض احتياط يه ذره بين توي کيفم گذاشته بودم که اگر کسي دستشو پيش آورد و گفت مو ديدي بکن، تمام و کمال دقتم رو به خرج بدم!

- مي گم اونا رو نخور!

- نمي تونم، نمي تونم.

- اگه اين قدر آرامش مي ده بگو منم شروع کنم!

لبخندي زدم؛ هر چند مي دونستم راهي که مي رم برگشتي نداره، اما دوست داشتم! انگار به گناه کردن معتاد شده بودم در اين بيست روز!

- بهترين راهيه که به ذهنم مي رسه. 

بابک بي توجه به من به صندلي کافي شاپ تکيه زد: چرا نمياد؟

- نکنه دبه کرده باشه؟!

سيخ نشست و به دهنم خيره شد: ديگه اين حرفو نزن فهميدي؟

- خيلي خب باشه؛ حالا چرا عصباني مي شي؟

- محض اينکه مي گن هر چي بخواي همونو به خودت جذب مي کني!

سرمو روي دستام گذاشتم: فراموش کن اين چرندياتو! همش ترشحات يه مغز بيکاره!

- مي دوني همين الان يکي از نظريه هاي تاييد شده رو بردي زير سوال؟

- به به بابک جان! سلام آقا! چه خوب شد موقعيتش پيش اومد ما شما رو زيارت کنيم.

مثل برق گرفته ها از جا پريدم. پس اومده بود؟ به پيرمرد عينکي و شکم گنده اي که با بابک دست مي داد خيره شدم؛ زير لب سلام دادم که جوابم رو در کمال احترام داد. طبق معمول بهم معرفي شديم.

- آقاي احمدي ايشون دختر دايي من هستن.

احمدي سر تکان داد. 

بابک ادامه داد: و ايشون هم آقاي احمدي يکي از دوستان قديمي ما. 

احمدي لبخند زد و حال صحرا را جويا شد. با يادآوري صحرا دوباره قلبم لرزيد. نه از بيماري و خستگي و اشک ريختناش! بلکه از گناهي که داشتم مرتکب مي شدم. نه يک بار بلکه هزاران بار. حالا مي فهميدم گلناز بودن سخت نبود، اين گلناز نبودن بود که دشوار مي نمود!

***

بعد از لحظه اي سبک، سنگين کردن بالاخره از کت و کول افتادم و گفتم: من واقعا نمي کشم. 

- راه زيادي نيست. باقيشم بيايد. 

ناليدم: آقاي هدايت من همين جا مي شينم تا ماشين بياد. شما که ماشاا... بايد بري مسابقات مردان آهنين! الان چند کيلومتره داريم راه مي ريم؟

بي پرده گفت: خانوم شما چقدر غر مي زنيد!

روي جدول بست نشستم و گفتم: لطف داريد. 

کنارم نشست و نفسي تازه کرد: خب الان اين کي بود؟

- دختر عموي مادرتون. شوهرش سرطان داره نمي تونه کمکي کنه!

بابک عصبي ادامه داد: خب، همسايه ي سابقمونم داره مشرف مي شه مکه اينه که متاسفانه فعلا دستش تنگه!

خيلي بامزه اداي همسايشون رو در آورد؛ لبخند بي جوني زدم و گفتم: خاله خانومم متاسفانه بچه هاش گرسنه ان. اين از اون دسته اي که دستشونو آورد جلو.

بابک خنديد: دقيق نگاه کردين؟

- اوف! خيلي دقيق. 

- از طرف اون مسجده زنگ نزدن؟

- واقعا دلتون رو به اون صابون زدين؟ فوقش يه ميليون بده که چي؟

- خب خوبه ديگه. ورقه ي حساب کتابا دست شماست؟

ورقه ي پاره پوره اي به دستش دادم، گفت: باور کنيد با اين هفت تا درست مي شه ها.

- مي خواين من دوباره با مادرم صحبت کنم؟ شايد بتونه ...

- نه خانوم، چقدر به مادر شما رو بندازم؟ خودشونم توي کشور غريب لازم دارن، هزينه ها بالاست. 

- خب حالا نمي شه با ماشين بريم؟

- شما الان اينجا وسط اتوبان ماشين ديدي چشم. 

- نه، من ديگه محاله راه بيام. جدي مي گم.

- بايد خودمون رو برسونيم بيمارستان. مامان الان خيلي وقته اونجاست. 

- راستي امروز جلوي خالتون گفتيد من دختر داييتونما! حواستون نبود. چند بارم گفتيد خانوم شکيبا. 

- قرار شد يه اشاره اي، چيزي. 

از جا بلند شدم و گفتم: بيچاره داييتون، الان زنش چه بلايي سرش مياره!

اين بار کمي لبخند به لب آورد. 

- خب شما منو ترنم صدا کنيد چطوره؟ همين طوري؟ منم بابک صداتون مي کنم. اين طوري راحت تر مي شه. 

بابک بلند شد، بي درنگ موافقت کرد که با وجود رفتاري که تا الان داشت عجيب بود.

- باشه. پس بريم. 

- راستي مي دونين الان خيلي وقته چيزي نخورديم؟

- نفس عميق بکش. خدا بزرگه!

***

- راستش بابک جان، خودت مي دوني که چندين سال درگير کاراي مهاجرتيم. از تو چه پنهون که تازه کارمون درست شده. حقيقتا توي اين شرايط و با اين وضع و اوضاع از دستم بر نمياد اين هزينه. 

بابک به جلز و ولز افتاده بود. از شدت ناراحتي مرتب آه مي کشيد: آقاي احمدي اين کار واجبه، درست نيست بگم اما جون يه آدميزاد خيلي مهم تر از مهاجرت شماست. 

صاف نشستم. چي مي گفت؟

- بابک جان درست نيست، اما زن و بچه ي منم اون گوشه ي دنيا توي مملکت غريب بايد نون شب داشته باشن. من همين الان براي رفتن خودم کلي مشکل و مصيبت دارم.

بابک بلند شد. بدون حرف عرض کافي شاپ را طي کرد و از کافي شاپ خارج شد. 

احمدي رفتنش را نگاه کرد و رو به من گفت: خيلي لازم داره؟

آخرين تيرم رو زدم: باور کنيد توي يه مدت کم تمام و کمالش رو بهتون بر مي گردونيم. صحرا واقعا بهش احتياج داره. بايد عمل بشه، جونش در خطره. بايد يه مبلغي پرداخت کنيم تا عملو انجام بدن. هنوز جور نشده. البته اگر اوضاع اين طوري پيش بره، بعيد مي دونم جور بشه. 

- خانوم منم محتاجم، شما هم بايد توي جريان باشيد که چقدر دريافت و فرستادن پول دشواره. 

- بله متوجهم به هر حال ممنون که اومدين. 

***

سرشو به فرمون تکيه داده بود و اشک مي ريخت. اين بار بدون مخفي کاري؛ بدون کلمه اي حرف و حتي بدون پاک کردن اشکي که تا زير چانه اش پيش رفته بود.

- درست مي شه. 

- داره جلوي چشمم پر پر مي شه. تو مي گي من چطوري، چطوري برگردم توي بيمارستان؟ 

- دکتر گفت اگه تا فردا نتونستيم تمامشو جور کنيم وقتي برگرده شخصا عملو انجام مي ده. 

- بعدش چي؟ بعدش من مي مونم و يه عمر قرض!

- خدا بزرگه.

- بزرگه؟ پس چرا به داد من بدبخت نمي رسه؟ چرا نمي فهمه زندگيم داره از هم مي پاشه؟

اشکام راهي شده بود. هيچ وقت دوست نداشتم گريه ي هيچ مردي رو ببينم؛ نه پدرم رو، نه پولاد رو و نه حتي بازيگرهاي تلويزيون رو! 

- منم يه زماني مثل شما فکر مي کردم. اما زندگيم درست شد. نمي گم خوب شد، اما روي روال افتاد. منم خيلي ضربه خوردم. جدي مي گم، شايد حتي بيشتر از شما. 

- خب الان چه کار کنيم؟

کمربندم رو بستم و گفتم: بريم بيمارستان. صحرا الان فقط به بودن شما احتياج داره.

و «تو» دوباره «شما» شد. شايد بابک حواسش نبود، اما من نمي خواستم؛ نمي خواستم بيشتر از اين گناهکار باشم. کثيف باشم. نمي خواستم مثل زني باشم که زندگيم رو از هم پاشونده بود.

***

صحرا لبخند بي جوني زد و روي تخت نيم خيز شد. 

- اومدين؟

کمي جلو رفتم و دستشو گرفتم: خوبي؟

- آره، مي دوني دوست ندارم مثل مريضا باهام رفتار کنن؟

- مي دونم عزيزم. 

- خب چي شد؟

مستاصل نگاهي به بابک انداختم که به چارچوب در تکيه زده بود. نفس عميقي کشيدم و گفتم: درست مي شه. 

- مي شه يه لحظه تنها با بابک حرف بزنم؟

فوري عقب کشيدم: البته. 

***

به صفحه ي موبايلم نگاهي انداختم. با ديدن شماره ي ناشناس دو به شک جواب دادم. 

- الو؟

سکوت.

بلندتر گفتم: الو؟

که با چشم غره ي پرستار مواجه شدم. اما صداي ظريف گلناز همه چيز رو تحت تاثير قرار داد. 

- ترنم؟ مي شه ببينمت؟

- چه دليلي داره؟

- خواهش مي کنم.

نگاهي به در بسته ي اتاق صحرا انداختم و دل به دريا زدم: باشه. 

- پس من بيام خونتون؟

- نه، بيا به اين رستوراني که مي گم. 

- رستوران؟

- بله.

مردد رضايت داد و تماس رو قطع کرد. 

روي صندلي نشستم، همچنان به در بسته ي اتاق خيره بودم. اما خبري ازشون نشد. درست نبود در بزنم. 

چرا داشتم توي زندگي اين دو سرک مي کشيدم؟ چرا داشتم يک «نفر سوم» مي شدم؟ نفر سوم کثيفي که ازش نفرت داشتم. اين من نبودم که هزاران بار پولاد رو براي گناه و گلناز رو براي عذر بدتر از گناه سرزنش کردم؟ حالا چرا نفر سوم شده بودم؟

***

صندلي رو پيش کشيد و نشست. ناخودآگاه نگاهم روي شکم برآمده اش چرخيد. اشک توي چشمام حلقه زد. باورم نمي شد. دوباره از نفرت لبريز شدم. اما انگار چيزي بهم تشر مي زد: مگه سوم نشدي؟ حالا خوب درکش مي کني؟ 

از پشت دندون هاي قفل شده ام خطاب به خودم گفتم: من هيچ رابطه اي با هدايت ندارم. مگه غير اينه که مي خوام براش پول جور کنم؟

دوباره اون صداي عذاب آور توي سرم پيچيد: پس اون شام بيرون رفتنا و ...

خفه اش کردم. قبل از اينکه عذاب وجدانم صد برابر بشه خاموشش کردم. 

- نمي شيني؟

تازه حواسم معطوف زن جوان حامله اي شد که بچه ي شوهر من رو حمل مي کرد.

بغض به گلوم چنگ زد اما حرفي نزدم. انگار همه ي سوم ها محکوم به سکوت بودند.

- چي کارم داشتي؟

روي ميز خم شد. چادرش رو توي مشت گرفت: مي دونم بهت بد کردم، مي دونم بد تا کردم، اما چوبشو خوردم!

- اِ؟ جدي؟

- منم کم عذاب نکشيدم ترنم. التماست مي کنم. منو ببخش، تو رو خدا حلالم کن!

اشکي از گوشه ي چشمش چکيد. 

- دکتر مي گه اين بچه ...

گريه اش شدت گرفت.

- ترنم حلالم مي کني؟ مي ذاري اين بچه سالم به دنيا بياد؟

لب هايم را بهم فشردم: چه مشکلي داره؟

- ممکنه زياد زنده نمونه! ترنم، مي شه گذشت کني؟

بدون حرف به صورتش خيره شدم. ادامه داد: ببين من مي دونم الان چند وقتيه دنبال پولي. آبا بهم گفت. من بي خبر ازش الان اينجام. کاملا توي خونه بستريم کرده. اين پول رو آوردم. اميدوارم مشکلت حل بشه. تو هم بگذر! التماس مي کنم؛ شايد هنوز به دنيا نيومده باشه، اما من از الان مادرشم. نمي خوام به خاطر من اين بچه طوريش بشه. 

دستامو گرفت. به چکي که توي دستش بود خيره شدم. مبلغ خيلي زيادي بود. خرج همه ي دوا درمون صحرا!

- از کجا آورديش؟

- خونمو فروختم. يه مقدارشم پدرم فرستاد. پول خودتونه، همون مبلغي شده که ...

لحظه اي مکث کرد و بعد ادامه داد: پولاد برام خرج کرده بود. تمام و کمال مال شماست و قرض هم نيست. مال خودته. 

چک رو قبل از اينکه منصرف بشه از دستش گرفتم. از جا بلند شدم که بدون حرف برم اما دستم رو گرفت: مي گذري ترنم؟ مي بخشي منو؟

قبل از اينکه چشمام پر از اشک بشه گفتم: گذشتم.

***

دلم خيلي گرفته بود. بخشيده بودم؟ به خاطر کي؟ به خاطر کسي که فقط بيست روز بود براش مفرد شده بودم؟

جلوي در بيمارستان ايستادم. براي وارد شدن مردد بودم. بالاخره دل به دريا زدم و اولين قدم رو برداشتم. 

هدايت روي صندلي نشسته بود و به سقف نگاه مي کرد. 

- سلام. 

- کجا رفتي؟

کم مونده بود بغضم بترکد. چک رو جلوش گرفتم. با صدايي خفه و گرفته زمزمه کردم: پول گرفتم. 

بي توجه به مبلغي که توي دست داشتم گفت: خب چي شده؟ از کي گرفتي؟

بيني ام را بالا کشيدم: يه آشنا.

يک دوست؟ نه يک دشمن!

- چيزي شده؟

- نه. من بايد برم. آقاي هدايت، بايد برم.

براي اولين بار دستم رو گرفت: اول بگو چي شده تا بذارم بري؟

قطره اي اشک روي گونه ام چکيد: مي دوني داريم چي کار مي کنيم؟ به صحرا فکر کردي؟ مي دوني ...

هق هقم شدت گرفت. دستم رو از دستش خارج کردم و به سرعت دور شدم. بايد دور همه چيز رو خط مي کشيدم. بابک نبايد «تکيه گاه» مي شد. اين احمقانه ترين اتفاق زندگي من بود. چرا اين طور شده بود؟ چرا بابک يک دفعه مهم شده بود؟ اون هم بابکي که متاهل بود و زنش روي تخت بيمارستان!

***

خواب آلود چشمم رو باز کردم. دستم رو در جستجوي تلفن تکون دادم. 

- الو؟

صدايش توي گوشي پيچيد. براي لحظه اي، فقط لحظه اي حس کردم ضربان قلبم تند شد و سر به فلک گذاشت. اين حس کرخت و خالي شدن رو معدود دفعاتي تجربه کرده بودم، اما فوري سرکوبش کردم. 

- سلام. 

- خواب بودين؟

هنوز گيج و منگ بودم. 

- خب ... راستش آره. 

- ببخشيد بيدارت کردم؛ فقط اينکه خواستم يادآوري کنم امروز بايد با من بياي. 

نگاهي به ساعت انداختم، دير شده بود. 

- واقعا معذرت مي خوام اصلا يادم نبود. خب من الان حاضر بشم خوبه؟

- دم درم. 

هول شدم. دم در چه کار مي کرد؟ خب مشخص بود وقتي اين همه وقت تلف کرده بودم.

لباس ساده اي پوشيدم. هنوز هم رنگ لباسام مشکي بود. انگار اين رنگ مخفيم مي کرد. قلب شکسته و روح ويرون شدم رو تسکين مي داد. اين طوري بهتر بود. ديگه براي پولاد عزاداري نمي کردم، اما گوشه ي قلبم خالي بود. تهي بود. بعضي اوقات مي سوخت، درد مي کرد از تنهايي! حالا درک مي کردم. حالا مي فهميدم که چرا مامان سعي داشت با چنگ و دندون شوهر خيانتکارش رو، پدر بي معرفت منو نگه داره. احتمالا مادرم هم مي ترسيد. از تهي شدن قلبش، از دردهاي وقت و بي وقتش مي ترسيد.

با اين فکر نگاهي به تصوير خودم توي آينه انداختم. چهرم از حالت قبلي خودش خارج شده بود. ديگه اثري از اون دختر شاد و سرزنده نبود. انگار پخته شده بود. پختگي که حتي نمي تونستم با مادر شدن به دست بيارم. 

شال رو دور گردنم سفت کردم و به سمت در رفتم. قول داده بودم همراه بابک باشم. نمي دونستم مي خواست چه کار کنه و منو کجا ببره. اما ديروز خواهش کرده بود همراهيش کنم و من نه براي ادب، بلکه براي خودم و قلب تشنه اي که حريصانه دنبال تکيه گاه مي گشت قبول کرده بودم.

***

- اينجا چه کار مي کنيم؟

- دعا. 

- اينجا؟ اينجا که همش برهوته. 

ترس براي لحظه اي برم داشت. اما از چي مي ترسيدم؟ از اينکه اين مرد آروم و سر به زير از قالب هميشگي خودش خارج بشه؟ فوري افکارم رو پس زدم. 

- خب اينجا خدا بهتر مي شنوه. نه که سر و صدا نيست، صداي ما رو بهتر مي شنوه!

ناخودآگاه گفتم: خدا همه جا مي شنوه. 

بي تعارف روي زمين نشست. 

- اون که آره، مشکل از ماست. صداي ما ضعيفه. 

نگاه مرددي به زمين انداختم. از شهر خارج شده بوديم. روي زمين نشستم. 

بابک زمزمه وار حرف مي زد. با خودش، با خدايي که اعتقاد داشت اينجا صداشو بهتر مي شنوه. 

چند دقيقه به همون حالت موند و بالاخره بلند تر گفت: خدايا کمک کن به قولم عمل کنم.

بعد رو به من کرد: بريم؟

- چرا اين همه راه اومديم؟

- چون من اعتقاد دارم اينجا خدا صدامونو بهتر مي شنوه. 

جوابش محکم بود. قانع کننده هم ... مي تونست باشه!

***

توي اتاقم نشسته بودم و به در و ديوار نگاه مي کردم. هنوز گيج و مات بودم. بابک واقعا خوب بود. انگار پاک بود. صاف و صادق بود. اما خب قاعدتا براي من نبود.

توي زندگيم تمام سهم من مردي بود که آخر سر جا زد! کنار کشيد. قبل از اينکه مجازات بشه ترسيد! نبايد ديگه فکر مي کردم. نبايد به بابک فکر مي کردم و خاطراتي که توي اين بيست روز برامون رقم خورده بود.

***

- خب پولاد ديدي من موندم و تو؟ 

به عکسش خيره شدم. 

- آخر سر زندگي ما همين جوري مي مونه. نمي خواي سرم غر بزني؟ ترنم کجا بودي؟ با کي بودي؟ 

صدام ناخودآگاه بالا تر رفت: کدوم جهنم دره اي بودي؟ چه غلطي مي کردي؟ دست مرد غريبه رو گرفتي؟ دلتو کجا جا گذاشتي؟

پلويي که خودم پخته بودم زير پرده ي اشکام محو شد. سر بلند کردم و گفتم: خب، بعد منم سرت داد مي زنم«خب دلم خواست! هر کاري کردم دلم خواست. به خودم مربوطه!»

لحظه اي مکث کردم و ادامه دادم: تو به من اعتماد نداشتي؟ واقعا به من اعتماد نداشتي؟ مي دونستي من دوستت دارم؟ در ضمن پولاد، حالا که اومدي مي خوام يه سوال ازت بپرسم. مي شه دقيقا ذکر کني کي به گلناز فکر مي کردي؟ وقتايي که من نبودم يا وقتايي که من بودم؟!

ناخوداگاه عکسش رو پرت کردم. شيشه اش شکست، مثل بغض من!

چه مرگم شده بود؟ اسم اين احساس سرکش رو چي مي شد گذاشت؟ داشت توي مغزم رژه مي رفت و خاطراتم با پولاد رو ريز ريز مي کرد. 

با صداي زنگ در سر بلند کردم. تپش قلبم تشديد شد. با ترس و لرز جواب دادم: بله؟

- مي شه بيام يه چيزايي رو روشن کنم؟ 

حس مي کردم قلبم توي دهنم مي زنه. مطمئن بودم سر جاي سابقش نيست. 

دستم، مغزم رو فراموش کرده بود و از قلبم اطاعت مي کرد. خب اگر هدفش روشن شدن همه چيز بود من هم مي خواستم روشن کنم! منتها حد و حدودي که انسانيت اقتضا مي کرد. 

روي مبل نشستم. دوست نداشتم دستي به اطراف خونه بکشم. مي خواستم تا جايي که ممکنه خشن، شلخته و عصبي جلوه کنم! مي خواستم طلبکار باشم؛ هر چند طلبکار واقعي صحرا بود.

بابک مردد دم در ايستاده بود. قطرات درخشان آب روي موهاي مشکيش ريخته بود.

- مي شه بيام تو؟

- بله. بفرماييد. 

وارد اتاق شد و بلافاصله، در دورترين نقطه به من نشست. 

- من امروز توي بيمارستان فهميدم که شما اشتباه متوجه شديد، بد برداشت کرديد. با خودم کلنجار رفتم که بيام اينجا و ببينمتون. هر چند به تعبير شما ملاقات مجدد ما صلاح نبود.

چرا اين قدر لفظ قلم حرف مي زد؟ ناخودآگاه به تکاپو افتاده بودم. اما خودمو کنترل کردم. پس مقصر شده بودم؟ پس احساساتم نمايان شده بود و حتما بابک کلي مسخرم کرده بود!

دستي به موهاي خيسش کشيد: راستش چطوري براتون توضيح بدم؟ خانوم من به اعتقاداتم پايبندم. به هر چيزي و هر کسي که بهش تعهد بدم پايبندم. اميدوارم ديگه براتون ابهامي پيش نياد.

سر به زير انداختم. 

- اما مسئله اينجاست که منم حق دارم راه خودمو برم. حق دارم از اين نقش مکمل در بيام و اول بشم. حس مي کردم با شما مي تونم اول باشم؛ اما يادم رفته بود که کسي اين بچه ي بي ريخت و بدبختو دوست نداره، هيچ وقت دوست نداشته!

گيج و مات به چشم هاي مشکيش زل زدم. منظورش رو نمي فهميدم. 

- اگر اجباري در کار نبود من هيچ وقت مکمل هم نمي شدم! احتمالا مي شدم تلفن چي! آبدارچي يا يه چيزي تو اين مايه ها. فقط اينو بگم که صحرا تعهد من نبود. صحرا متعلق به برادرم بود و هست! من فقط سر پناهش بودم، چون احتياج داشت. چون مادر و پدر نداشت و بعد از فوت برادرم به يکي احتياج داشت و خب منم که اون بغل دست بودم! مامان تصميم گرفت منو از نقش يکي از وسايل خونه دربياره؛ شدم سرپناه يه آدمي که مال برادرم بود؛ اما منم برادرش بودم. هيچ وقت فراموش نکردم که روح صحرا، حتي اگر برادرم مرده باشه در اسارته و خواهد بود. بنابراين هيچ وقت خودمو اسير نکردم. چون دوست نداشتم نفر سوم يه زندگي هر چند پايان يافته باشم. يه چيزاي ديگه هم هست که بايد شما بدونيد. نمي خواستم بفهميد اما ... حالا وقتشه و وقتي در مورد بيژن براتون گفتم، پس بايد بدونيد که ترنم شکيبا رو ديده بودم. قبل از اين بند و بساطا شما رو مي شناختم و کارتون رو تحسين مي کردم. وقتي درخواست کار داديد مي دونستم قبلا اونجا مشغول به کار بوديد. همون روز که توي بيمارستان بوديد به مادرتون قول دادم!

شوک بعدي با سرعت بيشتري به طرفم اومد. داشتم خفه مي شدم؛ رسما داشتم خفه مي شدم.

- شما مامان منو ديديد؟

- البته، اون روز باهاشون صحبت کردم. تقريبا قول دادم حواسم بهتون باشه. هر چند نه مستقيم اما غير مستقيم پايبند شدم؛ و تعهد دادم!

اشک روي صورتم راه گرفته بود: من حرفاتو نمي فهمم، هيچي نمي فهمم!

- واضح تر بگم؟

فقط سر تکان دادم که ادامه داد:

- بابک هميشه يه بدل بود؛ هنوزم هست. اون موقع بدل بيژن بودم، اين بار هم يه بدل ديگه. با برادرم توي يه روز و يه ساعت به دنيا اومديم، منتها اون يه خرده زودتر جنبيد، اين شد که يکي دو دقيقه از من بزرگ تر بود. شما هم ديدينش! 

ياد عکسي که توي خونشون ديده بودم افتادم. متوجه ي تفاوت هاي ناچيزشون شده بودم. به نظر دروغ نمي گفت و آسمون و ريسمون نمي بافت. 

- بچه که بودم بيژن هرکولم بود! 

خنده ي تلخي کرد و ادامه داد: قهرمان زندگي من برادرم بود. آخه بيژن نه از سوسک مي ترسيد نه از موش نه از بلندي؛ منتها من از همشون مي ترسيدم. بيژن توي تاريکي با ارواح ارتباط برقرار مي کرد. من يه سال بعد از اينکه مادرم مجبورم کرد تنها توي اتاقم بخوابم جامو خيس مي کردم! بيژن با اينکه از من سرتر بود هميشه هوامو داشت. اگر کسي منو کتک مي زد بعدا مفصل از بيژن مي خورد. اگر کسي با من بد حرف مي زد بيژن جوابشو مي داد. درسشم از من خيلي بهتر بود. من هميشه توي همه ي درسام افتضاح بودم. بيژن مي رفت المپياد! براي همين بدل بودم. يا چه مي دونم همون نقش مکمل! هر وقت بيژن دم دست نبود، خانواده ياد پسر بدبختشون مي افتادن که گوشه ي اتاق مي نشست و براي خودش نقاشي مي کرد! والا تا وقتي بيژن بود انگار من نبودم. بزرگ که شديم هم همين قانون توي خونه ي ما بود. بيژن زبون من بود. کسي مي پرسيد بابک حالت چطوره، بيژن مي گفت: ممنون خوبيم! براي همين يه بار توي عمرم از خدا خواستم زندگي بدون بيژنو تجربه کنم؛ که اي کاش نمي خواستم. زندگي براي من بدون بيژن خيلي سخت تر از زندگي عاديم بود و هست! به اصرار بيژن توي رشته ي مشابهي تحصيل کرديم و امتحان داديم. من طبق معمول خراب کردم و بيژن شد جناب مهندس هدايت! همه از من نااميد شده بودن که دوباره بيژن گل کاشت و صحرا رو ديد! بيژن شد داماد و من هم ... خب از عروسيشون تنها چيزي که يادمه اينه که دم در ايستاده بودم. فکر کردم حالا که بيژن نيست منم مي تونم نفس بکشم، رفتم دنبال موسيقي و هنر. همون سالا پدرمو از دست دادم و با آقاي بهزاد آشنا شدم. برام مثل پدر بود. بهم درس مي داد. همون موقع هايي که شما تازه به فرهنگسرا رفته بوديد. از شما زياد حرف مي زد. يعني يه جورايي مخفيانه شده بودم بدل شما! بهزاد مي خواست منم شکيبا باشم! منم که تمام عمرم سعي کرده بودم بابک باشم، دوباره رفتم توي قالب يه نفر ديگه! هر وقت بد مي زدم و خراب مي کردم از جاش بلند مي شد، آه مي کشيد و مي گفت: خدايا، تو بگو من با اين کودن چه کار کنم؟!

خنديد و نفسي تازه کرد. سرم به دوران افتاده بود؛ اما فقط بايد گوش مي کردم. 

- بعد کارش جور شد و تصميم گرفت فرهنگسرا رو بده دست من. مي خواست بره آمريکا. اونجا يه زندگي آروم داشته باشه، همون سال بيژنو از دست داديم. صحرا هم بعدش بچشو از دست داد. خيلي بد بود، خيلي سخت بود. توي اين گير و دار يکي فرهنگسرا رو از دستم در آورد. مي گفتن دليل شخصي داره. مي خواستن فرهنگسرا رو بذارن براي مزايده. براي من اصلا مهم نبود. بيژن رو از دست داده بودم. داشتم ديوونه مي شدم. اما صحرا دوباره سرپام کرد. ما دو تا دستاي همو گرفتيم و بلند شديم؛ در غير اين صورت محال بود دوباره بتونيم ادامه بديم. من به صحرا وابسته شدم. از من بزرگ تر بود؛ مثل خواهر بزرگ ترم مي موند. سعي کردم دوباره فرهنگسرا رو مال خودم کنم. با صاحب جديدش قرار گذاشتم و توي فرهنگسرا ديدمش. من اگه مي دونستم اون مرد مي خواد يه روز دوباره بابکو از خودش بگيره همون روز گورمو گم مي کردم. چه مي دونستم من قراره بدلش بشم؟

از جا بلند شد و به سمت ميز ناهارخوري رفت. فقط مي شنيدم، هضم نمي کردم. ادامه داد: پولاد اون روز به من گفت هيچ ارتباطي با موسيقي نداره. فقط يه دليل داشت و اونم يه جورايي انتقام بود. گفت آشنايي داره که مي خواد انتقام بگيره. من نفهميدم منظورش چيه اما اميني سر از کار در آورد و با بهزاد در ازاي يه مقداري پول؛ طرح و برنامه ريخت و سر پولاد رو کلاه گذاشتن و از دستش در آوردن. نمي دونم مي دوني يا نه؛ اما کسل بود، خسته بود. چند بار همديگر رو ديديم. سيگار مي کشيد! کاراي عجيب و غريب مي کرد. چند تا خونه اين ور و اون ور خريد! به خاطر شکستش بدجوري اوضاعش خراب بود. خب خيلي باخته بود.

نفسم در نميومد. بابک ادامه داد: و من تازه فهميدم ترنمي که پولاد ازش حرف مي زنه همون شکيباي معروفه!

روي صندلي نشست: خيلي کينه ازت به دل داشت! از دستت ناراحت بود. به هر حال زندگي شخصي شما براي من مهم نيست. يعني اگرم باشه به من مربوط نيست. بعد از مرگ پولاد وقتي با اون حال زار براي تماشاي برناممون اومدي مي دونستم ترنمي. يعني مي دونستم همون آدمي هستي که ازت شنيده بودم؛ اما هيچ وقت نديده بودمت. بعد از اون هم که اين اتفاقا افتاد. من سعي داشتم بهت نزديک شم. بي پرده بگم! دلم مي خواست يکي براي اين پسر بدبخت سياه و بي ريخت دل بسوزونه، نمي خواستم دل ببازم. نمي خواستم عاشق بشم؛ فقط مي خواستم ثابت کنم. ثابت کنم من کيَم. منم مي تونم مثل بيژن باشم. اما ترنمم به من احتياج داشت. خيلي هم احتياج داشت. هر چي نباشه جامعه پر از گرگ بود. حالش بعد از مرگ پولاد گرفته بود؛ سرشو به در و ديوار مي زد. منم هي توي اين گير و دار خودمو بيشتر بهش نزديک مي کردم. حاجي توي نمايشگاه ماشين به درخواست من، اون خزعبلاتو تحويلت داد که من يه دفعه ناجيت بشم و بعد هم مريضي صحرا، وسيله شد. من از صحرا خواستم تو رو بياره خونه، من از صحرا خواستم دنبالت بياد تا روز اول سال تحويل تنها نموني. همش کاراي من بود. متاسفم خانوم! خواستم به خودم ثابت بشم، عاشق شدم. بابت دل بستنم معذرت مي خوام.

- تو خجالت نمي کشي؟

سر بلند کرد.

- نه جدا مي خوام بدونم تو شرم نداري؟ 

- ببخشيد، معذرت مي خوام. من ... مي دونم حماقت کردم.

- واقعا از خدا نمي ترسي اين قدر دروغ سر هم مي کني؟ تو رو کي فرستاده؟ اين سناريوي مزخرفو کي برات نوشته؟ آبا يا گلناز؟

- به حرفم گوش بده!

- نمي خوام. يک ساعته دارم به همه ي دروغا و چرت و پرتات گوش مي دم. چي عايدم شد؟ يه عالمه شک! تو واقعا حيا نداري که منو الاغ فرض کردي؟ 

سر بلند کردم. قلبم سنگين بود: منِ خر، فکر کردم ...

هق هقم شدت گرفت: يکي رو ديدم که پاکه! صادقه! نمي دونستم تو هم بلدي اين قدر پشت سر هم با دروغ تير بارونم کني!

- دروغ نمي گم.

- تو پولاد رو ديدي؟

- بله.

- با بهزاد دوست بودي؟

- ايشون مثل پدرم بود.

- داري دروغ مي گي بابک، داري مثل سگ دروغ مي گي! برو به هر کي ازش خط مي گيري بگو ترنمو داغون کرديم! عمليات موفق بود. بگو ديگه اين بدبخت فلک زده به جز يه جسم هيچي نداره! دار و ندارشو گرفتيم. اعتقاداتشو، شوهرشو، باوراشو، زندگيشو. برو بپرس ببين احيانا نمي خواين يه تفنگ بذارين روي شقيقم خلاصم کنين؟

گوشي رو به طرفش پرت کردم: زنگ بزن بپرس ديگه! آقاي موزمار. زنگ بزن بپرس، شماره ي آبا هم توي اين دفتر تلفن هست. اصلا مي خواي با گلناز مشورت کني؟ مي خواي بهش زنگ بزنم؟

- تو رو خدا تمومش کن؛ به خودت آسيب مي زني. اصلا من غلط کردم! خوب شد.

- نه خوب نشد! وقتي داشتي با حرفات جونمو آتيش مي زدي بايد دهن گشادتو مي بستي. چقدر پول بهت دادن؟ اصلا نکنه اون پولي که گلناز داد در اصل حقوقت بود؟ آدم اين قدر وقيح که براي پول عمل زنش يکي ديگه رو داغون کنه؟ گم شو از خونم بيرون. خاک بر سر من که ... قلبم ... قلبم دوباره داشت به خاطرت مي تپيد. بعد از اينکه شوهرم مرد، فکر کردم هيچ وقت نمي تونم نفس بکشم. تو يادم دادي دوباره چطوري نفس بکشم. اما جلوي بازدمم رو گرفتي. خفم کردي! تو از پولادي که بهم خيانت کرد با من بدتر کردي.

وارد اتاق شدم و در رو بهم کوبيدم. 

- خدايا خلاصم کن! ديگه چقدر مي خواي عذابم بدي؟ تاوان کدوم گناهمو بايد اين جوري بدم؟ بگو آخه من چه غلطي کردم که حداقل اين قدر عذاب نکشم! بچه که بودم مادر و پدرمو انداختي به جونم؛ الانم که شوهرمو ازم گرفتي؛ بعدشم که تازه سر پا شدم از ريشه داغونم کردي. آخه تو خدايي؟ رحمانيتت کجاست؟ من بندت نيستم؟ مگه منو تو خلق نکردي؟ مگه نگفتي برو پايين هواتو دارم؟ خدايا بيا، بهت نياز دارم.

نفس نفس مي زدم و هق هق مي کردم. صداي بابک بلند شد: ترنم؟

- خفه شو! تو يکي ديگه خفه شو! دارم فکر مي کنم زندگيم هيچي نبوده. من اصلا تو زندگيم نبودم! با اين تعريفاي تو انگار ترنم تمام مدت يه جاي ديگه بود!

- خواهش مي کنم بيا بيرون. اصلا دروغ گفتم، از خودم ساختم. تو رو خدا.

- کي گفت اين حرفا رو بزني؟ 

- عين حقيقت بود. به خدا عين حقيقت بود. تو قوي هستي مگه نه؟ مي توني باهاش کنار بياي مگه نه؟

- کنار بيام؟ من اصلا چيم؟ ديگه چيزي از من مونده؟ خاکسترم کردي! آفرين! آفرين آقاي بابک هدايت. اسکار بهترين بازيگر مرد به شما رسيد. همينو مي خواستي ديگه، برو تنهام بذار!

- نمي تونم اين جوري برم. به کي زنگ بزنم؟ کي بياد پيشت؟

- تو فقط برو. به کسي نياز ندارم.

- ترنم جان ...

- خفه شو! اينم ديالوگ آخرته؟

- دارم مي رم، زنگ مي زنم يکي بياد پيشت.

چشمامو بستم. اي کاش مي مردم. اي کاش!

***

- مادر جان؟ ترنم خانوم؟ دخترم!

با صداي فيروزه چشم باز کردم. دستشو روي موهاي خيسم مي کشيد: دخترم؟ گل خانم؟

هنوز هم هق هق مي کردم. هق هقي خشک و بي صدا: فيروزه ...

- جانم مادر؟ گريه نکن.

توي آغوشش فرو رفتم و از ته دل اشک ريختم. 

- نکن مادر با خودت.

اما پا به پاي من اشک مي ريخت. 

- چي کار کنم؟ چرا همه چي دروغه؟ 

- نکن عزيزم.

- بليت مي خوام فيروزه.

- کجا مي خواي بري؟

- پيش مامانم.

- باشه عزيزم، امروز که نمي شه.

- نمي خوام اينجا بمونم.

- باشه، گريه نکن فقط.

- تو به پسرت زنگ بزن بگو واسه من بليت بگيره. 

- نکن عزيزم. چرا خودتو مي زني؟

دستامو مهار کرد: پينار اينجاست. اون به من زنگ زد. مي گم اون برات بليت بگيره. 

با ترديد پرسيدم: فيروزه، اون چي شد؟

- کي ؟

- همون آقاهه.

- قبل از اينکه بيايم رفته بود.

فيروزه از جا بلند شد و عزم رفتن کرد، ناليدم: فيروزه مي شه نري؟ من تنهايي نمي تونم. من تنهايي مي ترسم.

برگشت، روي تخت کنارم نشست.

- همين جا مي مونم. نگران نباش.

***

- مطمئني مي خواي بري ترنم؟

- موندنم فايده نداره.

نهال براي صدمين بار پرسيد: ترنم خانومي، مي خواي جا بزني؟

- آره خسته شدم. از همه چي خسته شدم. مي خوام جا بزنم، مي خوام برم.

زيپ چمدونم رو کشيد و با بغض گفت: پس برو به سلامت. ترنم دعا مي کنم هر جا مي ري، هر جا مي موني؛ خدا بهت اون چيزي رو که مي خواي بده، عشق بده که باور کني هنوز زنده اي. موفقيت بده بشي ترنم سابق، دوست من! 

اشکشو پاک کرد و براي عوض کردن جو گفت: چون اين اسکلتي که اينجا مي بينم هيچ شباهتي به دوست من نداره. 

بغضش ترکيد. اما من از سنگ شده بودم. نه اشکي، نه آهي و نه هيچ حرفي. بالاخره نهال به خودش مسلط شد و ادامه داد: آرش متنظره، نمي خواي که پروازتو از دست بدي؟

- نه نهال، نمي خوام تعارف کنم. ترجيح مي دم خودم برم. 

نهال ديگه اصرار نکرد. حالم براي مخالفت بيش از حد، مساعد نبود. فقط با آژانس تماس گرفت و آخر سر محکم بغلم کرد: ترنم اميدوارم خوشبخت شي. واقعا دوست دارم وقتي دوباره مي بينمت از اين حال و هوا بيرون اومده باشي، خواهري.

باز هم سکوت کردم. مثل مرده ي متحرک شده بودم. اين رو وقتي توي آينه ي آسانسور به خودم نگاه کردم فهميدم. اما مهم نبود. سوار آژانس شدم و دل کندم؛ به اميد دل بستن از دار و ندارم دل کندم.

روحم آزرده مرا، وسوسه بيهوده مکن

دگر اين لحظه تن پاک من آلوده مکن

ياريم کن، ياري کن که رود از يادم غم ديرينه ي اين خاطره ها

شوق پرواز سراپاي مرا مي کِشد تا پس اين پنجره ها

پيش رويم بگشا پنجره اي، تا از آن پنجره پرواز کنم

روحم از قيد تن آسوده شود، هستي ديگري آغاز کنم.

نگاهم به جدول پروازها خيره مونده بود. صداي ظريف زني در بلند گو پيچيد. از مسافرين محترم پرواز ...

دسته ي تنها چمدونم رو محکم فشردم. بايد مي رفتم. اين جا ديگه آخر خط بود. براي ترنم شکيبا، اينجا نقطه ي پايان حدود سي سال زندگيش بود. زندگي که نه! دست و پا زدن!

به سمت سالن رفتم و به شيشه تکيه زدم. هنوز هم زود بود. گلويم خشک شده بود. به سمت بوفه اي همون حوالي رفتم و يه بطري آب خريدم. 

- خانوم خرد نداري؟

- بذار ببينم. 

دست توي کيفم بردم. صفحه ي موبايلم به نشونه ي پيام جديد روشن و خاموش مي شد. گوشي رو برداشتم و با گفتن يه لحظه از بوفه فاصله گرفتم و پيام رو باز کردم. 

«ترنم خواهرم رفت!»

بي حال شدم. صحرا!

نفس بالا نميومد. وحشت زده به سمت در ورودي دوييدم.

- براي آخرين بار از مسافرين محترم پرواز ... به مقصد سوئد ...

از فرودگاه خارج شدم.

***

سر در گم در راهروي بيمارستان دور خودم مي چرخيدم. بالاخره پرستار که از صداي چرخ هاي چمدون به ستوه اومده بود پرسيد: مي تونم کمکتون کنم؟

- فکر نمي کردم بياي.

صداي محزونش باعث شد دوباره قلبم بلرزه. با لب هاي خشک شدم به سختي زمزمه کردم: صحرا دوستم بود. نتونستم برم. چون من دارم سعي مي کنم پاک باشم! آدم باشم. کجاست؟

با دست به اتاقش اشاره کرد: هنوز نبردنش!

نگاهم با نگاهش تلاقي کرد. نمي خواستم؛ نمي خواستم چشم هاي خيسش رو ببينم. 

صحرا لبخند به لب رفته بود. انگار از اينکه عازم شده بود غرق لذت بود. دست سردشو توي دستام گرفتم. 

- خوبي؟ اون ور بهت خوش مي گذره؟ مي دوني صحرا! حالا فهميدم چي مي گفتي. اينجا ارزش موندن نداره. آدماش همه سياهن.

هق هقم شدت گرفت. 

- اما من سياه نبودم. 

پوزخند زدم. اگر به خاطر صحرا نبود، اينجا نمي اومدم تا دوباره باهاش رو در رو شم. با هدايتي که زندگيمو گرفته بود. 

- جدي اين طور فکر مي کني؟

- بله. 

از جا بلند شدم. و به سمت در رفتم. 

درو آروم بستم و به در تکيه زدم. 

- خوب گوش کن خانوم شکيبا. من، يه بچه اي که هميشه آخر بودم. توي زندگي، توي عشق، توي تک تک لحظه ها، هر چي نصيب من شد قبلا مال يکي ديگه بود. از لباسام تا عشق زندگيم! اما من پاک بودم. نمي ذارم اينو ببري زير سوال، يه بار هم دروغ نگفتم. يه بار هم به کسي نارو نزدم. من بابک هدايت، ته مونده ي خيلي چيزا نصيبم شد، اما آبرومندانه زندگي کردم. حالا مي توني بري و هر فکري مي خواي در موردم بکني.

***

صحرا مثل پولاد زير خاک آروم گرفت. آروم روي زانوهام نشستم و خاک براومده اش رو لمس کردم: خوب بخوابي عزيزم. 

تنها کسي که هنوز بالاي سر خاک ايستاده بود هدايت بود. من هم مونده بودم. نمي دونم چرا، اما مونده بودم.

بالاخره بلند شدم و گفتم: من بايد برم. اميدوارم غم آخرتون باشه. 

فقط سر تکون داد. يعني همين بود؟ چه انتظاري داشتم؟

چند قدم دور شدم که گفت: هنوزم از شنيدن مي ترسي؟

چرخي زدم و دوباره مقابلش قرار گرفتم. 

- مي دوني مشکل از کجاست؟ اينه که تو مي ترسي. پولادم مي ترسيد. مي خواست اونجا رو صاحب شه که بتونه غير مستقيم بندازدت بيرون. اون فرهنگسرا به اصطلاح رقيبش بود. مي ترسيد تو رو از دست بده. اون روز توي دفترچه تلفن، شماره ي خواهر شوهرت رو پيدا کردم و بهش زنگ زدم. وقتي فهميد حالش خيلي بد شد. خيلي بد داري باهاشون تا مي کني. 

- ديگه؟

- ديگه اينکه صحرا گفت بهت بگم دستت درد نکنه بابت پولا.

- خب؟

- اينکه دوست خوبي بودي براش و معذرت خواست که چرا زودتر بهت نگفته بود و من بهت گفتم؛ و کلي هم سرزنشم کرد که چرا و واسه چي اون جوري بهت گفتم و گفت عقل تو کله ام نيست و خيلي خرم و اگه هر بلايي سرم مياد حقمه؛ و اگر هميشه آخر از همه بودم به خاطر اينه که عرضه نداشتم، گفت زنگ بزنم حالتو بپرسم که دوستت گفت بليت گرفتي. گفت بيام دنبالت اما حالش بد شد. دقيقه ي آخر بهم گفت خوشحاله داره مي ره پيش بيژن و بچش، بهم گفت وقتشه منم يه نفسي بکشم و برم زن بگيرم، بچه دار شم. شايد آدم بشم و از اين مصيبت و گرفتاري بيام بيرون. الانم اگر اين همه حرف زدم واسه اين بود که تو نري. چون مي دونم اگه بري بعدا ديگه پيدات نمي کنم. 

نفس عميقي کشيد. 

- مي بخشي منو ترنم؟ مي دوني که من کلا بي عرضه ام، عقلم ندارم و بدتر از همه بي پولم! ماشينمو فروختم و خونه هم که فعلا ور دل مامانمم؛ فقط يه مشت اميد دارم! 

- اون وقت با يه مشت اميد داري به من پيشنهاد ازدواج مي دي؟

سرخ شد و سر به زير انداخت. 

- نه جدي تو ...

دوباره سر بلند کرد و گفت:

- ادامه نده مي دونم چي مي خواي بگي. تو خجالت نمي کشي؟ شرم نداري؟ حيا نداري؟ اما آخه تو هم بهم گفتي قلبت داشته واسه من مي زده!

- من غلط کردم. اون روز صد تا جمله تحويلت دادم تو فقط همين يه دونه رو فهميدي؟

- خب من اون چيزي رو که دوست داشتم فهميدم. 

- بابک اون وقت اگر بر فرض قبول کنم تو مطمئني رودل نمي کني؟ آخه نه که هميشه اون ته ته ها بودي زياديت نکنه. 

- تو نگران اونش نباش. 

- آهان. خب من دارم مي رم، حرف ديگه اي نداري؟

مردد به کفشاش خيره شد. چرخيدم و رفتم بالاخره بلند گفت: با من ازدواج مي کني؟ الان نه ... درست نيست، اما بعدا ...

حرفي نزدم.

- شايد خيلي بعدا!

باز هم سکوت کردم

- ايشاا... چند سال ديگه که يه ماشين و يه خونه خريدم و حقوقم زياد شد.

پوفي کشيد و مثل پسربچه ها گفت: اوخ اوخ، من چقدر کار دارم. مي بيني صحرا!

از اونجايي که واکنشي نشون ندادم گفت: من خيلي مزايا دارما! مثل خودت آهنگ مي زنم. تازه مامانمم زياد گير نيست و مادر شوهر بازي در نمياره. خواهرم ندارم، خلاصه که من برات ايده آلم!

خنده ام گرفت. 

برگشتم و پرسيدم: تو خجالت نمي کشي؟

- تو با من ازدواج کن من قول مي دم هميشه سرم پايين باشه و خجالت بکشم. 

لبخندمو سرکوب کردم: اما من قبلا ازدواج کردم. 

نيشش باز شد: مي دونم. 

- نمي تونم زن خوبي باشما!

- عيب نداره. 

- شوهرمم از دستم گريزون بودا!

- اشکال نداره. اونو ولش کن. اون کله اش يه خرده ...

با ديدن نگاه خيره ي من سکوت کرد. 

- مطمئني از نظر تو اشکالي نداره. 

- صد در صد. 

روي خاک صحرا نشستم. زمزمه کردم: صحرا دعا مي کني اين آدم بشه؟

- دعا مي کنه، باور کن قبل از رفتنش دعا کرد. اينم الان از نتايج آدم شدنمه!

- ترنم هدايت! يه جوري نيست؟

- درست مي شه خانوم هدايت. حالا مگه ترنم شايق چه شکلي بود؟!

پايان

بيست و يک بهمن ماه نود و يک

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com